filmrecensie Rafaël

Door het dramatische malletje verliest Rafaël iets van zijn werkelijke complexiteit, maar krijgt het ook een verleidelijk Romeo-en-Julia-jasje (vier sterren)

Filmrecensie: Rafaël

Het lijkt doodeenvoudig. Er staat een hoogzwangere, Nederlandse vrouw aan de poort van een vluchtelingenkamp. Ze komt haar ­Tunesische echtgenoot halen, zodat hij bij de bevalling kan zijn. Dat zou moeten kunnen, volgens de Europese regels.

Maar Kimmy en Nazir stuiten op een weifelende Italiaanse ambtenaar die daar niet helemaal zeker van is. Hij sputtert iets over superieuren en ‘precedentwerking’. Hij durft het niet aan.

Een beetje menselijkheid, als dat het nu eens zou winnen van angst en bureaucratie. Dan hadden Kimmy en Nazir überhaupt niet in deze situatie gezeten, laat Rafaël zien. De film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, toont hoe twee jonge geliefden verstrikt raken in een unieke combinatie van actuele ­gebeurtenissen en internationale regelgeving.

Het begint allemaal als ze halsoverkop hun woonplaats in Tunesië moeten verlaten vanwege de Arabische Lente. Zij mag wel gaan, hij niet. Terwijl Nazir in Tunesië te horen krijgt dat hun huwelijk niet geregistreerd is en hij daarom geen visum krijgt, probeert Kimmy het in ­Nederland. Daar willen ze het wel oplossen, maar ‘u moet minimaal rekenen op een wachttijd van zes tot tien maanden’. Ondertussen wordt het luchtruim ­gesloten.

Regisseur Ben Sombogaart (Knielen op een bed violen, Bruidsvlucht) volgt de twee van elkaar gescheiden geliefden in hun pogingen zich uit deze kafkaëske situatie te ontworstelen. Maar met elke stap die ze zetten, wordt het ingewikkelder. Ondertussen is Kimmy’s groeiende buik de tikkende klok die altijd aanwezig is.

Sombogaart contrasteert de ­omgeving van Kimmy, een schoongepoetst, keurig Nederland, met die van Nazir, een donkere wereld met gammele bootjes en stoffige vluchtelingen­kampen. Die twee verhaallijnen worden bijeengehouden door ‘amateurbeelden’ van de geliefden in betere tijden. En dat is verstandig, want Rafaël heeft de ­chemie in die scènes tussen Melody ­Klaver (sowieso indrukwekkend acterend) en Nabil Mallat nodig. Het zorgt ervoor dat het vluchtelingenverhaal een verleidelijk Romeo-en-Julia-jasje krijgt.

De werkelijkheid, zoals die ook is opgetekend in het boek dat Christine Otten over deze zaak schreef, is weerbarstiger. Niet voor niets gaven scenarist Tijs van Marle en regisseur Ben Sombogaart hun hoofdpersonen andere namen. Dat is ­natuurlijk geen enkel probleem. Wel vervelend is dat je de dramatische ingrepen nu en dan voelt: in de timing van cruciale gebeurtenissen bijvoorbeeld, of in de eendimensionale bijfiguren, zoals ­Kimmy’s moeder.

Door het dramatische malletje verliest Rafaël iets van de werkelijke complexiteit, maar het maakt het uitzichtloze verhaal ook makkelijker te verhapstukken.

Rafael

Drama

Vier sterren

Regie Ben Sombogaart

Met Melody Klaver, Nabil Mallat

10 minuten, in 39 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.