Doek valt voor Dogtroep

Dogtroep heeft nog een productie te gaan, maar eind dit jaar is het dan echt voorbij voor Nederlands beroemdste makers van spektakeltheater....

In tijden waarin het nog ongewoon was om theater op locatie te maken, pionierden de leden met de poëzie van beeldende voorstellingen onder de blote hemel. De groep imponeerde met vuurspuwende monsters van machines, liet bakken met duizenden liters water volstromen en ontlokte muziek aan olievaten en windorgels.

Dogtroep, opgericht in 1975, maakte gisteren bekend zichzelf op 31 december te zullen opheffen. De groep is er niet in geslaagd een doorstart te maken na een artistiek zwakke periode die leidde tot een veel lagere subsidie. Volgens de groep is het niet langer mogelijk interessante voorstellingen te maken.

De huidige artistiek leider Henk Schut liet al in december weten deze maand op te zullen stappen. Hij volgde in 2005 Titia Bouwmeester op, die een jaar eerder het vertrouwen had verloren van het team van acteurs en productieleiders.

Schut wilde hoe dan ook het beroemde gezelschap overeind houden, maar verlegde wel de koers van minder beeldend naar meer gemeenschapstheater, een genre waarmee hij in Engeland kennis had gemaakt.

Oud-medewerkers deden begin 2005 een felle aanval op hem in een brief aan toenmalig staatssecretaris Medy van der Laan van Cultuur. Ze vonden dat de groep zo was uitgedund, dat zij de naam Dogtroep niet meer waardig was.

Een eerdere klap voor Dogtroep was een ongeluk in 1998, toen het gezelschap aan het werk was in Frankrijk en twee belangrijke kernleden bij een kanotocht verdronken. De groep die kanalen en woestijnen had bedwongen met inventief theater werd in het hart geraakt.

De groep hervond haar motivatie door onder de nieuwe leiding van Titia Bouwmeester steeds meer te experimenteren met technisch vernuft zoals videocamera’s. Dogtroep begon toen al met het zogenoemde community art, waarbij in wijken of gevangenissen met ongeschoolde spelers theater wordt gemaakt over hun eigen problematiek.

Inmiddels heeft bijna iedere stad of festival wel een locatievoorstelling op zijn programma staan. Veel makers volgden het voorbeeld van Dogtroep en verlieten de veilige muren van het theater. Nederland zou internationaal nooit zo’n vooraanstaande positie in het locatietheater hebben gekregen, als niet dertig jaar geleden een paar gekke kunstenaars als Warner van Wely, Jos Zandvliet en Paul de Leeuw als protest tegen de saaiheid van de kunsten theater waren gaan improviseren op onverwachte plekken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden