Review

Dogs of War slaat helemaal nergens op

Theater - Voorstellingen de Parade

Op De Parade is opvallend veel geëngageerd theater te zien. Die hang naar betrokkenheid en inhoud valt te prijzen. Het moet alleen geen 'engagement omdat het moet' worden. En dat is het soms wel.

Dogs of War. Beeld Casper Koster

Opvallend veel geëngageerd theater in het Westbroekpark, waar de Haagse editie van theaterfestival De Parade een zonnig openingsweekend beleefde. Terwijl het publiek zich buiten in het gras tegoed deed aan cocktails en zoete aardappelfrites met citroenmayo (een aanrader overigens), werd er in de theatertenten gesproken over onrecht, oorlog, afkomst, geweld en verzoening.

Die hang naar inhoud en betrokkenheid valt natuurlijk te prijzen, maar het moet geen 'Engagement omdat het moet' worden. Neem de voorstelling Dogs of War van het jonge gezelschap La Isla Bonita, bestaande uit vijf actrices van de Toneelacademie Maastricht. Zij spelen een groep legerhonden uit Brabant die worden uitgezonden naar Israël om daar tegen Palestijnen te vechten. Vlak voor een belangrijke missie krijgen ze wroeging, werpen ze hun hondenmaskers af en gaan ze op zoek naar een ander conflict om te spelen. Welbeschouwd slaat het helemaal nergens op. Deze groep jonge actrices had een ervaren schrijver en een strengere regisseur goed kunnen gebruiken.

Een paar tenten verderop is De Bemiddelaar van TG Brandend Geduld ietsje beter, maar ook nog geen Paradeklapper. De door Erik Koningsberger gespeelde Bemiddelaar zit kordaat achter een lange tafel, terwijl hij twee partijen (Mike Libanon en Herman Egbers) in zijn rechtbank roept om het pistool als aanrichter van alle ellende in de wereld aan te klagen. Over de veroordeling van het vuurwapen zijn de heren het snel eens, maar toch blijkt het geweld niet zo simpel uit te bannen. Hoewel er goed wordt geacteerd, is de tekst uiteindelijk niet verrassend genoeg, wanneer het tafereel toch eindigt in piefpafpoef.

Dogs of War, Theater, Door: La Isla Bonita. Regie: Jeroen de Man. 2 sterren.
De Bemiddelaar, Theater, Door: TG Brandend Geduld. Regie: Alan Yadegarian. 3 sterren.
Winnen is belangrijker dan meedoen, Theater, Door: Kiki van Deursen. Regie: Wieke ten Cate. 4 sterren
De Parade, Den Haag. Aldaar t/m 17/7. Daarna in Utrecht en Amsterdam.

Verleidelijke monoloog

De beste voorstelling van de avond is te zien in De Theatertoren, waar actrice Kiki van Deursen de aantrekkelijke kanten van het geweld bezingt in de verleidelijke monoloog Winnen is belangrijker dan meedoen. Het publiek zit in een boksring, waarin de prettig expressieve Van Deursen ons als een kwade genius met rode mantel, felgroen haar en wit gezicht influistert hoe goed het voelt om af en toe eens iemand op zijn bek te slaan, en hoe mooi het geluid van krakend bot kan zijn.

Zonder geweld kent de geschiedenis ook geen vooruitgang, stelt zij in een prikkelende en geestige tekst van toneelschrijvers Jibbe Willems en Rik van den Bos. De monoloog wordt opgeluisterd met de entree van twee jonge vrouwelijke boksers, die in gedimd rood licht met elkaar vechten. Beschaafde mensen zoals het publiek op De Parade mogen geweld dan afkeuren, ze kijken er maar al te graag naar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.