Dot kom nou toch even

Eerlijk gezegd is de lol van het schrijven over internet er wel een beetje van af, het laatste jaar. Vroeger ging het nog weleens over een verbluffende innovatie, een grappige tekortkoming, een hinderlijke onhebbelijkheid in software van de een of van de ander....

Over porno en geweld en ouderlijke zorgen desnoods. Over domme voornemens van de politiek. Trage verbindingen. Hoge telefoonrekeningen. Eenzaamheid op zolderkamertjes.

Maar tegenwoordig? Tegenwoordig lijkt het hier verdikkie wel de beursrubriek. Het gaat over niks anders meer dan overnames, beursnoteringen, over belangen van die bij die, over aandelen-emissies, over cashen en crashen, vijandige boden, marktaandelen, e-commerce, i-conomy, dotcoms, AEX, Nasdaq.

Op de een of andere manier is internet en alles wat daar elektronisch aan vastzit, in een jaar tijd synoniem geworden met ongegeneerd graaien en het dromen daarvan. Jongens en meisjes willen nog maar één ding van internet: er rijk aan worden voor ze oud - lees 24 - zijn.

Momenteel ben je als jongere geloof ik niet helemaal fris als je niet in de brugklas al werkt aan je aanstaande beursgang.

Als je eens gewoon in het lentegras gaat liggen, zonnetje aan, en de prille gedachten de vrije loop laat. Hans Andreus erbij. Of desnoods Lucebert. Campert. Zonder punt com. Om er rijker van te worden, in je hoofd.

Ik kan me de tijd nog goed herinneren dat er vreemd werd opgekeken als een joch van rond de achttien in een riante bovenmodale automobiel rond reed.

Dat moesten, wisten argwanende buren en politie, welhaast drugs zijn. Want pubers pronken nu eenmaal, maar daar horen ze toch zeker geen geld voor te hebben?

Vroeger hielden we een extra oogje in het zeil bij zulke types. Nu vreten we kennelijk automatisch onze hoed op van afgunst. Zijn we trots omdat we er in elk geval nog naast mogen wonen.

Deze week hadden we ook nog de hype over de stoute dingen die Bill Gates en zijn Microsoft volgens een Amerikaanse rechter hebben gedaan. Het gaat allang niet meer over software en of die een beetje deugen wil.

Opeens moeten u en ik eenvoudige computergebruikers ons verdiepen in anti-trustwetgeving, en in schadeclaims van mensen die menen dat ze te veel voor hun pakketje MS-Word hebben betaald, terwijl ze geen andere keus hadden. En stijgende en dalende koersen.

Zeg eens eerlijk: is dat waar het allemaal om draait?

Neen, waar het om draait is dat wij gewoon internet willen zonder noemenswaardige vertragingen.

Dat op commando zinnige dingen aandraagt, of onzinnige, als onze pet ernaar staat.

Het draait om een betaalbare computer met fatsoenlijke dienstverlening erbij.

Om software - en het maakt niet uit van wie - die het gewoon doet en blijft doen.

Om, als het misgaat, begrijpelijke instructies om de problemen op te lossen.

Om e-mail zonder reclame, ook al is het account gratis.

Wij willen kortom eindelijk weleens gewoon alles wat ons ooit beloofd is. En zonder dat die beloften op zich handelswaar zijn waarvan vervulling er helemaal niet toe doet.

Noem het een voorjaarsdepressie. Noem het ouderwets links. Dat maakt het nog niet minder waar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.