Tv-recensieJulien Althuisius

Docuserie Veerkracht toont de haast onmenselijke krachtsinspanning die de zorg heeft geleverd

In de allereerste scène van Veerkracht, vanaf vrijdag te zien op streamingplatform Videoland, staat een man in een gele overall met een mondkapje en een medische bril aan het bed van een vrouw. Het bed staat in een provisorische hal, opgetrokken uit witte panelen. De vrouw zit rechtop en heeft een mondkapje op. Een washandje op haar voorhoofd drukt haar bril wat naar beneden. Ze zegt iets tegen de man. ‘Oh, uw zus heeft het ook al. Oh, uw zoon heeft het ook.’ Hij knikt. ‘Kijk, ik denk dat we in Brabant een beetje slecht af zijn met de carnaval. Ik denk dat dat er toch wel voor gezorgd heeft dat we allemaal ziek zijn.’

Het was de bedoeling dat Marc Pos, regisseur van onder meer de programma’s Maestro, Het Geheim van de Meester en het Prinsengrachtconcert, de registratie van het Eurovisie Songfestival in Rotterdam voor zijn rekening zou nemen. In plaats daarvan belandde Pos in het regioziekenhuis Bernhoven in het Brabantse Uden, midden in de brandhaard van het coronavirus. Vanaf het begin van de uitbraak in maart tot het voorlopige einde de zomer, legde Pos vast hoe het kleine ziekenhuis de plotselinge enorme stroom aan coronapatiënten het hoofd probeerde te bieden.

Uit de documentaire 'Veerkracht’. Een arts vertelt een patiënt vertelt dat ze moet worden opgenomen op de ic.Beeld RTL/Videoland

De documentaire, drie afleveringen van 36 minuten, vertelt de verhalen achter de dagelijkse cijfers van besmettingen, doden, en ic-bedden waarmee we in de journaals om de oren werden geslagen. Het verhaal bijvoorbeeld van mevrouw Claassen, die met ademhalingsproblemen in het ziekenhuis werd opgenomen. ‘Dit gaat niet langer’, zegt Mark van der Kuil, een jonge intensivist, als hij aan het bed staat van Claassen. Hij vertelt haar dat ze overgebracht moet worden naar de ic, om daar onder narcose gebracht te worden en aan de beademing te gaan. ‘U hebt goede kansen’, zegt Van der Kuil’ maar u moet wel even voorlopig afscheid nemen van uw familie.’ Hij hield haar hand vast. ‘Hoe lang weten we niet, het zou zomaar een paar weken kunnen zijn. Ik kan er niet over jokken. De kans dat u dit niet overleeft, bestaat wel.’

Van der Kuil, die in zijn contract heeft staan dat hij maximaal 52 uur per week mag werken, maakte tijdens de coronapiek een week van 120 uur. Het is bijna een wonder hoe kalm en ontspannen hij blijft terwijl de wereld om hem heen in lichterlaaie staat. Net als dat het bewonderenswaardig is hoe opgewekt en energiek de verpleegkundigen hun werk blijven doen, ondanks de ellende waarmee ze geconfronteerd worden. ‘We zijn kwetsbaarder dan je denkt’, zegt regieverpleegkundige Yvonne Prijt-De Bruin, ‘maar we zijn ook tot meer in staat dan je denkt.’ Veerkracht toont inderdaad die enorme, haast onmenselijke krachtsinspanning die de zorg de afgelopen maanden heeft geleverd. Wat dat betreft is het een documentaire met niet alleen historische, maar ook educatieve waarde. Het zou misschien wel verplichte kost moeten zijn, nu de besmettingen weer oplopen en anderhalve meter afstand houden voor veel mensen blijkbaar nog steeds te veel gevraagd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden