Review

Dorst durft even tragisch en zwartkomisch als benauwend te zijn

Simone Kleinsma en Elise van 't Laar vormen de indrukwekkende spil van de verfilming van Esther Gerritsens roman Dorst. Emoties worden hooguit aangestipt, zodat de kijker ruimte houdt voor eigen interpretaties.

Elisa van 't Laar in Dorst.

'Ik ga dood.' Triest, wanneer je dit als filmpersonage eerder aan de toeschouwer bekent, dan aan je eigen dochter. Dat is wat Elisabeth doet, aan het begin van de Esther Gerritsen-verfilming Dorst: ze kijkt recht in de camera en betrekt ons bij haar lot - kanker, terminaal.

Zo wendt Elisabeth (Simone Kleinsma) zich steeds weer tot het bioscooppubliek, à la Frank Underwood in House of Cards. Het is een vorm van eenrichtingsverkeer, die Elisabeth nog eenzamer maakt, nu ze sinds haar scheiding van Wilbert (Stefan de Walle) alleen is gebleven en vrijwel geen contact heeft met dochter Coco (Elise van 't Laar). Verder voelen die momenten waarin ze tegen de camera praat te vaak als een gekunsteld surrogaat voor een voice-over. 'Ik weet nooit wat ik tegen haar moet zeggen', verzucht Elisabeth, wanneer ze dan toch met Coco heeft afgesproken. Uitleggerige woorden die Kleinsma, met haar ontroerend kalme, bedrieglijk gelaten vertolking, helemaal niet nodig heeft.

Gelukkig houdt regisseur Saskia Diesing (Nena) de film verder juist subtiel en ambigu. Er zit veel scheef tussen Elisabeth en haar dochter; zie alleen al de griezelig cleane openingsbeelden, als de piepjonge Coco urenlang door Elisabeth wordt opgesloten. In het boek, door Diesing en Gerritsen tot scenario bewerkt, valt al snel een diagnose over Elisabeths gedrag: autisme, 'of op zijn minst asperger'. In de film wordt dat nergens expliciet gezegd.

Ook de zielenroerselen van Coco worden hooguit aangestipt, zodat de toeschouwer genoeg ruimte krijgt om aan het interpreteren te slaan. Is het uit wraakzucht, genoegdoening of het gemis van een gezonde moeder-dochter-relatie dat ze bij Elisabeth intrekt? Wat zoekt zij als 23-jarige bij vijftiger Hans (Leopold Witte), die ze plompverloren versiert in de wasserette?

Dorst
Drama
Regie Saskia Diesing
Met Simone Kleinsma, Elise van 't Laar, Stefan de Walle, Leopold Witte, Margôt Ros.
95 min., in 26 zalen.

Teder, schurend én grappig is die versierscène, waarin als climax de ruit van de wasserette verandert in een aquarium vol vissen. Een dubbele verwijzing is dat: naar het twijfelachtige koosnaampje 'Vis' dat Elisabeth voor Coco heeft, en naar de keer dat Coco als kind door de ruit van de woonkamer rende. Toch blijft de scène verfijnd, zonder een al te eenduidige betekenis.

Elise van 't Laar is sterk, als jonge vrouw die probeert haar leven op orde te krijgen en intussen snakt naar liefde en erkenning, zonder te weten waar ze die zoeken moet. Dat is ook weer een interpretatie, natuurlijk, die minder stut op Gerritsens wrang-grappige dialogen dan op de precieze dosering waarmee Van 't Laar Coco nu eens venijn meegeeft, en dan weer iets gehavends, teers of vernielzuchtigs.

Zij en Kleinsma vormen samen de indrukwekkende spil van dit doorvoelde drama, dat even tragisch en zwartkomisch als benauwend durft te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden