Down The Rabbit Hole was ook in de blubber een feestje

Vanaf de openingsdag was het opvallend hoe goed de ruwe gitaarbands erin gingen op Down The Rabbit Hole. Er was regen, er was modder, maar 2016 was een 'hartstikke prima'-editie.

Op de camping van Down The Rabbit Hole Beeld anp

Op het festivalterrein zelf ging het nog wel. De organisatie werkte hard om de derde editie van Down The Rabbit Hole, popfestival in recreatiegebied De Groene Heuvels bij Beuningen, doorgang te laten vinden ondanks de zware regen. Planken. IJzeren platen. De wandelroutes waren wonderwel begaanbaar.

Maar dan de kampeerterreinen. Al waren ze een dag langer ontzien, want ze gingen pas op vrijdag open, toen de zaterdagregen was gevallen en daarna de stortbui van zondagochtend, was er niets meer schoon of droog. Op de slotdag leken de koepeltentjes te dobberen in onwelriekende bruine blubber.

Ze lieten zich niet kisten, de 'konijnen' van Down The Rabbit Hole, dappere moddermensjes te Beuningen. Het festivalterrein was te mooi en te knus voor chagrijn. En het programma te veelbelovend. Tijdens de festivaluren viel het overigens mee: de vrijdag en de zaterdagavond waren zomers en op zondag viel de grote plens vóór aanvang van het programma.

De muziek? Hartstikke prima op voorhand, met als gevolg al snel de status 'uitverkocht'. Ook in de praktijk viel er veel te genieten, waarbij de opmerkelijke conclusie luidt dat op Down The Rabbit Hole 2016 de kleinere alternatieve rockbandjes eindelijk weer eens het leukst waren. Verrassend toch, voor een popsector die de laatste tijd regelmatig dood is verklaard.

Natuurlijk waren er ook andere stijlen. De Australische danceproducer Flume bleek een publieksfavoriet op zaterdagavond. Soulman Charles Bradley (67), hogepriester in glitteroverhemd, strooide met hoop en liefde. De Ghanese Pat Thomas & The Kwashibu Area Band zette op zondag de grote Hotot op zijn kop. Rapper Fresku had de pech dat hij het spits moest afbijten op een vrijdagmiddag waarop bijna iedereen met vertraging arriveerde.

Brexit?

Vrijdagochtend was er het schokkende nieuws uit Groot-Brittannië; een paar uur later begon Down The Rabbit Hole. Wat zouden de Britse artiesten gaan zeggen?

Niet veel, zo bleek, al was het maar omdat de Britten in Beuningen niet overdreven talrijk waren. Savages? Geen woord. Cinematic Orchestra? Michael Kiwanuka? Niets, in elk geval niets dat resoneerde.

Grote uitzondering: PJ Harvey op vrijdagavond. Zij droeg voor uit een gedicht van John Donne uit 1624: 'No man is an island entire of itself / every man is a piece of the continent, a part of the main.'

Vanaf de openingsdag was het opvallend hoe goed de ruwe gitaarbands erin gingen: soultroubadour Michael Kiwanuka schonk lauwe thee in vergelijking met de springerige indierockband Parquet Courts. De psychedelische Nederlandse groep PAUW en 'slackerrocker' Mac DeMarco maakten meer indruk dan Nathaniel Rateliff met zijn 'vintage-r&b'.

De hoogtepunten op zaterdag? Niet Charles Bradley of de oeverloze elektronische nu-jazz van Cinematic Orchestra, maar de verwoestende postpunk van Savages en vooral het ongeleide projectiel Ty Segall, die op de late zaterdag een uur lang anarchistische gekkigheid en vlammende rock-'n-roll bracht uit de Californische garage. En dan moesten op zondag Car Seat Headrest en de populaire Vlaamse The Sore Losers nog komen, net als de herboren Britrockers Suede, een van de grote namen op het affiche.

Erop of eronder?

Mojo Concerts-coryfee Leon Ramakers zei vorig jaar dat Best Kept Secret (van Friendly Fire, in Hilvarenbeek) en Down The Rabbit Hole (van Mojo, in Beuningen) concurrenten zijn en dat één van de twee zal 'winnen'. Tussenstand per 27 juni 2016? Beide festivals hadden enkele aanloopedities nodig, maar presenteerden in topjaar 2016 mooie programma's op een uitverkocht terrein: 25 duizend man voor 'BKS', 22 duizend voor 'DTRH', bij elkaar opgeteld een groot festival, op de kalender tussen Pinkpop en Lowlands in. Het publiek heeft nog geen winnaar aangewezen. Mooi zo.

Die heeft elk festival natuurlijk wel nodig: headliners van allure, die de boel naar een hoger plan tillen. The National deed dat op zaterdag niet (de band probeerde nieuwe composities uit en kwam wat rommelig voor de dag), maar PJ Harvey op vrijdag wel, tijdens een optreden dat strak was geregisseerd en verraderlijk beheerst was, want vlak onder de oppervlakte zinderde de emotie, zoals dat ook op hun twee jongste albums het geval is.

Down The Rabbit Hole kan tevreden en met goede moed gaan nadenken over editie 2017. Met een beetje geluk is het terrein tegen die tijd weer opgedroogd.

Een performance op Down The Rabbit Hole. Beeld Theo Audenaerd

Containerbunker

Waar is het feest? Festivalgangers hebben het altijd gauw in de gaten. Op Down The Rabbit Hole was snel duidelijk dat je tussen de optredens door en na afloop van het bandprogramma in de 'containerbunker' op het Vuige Veld moest zijn. Tussen de zeecontainers, onder een plafond van ijzeren balken en houten platen, leek de klok de hele dag stil te staan op 3 uur 's nachts. Hier regeerde de rockriff, van Beastie Boys tot AC/DC, van Nirvana tot The Kinks. Alsof je stond te springen onder een viaduct of een ongebruikte metrotunnel, mét lekkend regenwater. Vuig, indeed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.