Review

Doffe dialogen verkrampen een verder goede film met visuele durf en grimmig realisme

Kornèl Mundruczó's vijfde speelfilm hapert soms, maar daar staan visuele durf en verbazingwekkende scènes tegenover. Jupiter's Moon laat zich niet zomaar vangen als pleidooi voor open of gesloten grenzen.

null Beeld
Beeld

Zoals Spielberg de sensatie van de geallieerde landing overbracht in Saving Private Ryan, zo verbeeldt cineast Kornél Mundruczó de aankomst van vluchtelingen in Hongarije. Spectaculair, met pompend camerawerk.

Eerst zien we ze opeengepakt in een halfduistere kippenwagen, dan jagen de mensensmokkelaars hun waar in bootjes, het water op, waar grenspolitieboten op de loer liggen en een vuurgevecht uitbreekt; getroffen vluchtelingen zinken weg in de diepte. Wie ontkomt kruipt aan wal, rent door het bos, de camera zoevend langs de bomen.

Maar dan zet Mundruczó zich af van wat nog door kon gaan voor verhevigd realisme: als de jonge Syrische vluchteling Aryan (Zsombor Jéger) in de borst wordt geschoten door een Hongaarse detective met gelooid crimi-gelaat, kringelen de druppeltjes bloed de lucht in, waarna zijn niet-dode lichaam ook tot zijn eigen verbazing volgt: rijzend, zwevend, tollend boven de bomen, terwijl de camera meetolt.

Jupiter's Moon

Drama
Regie: Kornél Mundruczó
Met: Zsombor Jéger, Merab Ninidze, György Cserhalmi, Mónika Balsai
123 min., in 15 zalen

Wie White Dog zag, het magnifieke horrorsprookje uit 2014 waarvoor Mundruczó tweehonderd honden door Boedapest liet hollen, weet hoe weinig de 42-jarige Hongaar zich aantrekt van filmische conventies. Zijn nadrukkelijk religieuze parabel Jupiter's Moon, met Aryan als moderne engel, zit vol verbazingwekkende scènes: een achtervolging door Boedapest, een metroaanslag, een zwaartekrachtloze scène in een kantelend appartement, gelijk die in Christopher Nolans droomblockbuster Inception. Zó kun je anno 2017 filmen, gewoon op de hoek, zonder uitzinnig budget.

De moraal van Jupiter's Moon schuilt in de mogelijke verandering in het hart van de corrupte vluchtelingenarts die zich over de zwevende engel ontfermt. Medicus Stern (Merab Ninidze), een areligeuze en getroebleerde man, tracht eerst geld te verdienen aan de bovennatuurlijke kracht van Aryan, die op de hielen wordt gezeten door de politiediensten.

Het zijn de onderlinge, wat statige praatscènes van de hoofdfiguren, ingebed tussen de actie, waarin de film soms verkrampt. Alsof Mundruczó twijfelt of zijn gewichtige religieuze verwijzingen wel aankomen: dan toch nog even benoemen dat Aryans vader timmerman was. Ook klinkt de gesproken dialoog op momenten dof, alsof de deels Engelstalige en Arabische dialoog is nagesynchroniseerd.

Zo hapert Mundruczó's vijfde speelfilm af en toe, bij een kloeke lengte van 123 minuten. Maar er staat veel tegenover: visuele durf en de originele mix van grimmig realisme en het fantastische. Jupiter's Moon laat zich niet zomaar vangen als eenduidig pleidooi voor open of gesloten grenzen. Hoe mensonwaardig de vluchtelingen ook worden bejegend in dit Hongarije, er is tegelijk de dreiging van terreur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden