Doof kind is een inzichtelijk en aangrijpend verhaal over doof zijn als identiteit

Documentaire - Doof kind

Doof kind is een inzichtelijk en aangrijpend verhaal over doof zijn als identiteit. De doof geboren zoon van filmmaker De Ronde is een innemende rasverteller.

Of doof zijn een handicap is, kun je je afvragen. Althans: dat kan heel goed na het zien van Doof kind, de nuchtere documentaire die Alex de Ronde maakte over zijn doof geboren zoon Tobias. Die zoon lijkt uitzonderlijk geschikt voor een niet-horend bestaan, want hij is gezegend met een elastische mimiek en een olijk gezicht. Ook voor wie de doventaal niet beheerst, valt er van alles op te maken uit de innemend gebarende en grimassende Tobias, die lesgeeft in gebarentaal. Een doofgeboren rasverteller, zo wordt al duidelijk in de openingsscène waarin Tobias memoreert hoe een christen in de tram hem ooit trachtte te bekeren en genezen: gevouwen handen, omhoog kijken - dit is voor iedereen te begrijpen.

Het op het Idfa met de publieksprijs bekroonde Doof kind snijdt heden en verleden door elkaar, met behulp van homevideo's van het gezin: de met logopedie en klanken worstelende Tobias, zijn horende broertje Joachim. Ook ligt er groot leed in dat verleden. Mama had beestjes in haar borst, gebaart een nog kleine Tobias. Verpletterend natuurlijk, zo'n opname. Bijna te intiem. En toch ook functioneel: niks blijkt onzegbaar in gebarentaal.

Debuterend regisseur De Ronde, als directeur van het Amsterdamse filmtheater Het Ketelhuis een bekende in de Nederlandse filmwereld, volgde en interviewde zijn zoon op allerlei momenten in het nu. 'Zijn jullie een beetje gelukkig?', klinkt het op Bromet-toon, als Tobias aanschuift met zijn dove vriendin. Humor zit 'm in de antropologische blik: de goedmoedige dovencampingbeheerder die opmerkt dat 'ze' 's nachts uitbundig worden.

Doof kind

Documentaire (***)
Regie Alex de Ronde
71 min., in 31 zalen.

Doof zijn als identiteit

Tobias beschouwt het doof zijn als (bedreigde) identiteit. Dat is de boodschap van de documentaire, die wordt geïllustreerd met een bezoek aan 's werelds enige dovenuniversiteit, in Washington, waar Tobias studeerde en waar zelfs de agenten op de campus doof zijn. Het liefst zou Tobias later ook dove kinderen krijgen. Dat die kinderen tegenwoordig vaker uitgerust worden met verbeterde gehoorapparaatjes vindt hij niks: zo gaat de gebarentaal en dovencultuur teloor.

Als film had Doof kind kunnen profiteren als het drama zich ook iets meer in het nu afspeelde: een hobbel of veelbewogen moment. Misschien had De Ronde daartoe wat langer moeten doorbrengen op die dovencampus, nog wat dieper tasten in dat nu zo harmonieuze leven van zijn zoon.

Tegelijk zijn De Ronde en zijn zoon Tobias handig genoeg om zo'n eventueel gebrek te ondervangen, ook met relativerende humor: zie de scène waarin Tobias zich afvraagt of de film over zijn leven wel interessant genoeg wordt. Het antwoord is ja. Doof kind is een inzichtelijk en op momenten aangrijpend portret.

Lees het interview met de makers van Doof kind

De makers van de film Doof kind willen laten zien dat doof zijn geen handicap is
Doven zijn niet zielig, willen filmmaker Alex de Ronde en zijn zoon Tobias met Doof kind tonen. En doofheid is al helemaal geen handicap die gerepareerd moet worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.