Recensie Don’t f**k with Cats

Don’t f**k with Cats is een documentaire waarnaar je misschien beter níét kunt kijken ★★★☆☆

En dat is niet alleen omdat het vertelde zo gruwelijk is.

Deanna Thompson in Don’t F**k with Cats. Beeld Netflix

De beelden die we niet zien blijven misschien nog het langst hangen, nadat we het driedelige Don’t F**k with Cats in een lange, verontrustende sessie van een kleine drie uur tot ons hadden genomen. De documentaire begint met een anoniem filmpje dat op YouTube wordt gezet. Dat opent met een shot van twee jonge katjes en escaleert snel als een niet te herkennen ­figuur de katjes in een vacuümzak stopt en – hier snijdt de regisseur weg – een stofzuiger aanzet die alle zuurstof wegzuigt.

Regisseur Mark Lewis hanteert in de documentaire deels een methode die eerder door Werner Herzog in Grizzly Man werd gehanteerd. Wanneer de hoofdpersoon van die onvergetelijke documentaire door een beer wordt aangevallen – en opgegeten – blijkt later dat het geluid van zijn camera was doorgelopen. In plaats van het geluid te laten horen zet Herzog een koptelefoon op en filmt zichzelf als hij naar de gruwelijke opnamen luistert.

In Don’t F**k with Cats laat ­Lewis een aantal van zijn hoofdpersonen naar filmpjes kijken die in toenemende mate laten zien hoe een zieke geest ontspoort. Hun geschokte reacties en de beschrijvingen van het beeld doen de rest. Hoewel we steeds nét genoeg zien om zelf weg te kijken.

Op basis van het filmpje vormt zich via Facebook een divers groepje amateurinternetspeurders, dat als een soort Bellingcat-collectief de beelden van de kattenmoord analyseert tot in de kleinste details, van het sprei op het bed tot het merk van de stofzuiger. Niet alleen om de kattenmoordenaar te vinden, maar ook uit angst dat dit eerste filmpje slechts de klassieke ouverture is van een loopbaan als seriemoordenaar.

De onderzoeksgroep wordt aangevoerd door Deanna Thompson, een ict’er die in een van de grote casino’s van Las Vegas werkt. Zij is een ideale hoofdpersoon om dit verhaal te vertellen; vol compassie, bloedfanatiek en bezeten door de speurtocht. Maar al vrij snel in het onderzoek komt de groep erachter dat hun werk in de gaten wordt gehouden door de kattenmartelaar zelf, die nieuwe filmpjes begint te plaatsen en lijkt te genieten van het gruwelijke spel dat hij met de internetgroep speelt.

Hij stuurt Thompson een link en als zij die opent, ziet ze dat er een opname van de vloer op staat van het casino waar ze werkt. En als u dit aan Hollywoodthrillers doet denken, dan is dat niet zo gek gedacht; naarmate het verhaal vordert wordt duidelijk dat de moordenaar, die zich na de katten ook aan een mens vergrijpt, geobsedeerd is door Hollywoodfilms en scenario‘s lijkt na te spelen.

In Don’t F**k with Cats wordt duidelijk dat de waarschuwingen van de facebookgroep de officiële instanties niet bereiken, ook niet als de identiteit van de kattenmoordenaar duidelijk wordt. Zijn naam is Luka Magnotta, een jongen die ogenschijnlijk geobsedeerd is door roem in het tijdperk van sociale media. Voeg daar een psychotische persoonlijkheid aan toe en het wordt duidelijk dat hij al snel ziet dat roem op verschillende manieren bereikt kan worden.

En hij gedraagt zich inderdaad als de klassieke seriemoordenaar: hij vermoordt op gruwelijke wijze een jongen, op een manier die een macabere reconstructie van een scène uit Basic Instinct van Paul Verhoeven lijkt. En ook dit filmt hij.

Het is alsof hij voortdurend bezig is om een reputatie te krijgen die uiteindelijk zal leiden tot een Netflix-documentaire.

En dit is precies wat de amateurspeurders zich beginnen af te ­vragen: welke rol hebben zij met hun eigen onderzoek eigenlijk ­gespeeld in de escalatie van het geweld? In hoeverre hebben zij meegeschreven aan dit verhaal? En als in de slotscène verteller ­Deanna Thompson zich tot de ­camera richt om ons thuis op onze medeplichtigheid als kijker naar dit type documentaires te wijzen, dan wordt het gesprek over deze schokkende documentaireserie wel heel nadrukkelijk, en nogal goedkoop, gestuurd.

Beter om naar de grote Werner Herzog te luisteren. Hem werd later gevraagd waarom hij het geluid van de dood van Timothy Treadwell, de Grizzly Man, nooit had gebruikt in zijn film. ‘Dat doe je gewoon niet’, zei hij. ‘Daarmee schendt je het recht van een stervend mens. En als filmmaker ben je een snuff movie aan het maken.’

Don’t F**k with Cats. Hunting an Internet Killer

Documentaire 

3 x 60 min. Regie Mark Lewis; te zien op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden