Column Floortje Smit

Door al die over-de-topaanzoeken uit de filmgeschiedenis, is het voor de gewone sterveling een intimiderende bezigheid geworden

Glenn Weiss vraagtJan Svendsen ten huwelijk. Beeld AFP

Kregen de makers van de nogal saaie Emmy-uitreiking afgelopen zondag plotseling een cadeautje in de schoot geworpen. Regisseur Glenn Weiss, die een Emmy won voor zijn registratie van de Oscar-uitreiking afgelopen jaar, besloot dat moment meteen goed te benutten. ‘Weet je waarom ik je niet graag mijn vriendin noem?’ vroeg hij zijn trotse partner in het publiek. ‘Omdat ik je liever mijn vrouw wil noemen.’

Cue tranen, staande ovatie en een verbijsterde Leslie Jones. Er was een ring en applaus, Benedict Cumberbatch met mistige waas over zijn ogen en Claire Foy die een traantje wegpinkte. Zelfs op sociale media was iedereen eventjes positief en blij.

Nee, cynici, dat moment was niet vooraf geregisseerd. Dat blijkt uit een interview met het gelukkige koppel in The Hollywood Reporter. Weiss vertelde dat hij bang was dat de band, die muziek moet spelen om te lange speeches af te kappen, ‘het moment van zijn leven’ zou verpesten. Maar zo gek zijn ze natuurlijk niet bij zo’n prijsuitreiking die kampt met tegenvallende kijkcijfers. Niemand is bestand tegen een goed uitgevoerd huwelijksaanzoek.

Als ze dat ergens weten is dat in de televisie- en filmindustrie. Je zou je zelfs kunnen afvragen of series en films Het Aanzoek zo belangrijk vinden omdat iedereen er automatisch bij wegzwijmelt, of omdat dat het zo vaak in films en series als toppunt van romantiek is gepresenteerd dat het bijna onmogelijk is geworden niets bij zo’n moment te voelen.

Want wat een fantastische over-de-topaanzoeken kent de filmgeschiedenis. Die van de Wedding Singer bijvoorbeeld, waar Adam Sandler in een vliegtuig een serenade houdt voor een betraande Drew Barrymore. Of Harry, die zich tijdens een oud-en-nieuwfeestje niet laat afleiden en een jaloersmakende romantische speech houdt in When Harry Met Sally. Hugh Grant die iets stottert over juist niet willen trouwen, tijdens een wolkbreuk, in Four Weddings and a Funeral. Colin Firth die in Love Actually uit liefde voor zijn huishoudster Portugees leert, haar op kerstavond achterna vliegt en haar voor de ogen van haar hele familie ten huwelijk vraagt.

Dit alles moet nogal intimiderend zijn voor de doodgewone sterveling die wel wil trouwen maar een aanzoek met toeters en bellen bijna als een verplichting gaat voelen. Er zijn echter vaste elementen waaraan zo’n succesvol aanzoek voldoet: het is op een onverwacht, eigenlijk onmogelijk moment, vaak met een publiek. De romantiek schuilt erin dat de hoofdpersoon zich door niets of niemand laat tegenhouden: niet door regen, door taalbarrières en vooral niet door vreemde mensen. 

Sterker nog: in werkelijkheid kan de aanwezigheid van een publiek nog meer in je voordeel werken: wie iemand in het openbaar ten huwelijk vraagt, geeft hem of haar de hoofdrol in zijn of haar eigen sprookje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden