Down The Rabbit Hole heeft een te laag wow-gehalte

Fijn, die verrassinkjes op Down The Rabbit Hole, maar je wilt óók een knal voor je kanis. Deze editie bewijst dat een geslaagd festival toch niet helemaal zonder grote headliners kan.

Soulwax op Down The Rabbit Hole. Beeld Theo Audenaerd

Een kwartiertje heeft de geluidsman nodig om de galm terug te brengen tot de juiste proporties, maar daarna stijgt Fleet Foxes op en krijgt festival Down The Rabbit Hole waar het op hoopte: een prachtig, subliem gezongen optreden van één van de grootste namen op het affiche. De oude liedjes worden mooi vervlochten met de progfolk-collages van de nieuwe plaat.

Maar wie zich een beetje naar achteren beweegt, wacht een pijnlijke vaststelling: de tent loopt leeg. Blijkbaar zitten weinigen te wachten op deze luisterband op de drempel van de nacht. Het publiek wil dansen. Na drie kwartier staat in de achterste helft haast niemand meer.

Fleet Foxes is heus populair, maar staat zaterdag op het programma ongemakkelijk ingeklemd tussen het denderende elektronische optreden van Soulwax en de dj-set van de Soulwax-broers (2Many DJs), die de nacht inluidt. De broers moesten even kunnen uitblazen en misschien vond Down The Rabbit Hole het ook niet zo sterk om Soulwax als dagafsluiter te laten spelen. Die band maakte vorige week al indruk op Best Kept Secret, dat andere junifestival in het gat tussen Pinkpop en Lowlands.

Het is verleidelijk ze te vergelijken: 'BKS' en 'DTRH'. Vorig jaar waren ze qua programma en bezoekersaantal aan elkaar gewaagd. Dit jaar niet. Met Radiohead en Arcade Fire haalde Best Kept Secret twee joekels van headliners binnen. DTRH had Massive Attack, maar die band haakte af.

Robin Pecknold van Fleet Foxes. Beeld Theo Audenaerd

Ontdekfestival

De vergelijking is wat flauw. DTRH is een ander festival dan BKS, met een andere ambitie. Het wil geen programma dat leunt op twee grote namen. Dat past ook niet bij het terrein: het recreatiegebied de Groene Heuvels in Ewijk bij Nijmegen, met zijn bospaadjes en knusse veldjes.

Down The Rabbit Hole wil zijn wat ze in Engeland een 'weekender' noemen: een ontdekfestival, qua formaat en muziekpalet ergens tussen Lowlands en Into The Great Wide Open in, sprookjesachtig mooi gedrapeerd op de oever van een meertje. Muziekprogramma voor speurders; veel verrassingen tijdens het dwalen.

Die zijn er ook. Intieme optredens in een houten kerk. Dineren bij gastheer Lucky Fonz III. Een ontbijtconcert van pianist Joep Beving op het Vurige Veld. Spetterend feestcabarettheater van Broadcast Away Teevee: je staat er ineens middenin, het lijkt van alle kanten te komen. En dan heb je nog Wilde Haren, een club op een schiereilandje in het meer. Er klinkt vrijwel non-stop 'NL Hiphop'; continu afgeladen, continu feest.

Mooie optredens zijn er genoeg. Wie op zaterdag eerst bij het hartverwarmende Senegalese dansfeestje van Orchestra Baobab binnenloopt en zich daarna omver laat blazen door de geweldige Nijmeegse hardrockband Navarone, heeft al vroeg het gevoel dat de dag niet meer stuk kan. Prachtig, die inhaakhorlepiep bij het sfeervolle, beheerste optreden van Spinvis. Mooie gitaarpop van Moss. Zondag komen Spoon, De La Soul en Father John Misty nog.

Toch bewijst het festival dit jaar onbedoeld dat het weliswaar niet om grote headliners draait, maar dat je toch ook niet helemaal zonder kunt. Het muziekprogramma heeft een te laag wow-gehalte. Daarvoor hoef je geen vergelijking te maken met BKS; deze editie naast die van vorig jaar leggen volstaat.

De zonnige vrijdag ontbrandt pas als de hemel donker wordt en de muziek elektronisch en dansbaar: eerst aarzelend bij Bonobo, daarna vol overgave bij het superieure Weval en Moderat. Fijn, want tot dan toe was het flets. Voor een festival dat speurders en fijnproevers wil bedienen, zijn de degelijke doch saaie gitaarband Bear's Den en de imposant zingende maar muzikaal weinig spannende Rag'n'Bone Man vrij vlakke keuzen. Net als de Vlaamse rijmelarij van Bazart en de inmiddels overbekende festivalshow van Typhoon.

Steeds meer mensen

Een mindere editie van Down The Rabbit Hole? Uit de verkoop van weekendtickets bleek het niet. Die vertoont vanaf de allereerste jaargang een stijgende lijn. De eerste editie (2014) had de trekken van een pilot en trok 8.500 weekendbezoekers. Dat aantal steeg naar 15 duizend in 2015, in 2016 naar 22 duizend en dit jaar naar 25 duizend.

Gloeiende festivalavond

In vergelijking met vorig jaar ligt het rock-'n-rollgehalte laag. Hoezeer je op vrijdag snakt naar een muzikale stomp voor je kanis, realiseer je je eigenlijk pas goed wanneer het Engelse hooliganduo Slaves hem uitdeelt. Bam. Adrenaline. Vorig jaar was er geen gebrek aan.

We koesteren de mooie momenten. Vrijdagavond. Weval heeft geïmponeerd, gesteund door een drummer. Een gloeiende festivalavond hangt in de lucht. Gauw door naar Moderat, maar hé, wat is dat? Het publiek verdringt zich op het Future Fuzzy Field rond het kleine ronde podium, waarop de 69-jarige Amerikaanse Susan Schneider optreedt, alias The Space Lady. Ze zingt bizarre sixties-covers, een kleine synthesizer bespelend, plastieken Asterixhelm op het hoofd. The Electric Prunes, wie kent ze nog? Born To Be Wild van Steppenwolf: hilarisch en prachtig tegelijk.

Op zulke momenten is Down The Rabbit Hole betoverend. Qua muziekprogramma in de drie grote tenten moet het festival volgend jaar revanche nemen. Niet op Best Kept Secret, maar eerder op zichzelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden