Drama

Dorsvloer vol confetti

Romantisch gefilmd coming-of-ageverhaal.

Zo gaat het dus blijkbaar elke week. De laatste woorden van de preek zijn amper uitgesproken of Katelijne en haar broers rennen al naar de fiets. Wedstrijdje. Wie het eerste thuis is.

Dit is de rol die het streng gereformeerde geloof speelt in Dorsvloer vol Confetti, de verfilming van de gelijknamige bestseller van Franca Treur. De kerk weet de personages in een keurslijf te dringen, op de plaats te houden, maar hun levenslust laat zich veel moeilijker beteugelen.

Kijk naar die rechtlijnige moeder (Suzan Boogaerdt) wier strakke gezicht ontdooit als ze in haar frivole bloementuintje zit. Naar de grappende opa die zijn kleindochter meeneemt naar de kroeg voor een ijsje met een parasolletje. Maar het meest geldt het natuurlijk voor hoofdpersoon Katelijne, een dromerig meisje dat met zes broers opgroeit op een Zeeuwse boerderij en daar het leven kleur geeft met zelf verzonnen verhaaltjes.

Een prachtige rol is het van nieuwkomer Hendrikje Nieuwerf, die Katelijne op dat klassieke omslagpunt naar de puberteit hongerig naar de wereld laat kijken. Naadloos past ze in het door debuterend regisseur Tallulah Schwab bijna romantisch gefilmde Zeeuwse landschap, met die goudgele korenaren die wachten op de oogst.

Dorsvloer vol Confetti is dan wel een coming-of-ageverhaal, maar dan zonder dat de hoofdpersoon zich compleet tegen haar afkomst keert. De wereld die ze kent, is haar daarvoor te dierbaar. Daarmee is Dorsvloer geen afrekening met het geloof, eerder een liefdevolle, kritische blik erop.

Dat een docent de 'demonische boodschappen' in een Mai Tai-nummer laat horen bijvoorbeeld, is even geestig als tragisch. Hypocrisie wordt beschouwd met humor; jongeren blijven jongeren. En elk moment dat de eeuwig drukkende schuld en het nooit helemaal goed doen te beklemmend dreigen te worden, biedt de film Katelijne ontsnappingsmogelijkheden: stiekem tv-kijken via het raam in een nieuwbouwwijk, een kermis in het dorp, een logeerpartijtje in de grote stad.

Die dubbele houding die Schwab las in het boek van Treur en hier extra aanzet is mooi, maar tegelijkertijd is het ook het probleem van de film. Katelijnes zoektocht naar meer vertier heeft hooguit een pak slaag als consequentie. Het maakt van Dorsvloer vol Confetti een mooie mijmerende, maar ook een wat te rustig voortkabbelende film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.