Documentaire Spandau Ballet is vooral vermoeiend


Soul Boys of the Western World
Documentaire
Regie: George Hencken
Dvd (& Blu-ray), 105 min., distributie: Septemberfilm

Mooie beelden gaan kopje onder in een visieloze brij.

Uit Soul Boys of the Western World Beeld
Uit Soul Boys of the Western WorldBeeld

'Ik wilde geen cultfiguur worden, maar een rockster.' Die uitspraak van een van de leden van Spandau Ballet speelt nog vaak op tijdens het kijken naar de documentaire over de opkomst en ondergang van de jarentachtigpopgroep. In een snelle opeenvolging van historische beelden - vooral films en foto's uit openbare en privé-­archieven - schetst George Hencken opkomst, triomfen en ondergang van de band. De beelden worden begeleid door de stemmen van de bandleden, die buiten beeld blijven en afwisselend hun verhaal vertellen. De naam van de spreker is telkens het enige wat op het scherm verschijnt. Naar de herkomst van de beelden (homevideo van een van de bandleden of een speelfilm uit die tijd?) en wat we er precies op te zien krijgen, moeten we gissen. Soms lukt dat, omdat het vertelde verhaal er duidelijk bij aansluit, soms blijft het in nevelen gehuld (wat doen die shots uit The Breakfast Club er opeens tussen?; van wanneer dateren de beelden van Top of the Pops die we zien?).

Het maakt van kijken naar Soul Boys of the Western World vooral in het begin een onaangenaam vermoeiende bezigheid. En een onbevredigende bovendien. Want wat wil de maakster vertellen, wat is de centrale gedachte van haar film? De bandleden helpen ons niet op weg. Hun anekdotes zijn weinig smeuïg - sommige beelden suggereren meer seks en drugs dan de stemmen vertellen. De beelden tonen jongens die in het Londen van eind jaren zeventig, begin tachtig cultfiguren werden; hun stemmen zeggen dat ze rocksterren wilden worden.

Dat de te lange documentaire op momenten toch prima te verteren is, komt doordat de brij van beelden je dan met succes terugvoert naar die zinderende scheidslijn tussen twee decennia. Toen in Londen punk snel opkwam en weer stierf, de romantische extravaganza furore maakte en bands als Duran Duran, Culture Club en Soft Cell het hoogste woord hadden.

En Spandau Ballet dus. Extravaganza, cultfiguren, meisjesidolen. Maar soul boys of rocksterren? Van George Hencken zullen we niet te horen krijgen wat ze nu uiteindelijke waren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden