Doe Maar 2000 ontpopt zich als jongensgroep

Weggegooid, weggegeven, kwijt, of, eh, in de auto laten liggen. De buttons liggen op zolder, in een schoenendoos waarschijnlijk. Vroeger een spijkerjasje vol, nu een keurig overhemd leeg....

Beetje spijt, bekent de dansende en luid zingende Vincent Oudehuikink (31), die op zijn dertiende De eerste X voor de spiegel playbackte met een hoedje op. Als hij had geweten dat de herrijzenis van Doe Maar zó 'super' zou zijn, 'beter dan een orgasme zeg maar', had hij zijn buttons van het prikbord gehaald en zijn sjaaltjes uit de kast.

'Su-per', herhaalt Vincent, en hij doet ongevraagd uit de doeken hoe hij aan zijn kaartje is gekomen. Een niet na te vertellen verhaal van vijf minuten, iets met e-mail, een vriend, een vriendin, een postkantoor. Maar hij ís er, een van de 750 uitverkorenen die het allereerste concert van Doe Maar Deel Twee mogen bijwonen: de eerste try-out voor de komende zestien Ahoy'-concerten. Zaterdagavond laat in de Vrijhof, cultureel centrum van de Universiteit Twente in Enschede - toch een taartpuntje Nederlandse popgeschiedenis.

De drukte op straat doet een kamerconcert vermoeden, voor het podium ontbreken dranghekken, de EHBO heeft niets te doen, Frank van der Meijden (manager toen en nu) kan lollylikkend rondlopen. Al waren Henny, Ernst, Jan en Jan wel zenuwachtig: 'Nu gaat het om de communicatie met het publiek.'

'Wat zijn er veel jongens hier', merkt Ernst Jansz (52, in het zwart) op, maar hij vindt het 'wel gezellig zo'. Technische Universiteit, intekening via internet - er zijn zo van die redenen. Voor Ernst staan geen meisjes van dertien die waarschijnlijk gaan flauwvallen, maar tieners die de muziek van feestjes kennen of uit het café, twintigers die meer van MP3 op internet weten dan van vinyl, en dertigers die een Doe Maar-coming-out beleven.

'Vroeger was het zo'n meisjesgroep', zegt Kees Kremer, die 'sinds een dag of twee 32 jaar' zegt te zijn. 'Ik hield van andere ska. Dat Heroïne Godverdomme, daar had ik nog niet zo veel mee.'

Nu zingt ook hij. De eerste van de acht try-outs is vanaf het moment dat Henny Vrienten Doe maar net alsof inzet ('Je ziet in je krantje dat 't allemaal uit de hand loopt') een meezing-, juich- en gilgelegenheid. Meneer Vrienten (52, colbertje) beweegt zich niet meer als toen, maar dat hoeft ook niet. En Meneer Jansz durft de fans weer aan te kijken.

Kon Doe Maar zich in zijn gloriejaren nog wel eens ergeren aan de zaal - uit duizenden meisjes kelen kan een hoop geluid komen - nu vráágt de band om vocale ondersteuning. Ernst laat zijn tanden zien als de zin 'Kam je haren, recht je schouders, poets je tanden' eraan komt (Pa); Henny stopt zelf al met zingen in 1 Nacht alleen, waarop de zaal moeiteloos zijn liefjes opsomt: 'Sylvia, Jeanette, Nathalie en Fiene/ Elsje, Truusje, Truus, Babette, Bettie en Sabine/ He, Margree, Marie, Marij en Angeliene/ Mies, Marjan, Marjo, Belin en kleine Tine.'

Feest der herkenning - het moet gezegd. Vooral ook doordat Doe Maar gewoon weer klinkt als Doe Maar. Twintig van de 26 nummers zijn van toen ('We doen wat de mensen verwachten'), de rest is van nu. En die nummers, van de nieuwe cd Klaar die vrijdag verschijnt, slaan minder aan. Er klinkt geroezemoes zelfs. Ze zijn óf onbekend óf moeilijk mee te zingen ('Ik hoop niet dat je denkt dat je/ Wat een watje/ Omdat ik geen spatje/ bloed kan zien'). Liever kreten als 'Hé! - Er is geen bal op de tv' in Doris Day, en 'Oe-la-la-la-laa-laa - Ze is, ze is van mij' in 32 Jaar (Sinds 1 dag of 2).

Wendy van Essen, één jaar oud toen dit laatste nummer in 1983 de hitparade binnenkwam: 'Het is toch net als met de Rolling Stones? Die zijn ook niet van mijn tijd.' En haar eveneens 20-jarige vriendin Marieke Spruit: 'In de jaren tachtig werd gewoon betere muziek gemaakt dan nu.'

Vrijdagavond was ze Henny tegengekomen, in café Paddy's op de Oude Markt in Enschede. Roze bril had-ie op; Ernst 'en die andere twee' waren er ook - drummer Jan Pijnenburg (45) en gitarist Jan Hendriks (51). Marieke had Henny gevraagd of hij het wel leuk vond dat ze in het café Doe Maar draaiden. 'Ik word er een beetje verlegen van', was het antwoord.

'Aardige man', concludeert ze.

'Lekker ding', zeiden ze vroeger.

Doe Maar 2000 is een andere band, een nieuwe band. Een band die het 'een onbeschrijflijk genoegen' vindt na zestien jaar weer voor een zaal te staan. En te zien dat ook een nieuwe generatie het slotnummer De Bom luidkeels kan meezingen. 'Soms zie ik op tv een bandje van vroeger', vertelt Vrienten bij de toegift. 'Dan zie ik zo'n opgefokt standje, met die spitse kop.' Ben ík dat?, vraagt hij zich dan af.

Doe Maar speelt Doe Maar. Doe Maar doet vooral zichzelf na. De beste imitatie die je maar kunt bedenken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.