Doe maar normaal, dan ben je al modieus genoeg

Gert Jonkers (hoofdredacteur Fantastic Man) constateert in Parijs een liefde voor de heel erg gewone man.

Acne Studios kiest voor ruim zittende 'normale' kleding.

Terwijl Balenciaga in het Parijse Bois de Boulogne op woensdagmiddag haar mannenmode voor volgend voorjaar-zomer toonde, zat ik met spoed bij de tandarts. Dat is pech, om de show te missen waar de voltallige modewereld popelend naar uitkeek. Maar gelukkig is er het handige voguerunway.com, de website en app waarop elke nieuwe modecollectie binnen een half uur na de show te zien is. Een minuut swipen langs Balenciaga's 57 looks maakt niet dezelfde indruk als wanneer je fysiek aanwezigheid bent in een lommerrijke omgeving op een verzengend hete dag, maar het geeft toch een goed idee.

Balenciaga

Balenciaga, onder leiding van de Georgiër Demna Gvasalia, ging door op het vorig seizoen ingeslagen pad van de verering van de doodgewone man, maar nu met nog meer aandacht voor écht tamelijk lelijke kleren die je in de kast van een a-modieuze vader kunt vinden: een te groot mosterdgeel colbert, een driedubbele afritsbroek in gebleekt denim, een iets te lang leren jack, suffe schoenen. De show van Balenciaga kan de boeken in als de definitieve emancipatie van lelijke kleren.

Daarin staat Balenciaga overigens niet bepaald alleen. Want hoe bevecht je 'mooie' mode en een teveel aan goede smaak? Door er een lelijk harde trap tegen te geven en de allergewoonste kleren te promoveren naar de hoofdrol: overalls, werkmanskloffies, cargo pants, zakkige colberts en ergonomische schoenen, dikwijls in een kotskleurig palet en met een pasvorm from hell. Ook terug: het felgekleurde hawaïshirt met z'n vierkante snit. Het is een reactie op de 'zit als gegoten' pasvorm die herenkleding van nu domineert. Iedereen die de stijldictaten volgt, weet wel dat de mouw van een blazer niet te lang hoort te zijn, dat de mouw van het overhemd er 2 centimeter onderuit dient te piepen, dat een broek niet op de schoen mag stoten. Die perfectie wordt een keer saai.

Dries van Noten

Zo probeerde Dries Van Noten, de Belgische ontwerper die het begrip 'mooi' zo ongeveer heeft uitgevonden, wat wringende kleurcombinaties uit: oker, mosterd, aubergine, lever, tabak, mos, in een pasvorm die we niet lang geleden nog twee maten te groot genoemd zouden hebben. Dat begon spannend, maar hield de aandacht toch geen tien minuten vast. Dat kwam ook doordat de showlocatie boeiender was dan de collectie: Van Noten had de onlangs verlaten redactielokalen van de krant Libération gehuurd, boven op een parkeergarage in de wijk Le Marais.

Bij het luxueuze Louis Vuitton zaten de pakken lekker ruim, in een overigens prachtige show, waarineen combinatie werd gemaakt met surf- en sporttenues. Ook hier waren trouwens hawaïshirts te zien.

Mannenmode heeft zich dus van te veel goede smaak ontdaan en er viel nog een bevrijding te vieren: die van het been. In het huidige straatbeeld is het mannenbeen veelal ingesnoerd in een skinny broek. Lezers kennen wellicht de ludieke ervaring dat je iemand ziet lopen en in een flits denkt: die is naakt! Totdat je ziet dat hij of zij een loeistrakke stretchbroek in huidskleur draagt.

Dries van Noten probeerde wringende kleurcombinaties uit in, wederom, een heel ruime pasvorm.

Acne Studios

Dat is in de toekomst dus voorbij. Benen mogen weer ademen. Op een enkele surflegging bij Vuitton na waren alle broeken in Parijs van het ruime, fladderende soort. Nergens waren ze zo enorm als bij Acne Studios, het merk dat vijftien jaar geleden nog Acne Jeans heette en juist doorbrak met die eerder genoemde skinny jeans.

De lange broek in Parijs was wijd, en de korte broek was vaak kort. Erg kort zelfs: hij eindigde ongeveer halverwege het kruis en de knie, of nog iets hoger. De bevrijding van het mannenbeen en de blote huid mag gezien worden. (Weliswaar niet in de show, maar in het publiek van het fraaie Japanse merk Sacai zat een bezoeker in een volkomen doorzichtig joggingpak. Hij droeg er een witte slip onder en verder niets. )

In het straatbeeld is de blote enkel definitief doorgebroken. Sneakers, instappers en klassieke leren herenschoenen mogen zonder sokken worden gedragen. En dus lieten de modeshows de afgelopen dagen precies het tegenovergestelde zien. Er was amper een blote enkel te bekennen in Parijs, maar juist fraaie sokken in felle kleurcombinaties, met teksten en logo's in het breiwerk en bij voorkeur getoond in een sportschoen.

Alle broeken waren ruim, maar die van Acne (groot geworden met skinny jeans) waren het ruimst.

Rimpeleffect

Balenciaga liet vorig seizoen een sneaker zien die het meest leek op die lelijke ergonomische witte sneakers waarop oudere Amerikaanse toeristen lopen - ook goed om op te joggen - maar die lange tijd door de smaakpolitie met weerzin werd bekeken. Conform het Balenciaga-effect was die hardloopschoen nu bij veel merken te zien. De eerlijkheid gebiedt te bekennen dat Lanvin en Dior Homme al seizoenenlang sneakers showen met een knipoog naar de esthetiek van hardloopmerken als Saucony en Asics. Maar ze hadden niet het rimpeleffect van Balenciaga.

Veel modehuizen haakten nu in op de trend met een eigen versie van de hardloopschoen. De andere helft zocht naar de vermoedelijke volgende schoenentrend: een simpele, platte sportschoen die in Engeland 'plimsoll' wordt genoemd. Het is de gymschoen die je veertig jaar geleden voor een tientje bij de Hema kocht, met een rubberen zool en een eenvoudige canvas opbouw. Ze waren destijds verplicht bij gymles. Lanvin liet nu een mooie versie in corduroy zien. Dries Van Noten maakte een plimsoll met een vierkante neus, wat 'm een beetje aanstellerig maakte.

Voor wie weigert een sportschoen te dragen: de korte cowboylaars is ook terug, met dank aan Vetements aan de rebelse zijde van het modespectrum en Berluti aan de superchique kant. Net als in de politiek raken ook in de mode de uitersten elkaar.


Wat zagen we bij Lanvin, Vetements en Louis Vuitton?

Lanvin
Indrukwekkend simpel en eerder sportief dan gekleed.

De Nederlander Lucas Ossendrijver, die al ruim tien jaar met succes de mannenmode van Lanvin ontwerpt, kan zich totaal verliezen in de fabricatie van een kledingstuk. Hij reist dikwijls de halve wereld af voor precies dat ene naaiatelier met een uitzonderlijke techniek die niemand anders heeft. Na afloop van zijn mooie show op zondagochtend sprak hij over 'tijden van totale verwarring' en hoe we verzuipen in de huidige informatiestroom. 'Dat is niet erg; ik wilde het juist omarmen', zei hij. Dus gooide hij al zijn technische kennis in de denkbeeldige modemixer. Hij kruiste een klassieke krijtstreep en een prince-de-gallesruit met het futuristische membraan van sportkleding, plakte leer op rubber, enzovoorts; te veel om redelijkerwijs waar te nemen in een show van 45 looks in een paar minuten.

Bij Lanvin een overdaad aan informatie, en toch wist de ontwerper orde te scheppen.

Ossendrijvers collectie was uitbundig en rijk, zoals het Lanvin past, maar ondertussen ook indrukwekkend in z'n simpelheid en eerder sportief dan gekleed. Eerdere shows van Lanvin leden nog weleens aan de lawine van details, maar nu voelde elk kledingstuk als een goed statement. Ossendrijver sprak dit seizoen weliswaar over information overload, maar schiep mooi helderheid in de chaos, omdat de afzonderlijke kledingstukken zo sterk van vorm waren. Een anorak. Een gigantische broek. Een mooie sok. Een overall. Een enorm bolle sweater.

Vetements
Een curieuze losse stijl: alles kan en mag.

De show waarnaar het meest werd uitgekeken, was helemaal geen show, maar een feest-borrel tussen een serie groot geprinte foto's, in een niet bepaald centraal gelegen parkeergarage, berucht onder Parijse autobezitters als de plek om hun weggesleepte wagen op te halen.

Vetements is een fascinerend merk, genoemd naar het Franse woord voor kleren, maar zonder accent. Ontworpen door een 'collectief', hoewel er nooit iemand anders naar buiten treedt dan Demna Gvasalia, de man die jaren werkte bij Margiela en Vuitton en drie jaar geleden met Vetements doorbrak en nu ook de ontwerper is van het lyrisch aanbeden Balenciaga.

In de garage was de nieuwe collectie van Vetements niet fysiek aanwezig, maar te zien op de foto's die Gvasalia zelf maakte, van 'gewone' mensen in Zürich die de kleren droegen. Zürich, de saaiste stad van Europa? Ja, onlangs is het merk daarnaartoe verhuisd.

Op het feestje kwam een eclectische groep mensen samen. Veelal piepjong, vaak in de dure kleren van Vetements en Balenciaga die er desalniettemin normaal uitzien. Alles kan en mag, zo lijkt het in de wereld van Gvasalia: een oude jeans met vlekken, een spijkerjas zonder mouwen, een veel te grote sweater. De ontwerper zelf droeg een T-shirt van de band Rammstein. Die curieuze losse stijl van Vetements biedt een weldadige stilistische vrijheid. Tegelijkertijd is de Vetements-klant het prototype fashion victim, want hij of zij betaalt een vermogen voor wat lijkt op een plastic regenjas van de Action.

Hoogtepunt was een optreden van de Weense popgroep Love Hotel Band, die klonk als een mix van Depeche Mode, Sigur Rós en Toto. De jonge bandleden droegen veel te grote pakken, wellicht van Vetements of van de kringloopwinkel.

Ontwerper Demna Gvasalia fotografeerde gewone mensen in Zürich en toonde op die manier de collectie van Vetements.

Louis Vuitton
Veel aandacht voor het voortbewegen; wat een geweldige sokken.

Je zou een complete recensie willen wijden aan de schoenen en sokken van de Louis Vuitton-show. Anderhalve eeuw geleden introduceerde het merk koffers. Nog altijd verdient het een kapitaal met tassenverkoop. Vuittons mannenmodeontwerper Kim Jones weet altijd te refereren aan het thema reizen. Het kledingstuk bij uitstek waarop we ons voortbewegen past er dus mooi bij.

Een deel van de jongens in de show liep op een soort gezondheidskleppers (denk aan Dr. Scholl) met een houten zool en een fraai ontworpen bovenwerk. Schoen nummer twee had dezelfde houten klepperzool, maar met de bovenkant van een traditionele leren herenschoen, met een opstaande rand en gouden spijkers rondom: een verwijzing naar de nagels waarmee Vuittons koffers zijn afgewerkt. Vuittons schoen nummer drie was een moderne sneaker met een futuristische glanzende streep erover, en met een aerodynamische vorm die doet denken aan de schoenen van MTB en Sketchers, gekenmerkt door hun halfronde, banaanvormige zool. Daardoor waren de schoenen op een aantrekkelijke manier duf en saai, zoals 'gewoon' het hoogst haalbare is in het modebeeld van 2018.

De sokken bij Vuitton waren minder gewoon: van onderen en van achteren van wol of katoen, en voorop van doorzichtig chiffon. Hoe verzin je het? Ze leken niet echt praktisch en ongetwijfeld zullen ze nooit de winkelrekken halen, maar mooi om te zien en wederom het bewijs dat alles in de mannenmode vanaf nu draait om de opvallende sok.

Aantrekkelijk duffe schoenen, heel opmerkelijke sokken bij Louis Vuitton.

Samenwerken bij GmbH

GmbH is een leuk jong Berlijns merk dat werkmanskleren combineert met de esthetiek van de jarennegentig-rave. In GmbH's debuutcollectie, vorig seizoen, zaten een aantal ontwerpen gemaakt van tweedehands Helly Hansen-jassen. Het zeilmerk nam prompt contact op met GmbH en nu werken ze samen. Zo gaat dat in het huidige klimaat van merkverstrengeling. Ook verrassend: Stefano Pilati, de fantastische en baanloze ex-ontwerper van Yves Saint Laurent, liep mee als model in GmbH's minishow, die de saamhorige titel Europe Endless kreeg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden