tv-recensieJulien Althuisius

Dr. Pimple Popper was het goorste dat ik ooit had gezien – tot My Feet Are Killing Me

My Feet Are Killing Me is van een ander niveau, buitencategorie; de Lionel Messi van extreem ranzige televisie. 

Onlangs belandde ik tijdens het zappen bij TLC’s Dr. Pimple Popper, een programma over de Amerikaanse dermatoloog Sandra Lee. Mevrouw Lee behandelt patiënten met nogal extreme aandoeningen, zoals Tony, een man die twee gigantische gezwellen op zijn neus had. Als hij fatsoenlijk door zijn neus wilde ademen, moest Tony met beide handen de gezwellen omhoog duwen. Ze zaten vol met pus – ja sorry hoor, maar het wordt echt nog veel erger – en wilden nog weleens stinken. 

Tony schaamde zich begrijpelijkerwijs voor zijn neus. Zijn laatste hoop was dr. Lee, die Tony met open armen verwelkomde. Ik ga er niet omheen draaien. De operatie aan Tony’s neus werd vol en ongecensureerd in beeld gebracht. Toen de eerste pusbult werd opengesneden viel ik bijna flauw. Later las ik dat het rook ‘naar bedorven vis’, een omschrijving die ik tegelijkertijd bewonderenswaardig misselijkmakend én heel logisch vond. Dr. Pimple Popper was – dat wist ik honderd procent zeker – het goorste televisieprogramma dat ik ooit had gezien.

Hold my kopje bedorven vissaus’, zei TLC deze week. Donderdagavond komt de vrouwenzender met een nieuw programma, My Feet Are Killing Me, waarin doktoren Brad Schaeffer en Ebonie Vincent mensen met de ernstigste voetaandoeningen helpen. De eerste aflevering heeft de veelbelovende titel ‘Ergens daar bevindt zich een voet’. In een begeleidende mail aan de recensent waarschuwde de woordvoerder van TLC me. ‘Weet waar je aan begint.’

Bedankt voor de waarschuwing, maar ik had natuurlijk de dwarsdoorsnede van het pusgezwel nog vers op mijn netvlies staan, dus ik was wel wat gewen…

Wat. De. 

In het allereerste shot twee voeten die allang geen voeten meer zijn. Denk aan de goorste voeten die je ooit hebt gezien en laat die voeten nu gestoken worden door duizend agressieve bijen, doop ze in een Frans campingtoilet en laat ze daarna twee dagen dicht bij een brok radium liggen. Het zijn vleesklompen met roze balvormige knotsen waar ooit tenen hebben gezeten. Tweede shot: een – ik weet het niet, ik weet niet wat het is en ik durf niet nog een keer te kijken – het is misschien een oude wond, die open is; eromheen kloven, groene korsten en dikke stukken roze, uitgedroogde huid, nee schubben. Meer naar het midden lijken de korsten in nagels te veranderen, ik zie iets zwarts. ‘Mijn voet is een tijdbom’, zegt een vrouwenstem. Gehandschoende vingers trekken en duwen aan de schubbige wond. Hij beweegt.

Waarom? Waarom wordt dit gemaakt? Wie kijkt hiernaar? En waarom? Een paar jaar geleden schreef ik op deze plek over het RTL-programma Genante tanden (waarin mensen met een buitengewoon slecht gebit werden geholpen) dat het een opgave was ernaar te blijven kijken. My Feet Are Killing Me is van een ander niveau, buitencategorie; de Lionel Messi van extreem ranzige televisie. Het is me niet gelukt het programma af te kijken. Omdat ik niet meer kon. Omdat televisieprogramma’s blijkbaar ook grensoverschrijdend gedrag kunnen vertonen. Maar misschien is het dus wel heel erg goed, in zijn soort. Ik weet het niet. Ik wil het niet weten.

Dit is een foto van Dr. Brad Schaeffer en Dr. Ebonie Vincent en een voet. Een hele normale, gezonde voet. Niet het soort voet dat je in My Feet Are Killing Me zal zien.Beeld Discovery Benelux
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden