Doodstil

De kamer van Sophie staat stil. Net als die van Chloé, Petra, Ted, Daniëlle, Marien, Melchert, Leon en Lysan en al die andere kinderen....

Het is koud op de kamer van Sophie. Verder ligt alles erbij alsof ze elk moment kan binnenstormen om op het bed te ploffen of om even op haar gitaar te raggen. Maar dat zal niet gebeuren. Sophie is dood. Ze werd op 20 december 2007 door een goederentrein gegrepen toen ze in Oss onder de spoorbomen doorglipte. Het is nooit in Marleen opgekomen om de kamer van haar dochter te ontmantelen. Want Sophie hoort thuis. Net als haar andere dochter, Nina. En waarom zou Nina wel een eigen kamer hebben en Sophie niet? ‘Ik heb twee kinderen en dat blijft zo. Dat blijft altijd zo.’ Bovendien vertelt de kamer het verhaal van Sophie. ‘De kamer had van niemand anders kunnen zijn. Er staan spulletjes van toen Sophie klein was. Boeken die we haar hebben voorgelezen. Kaartjes van concerten waar ze is geweest.’ En het verhaal is nog niet af. Er liggen niet-opengemaakte cadeautjes voor Sophie. Een nichtje heeft onlangs een felgele Obama-sticker op de kamer achtergelaten. ‘De overwinning van Obama had Sophie fantastisch gevonden’, zegt Marleen. Ze wijst naar een poster op de muur: ‘WANTED TERRORIST: George Bush’.

‘Als je kinderen hebt, wil je dat ze leven. Als je kind doodgaat, wil je het levend houden. Dat mensen haar niet vergeten. Haar doodzwijgen zou het ergste zijn wat nu kan gebeuren.’ Sophie mag niet weggemaakt. In de badkamer staan haar tandenborstel en shampoo en het potje wax om haar dreadlocks te verzorgen. Als Marleen haar eigen handschoenen kwijt is, gaat ze naar de kamer van Sophie om die van haar dochter te lenen. En als een vriendin van Sophie verkleed naar een feest moet, dan kijkt ze effe bij Sophie of daar een passend mutsje ligt. Wanneer Marleen boven stofzuigt, gaat ook de deur van Sophies kamer open. ‘Net als vroeger eigenlijk. Toen keek ik of de maden nog niet uit de prullenbak kropen, je weet wel wat ik bedoel. Sophies kamer is nooit een keurig meisjeskamertje geweest. Nu kijk ik of er moet worden gestoft. Ik vind het prima om er te zijn. Ik word er niet extra verdrietig van. Dat verdriet is er toch. Altijd en overal.’

De vader van Sophie komt niet meer op de kamer van zijn dochter. Marleen begrijpt het wel, denkt ze. ‘Rik was altijd degene die ’s avonds zijn hoofd om de deur stak: moet je niet slapen? Kan die muziek niet zachter? Als hij er nu komt, dan ziet hij leegte, als ík er kom, zie ik Sophie.’ Op de vraag of het aanhouden van de kamer helpt bij het verwerken van het verdriet, blijft Marleen lang stil. Dan zegt ze: ‘Weet je, ik weet helemaal niet wat dat is. Ik heb geen flauw idee of ik iets aan het verwerken ben. Misschien houden we de kamer ook wel intact voor het geval... ik weet dat het onmogelijk is hoor, maar stél dat het allemaal een grote nachtmerrie is en dat Sophie weer terugkomt.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden