Review

Doodslag: 'Feelbadfilm' richt pijlen op meninkjescultuur

Een hondenbaan is het. Ambulancechauffeur Max kán het eigenlijk niet goed doen. Volgt hij het protocol dan vallen er doden; laat hij beledigingen netjes over zich heen komen, duikt een filmpje daarvan op in De Wereld Draait Door. Zou deze 'lobbes', vraagt een cabaretier zich daar af, niet eens gewoon van zich af moeten slaan?

Theo Maassen bij de première van de film Doodslag in het Parktheater in Eindhoven. Beeld anp

Met de SIRE-campagne 'Handen af van onze hulpverleners' die rond oud en nieuw los barstte, kreeg Doodslag opeens een nog actuelere lading dan het al had. De film begint bovendien met een citaat van Mark Rutte. 'We moeten ons land weer terugveroveren op de hufters'. Maar zo eenvoudig is het hier allemaal niet.

Als Max namelijk te maken krijgt met zo'n groepje etters die zijn ambulance tegenhouden terwijl hij naar een gecompliceerde bevalling moet, slaat hij inderdaad. Kutmarokkaantjes versus een stervende moeder en baby. Simpel. Ware het niet dat die ene klap de puber fataal wordt. 'Op school zeggen ze dat je een moordenaar bent, maar mama zegt dat je een baby hebt gered', aldus het zoontje van zijn vriendin.

Het is precies het soort nuance waarmee regisseur Pieter Kuijpers zijn films graag kleurt. Liefst toont hij actuele vraagstukken of schetst hij de achtergronden bij waargebeurde verhalen. Van zijn debuutfilm Van God Los (2003, over de bende van Venlo) tot TBS (2008, over een ontsnapte tbs'er): hapklare antwoorden geeft hij niet. Kuijpers wil vragen stellen, ontregelen.

Overal een mening over
Dat is prettig, zeker in de makkelijke meninkjescultuur van nu. Doodslag richt vooral dáár de pijlen op: iedereen in Nederland heeft overal een opinie over en wie dat in een paar minuten een beetje degelijk kan formuleren, mag op televisie - het geeft de cameo van Matthijs van Nieuwkerk een scherp randje.

Een zelfde soort spiegelbeeld toont Theo Maassen, eerder al te zien in Kuijpers TBS, die als Max met de cabaretier uit DWDD (Gijs Scholten van Aschat) filosofeert over schuld en verantwoordelijkheid. Maar een beetje drammerig zijn die scènes ook, waarin Kuijpers vooral onderstreept dat goed en fout soms een kwestie is van formulering.

En zo is Doodslag soms meer pamflet dan film - iets waar een zwartwitsequentie en nadrukkelijke geluidseffecten niets aan veranderen. Alles komt net te mooi bij elkaar; de tegenstellingen die de morele grijstinten moeten benadrukken zijn soms te makkelijk gekozen: het doodgeslagen 'rotjochie' blijkt natuurlijk een leuke knul; een blanke jongen is de echte gangmaker.

Toch is het niet storend, vooral omdat Maassen prachtig toont hoe beklemmend het kan zijn als je opeens het middelpunt van wordt van een mediahype. Geplaagd door schuldgevoel en gemangeld door al die opinies zwerft Max als een soort Travis Bickle door het kille Eindhoven, op zoek naar eenvoudige antwoorden die er niet zijn. De lieve man die onder zijn ruige uiterlijk verborgen zit, komt steeds meer onder druk te staan. Met die onvoorspelbaarheid zet Maassen de hele film onder een constante hoogspanning.

Doodslag, regie Pieter Kuijpers, met Theo Maassen, Maryam Hassouni, Gijs Scholten van Aschat.
In 50 zalen

Doodslag

  • Oordeel van onze rescensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden