Doorleven zonder lol, passie of verzet

Het eerste landschapsbeeld van L'humanité doet sterk denken aan dat van Het offer van Tarkovski. Zelfs de langzame camerabeweging is bijna gelijk, maar de Franse landschapsschilder Bruno Dumont gaat daarna heel anders verder....

Neem agent Pharaon de Winter, wiens grootvader een plaatselijk beroemde schilder was, maar die zelf een nuchtere, poëzieloze agent is die in de vette modder het lijk vindt van een elfjarig meisje. Hij is geen Maigret of Sherlock Holmes, maar een gewone dorpsjongen, die bij zijn moeder woont en zijn buurmeisje begeert.

Het meest opmerkelijke aan Pharaon de Winter en de acteur Emmanuel Schotté is een totaal gebrek aan glamour. Een zwijgende figuur, die in het begin zijn emoties toont door te braken als hij het dode, naakte meisje ziet liggen, en later nog een keer als zijn buurmeisje aan zijn verlangens toegeeft en hij haar naakt ziet liggen. Hij ziet haar rijk behaarde vagina en krijgt datzelfde lichaamsdeel voor ogen van het verkrachte en gedode meisje.

De zwijgzame De Winter komt ook los van staren, wanneer hij even in zijn functie moet optreden tegen stakers of wordt geconfronteerd met de moordenaar, die hij eerder troost wil geven dan dat hij hem veracht. Ooit schijnt er leven in hem geweest te zijn, zelden is het in de film aanwezig. Dat is ook de bedoeling van Dumont. Hij filmt een bestaan waarin geen lol te beleven valt voor mensen die nogal wezenloos hun gang gaan, energie ontberen voor verzet, waarin passie zich verscholen houdt of zich uit in een rauwheid die zo aards is als klei.

Er is al veel geschreven over L'humanité, vorig jaar in Cannes overgoten met prijzen. Na La vie de Jésus bevestigt Bruno Dumont zijn talent als de compromisloze regisseur van het realisme zonder opsmuk. Het is een indrukwekkende, tijdens het kijken weinig aangename film, die fikse sporen achterlaat.

Met een kanttekening: na La vie de Jésus heeft L'humanité ook iets van een herhaling. Eenzelfde schilderij van eenzelfde landschap met eenzelfde soort mensen, geschilderd met verwijzingen naar Tarkovski en Bresson. Dumonts volgende film heet The End en wordt opgenomen in Californië. In die uitdaging kan Dumont zijn werkelijke talent tonen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.