Documentaire Amanda Knox houdt true crime-hype spiegel voor

Vanavond is de documentaire Amanda Knox te zien op Netflix.

Amanda Knox in 2011.Beeld epa

'Een moord beroert mensen altijd. Een beetje beetje mysterie, een whodunnit' vertelt Nick Pisa, journalist bij The Daily Mail, aan het begin van de documentairefilm Amanda Knox. 'En hier heb je een prachtig pittoresk dorpje in de heuvels, midden in Italië. Het was een behoorlijk gruwelijke moord; keel doorgesneden, half naakt, overal bloed. Wat wil je nog meer in een verhaal?'

Op 2 november 2007 werd het lichaam van de 22-jarige Britse student Meredith Kercher gevonden in haar studentenwoning in Perugia. Amanda Knox, een jonge, knappe Amerikaanse studente en haar Italiaanse vriendje Raffaele Sollecito werden gearresteerd. Ze werden veroordeeld, later vrijgesproken, later weer veroordeeld en uiteindelijk vorig jaar door het Italiaanse hooggerechtshof toch weer vrijgesproken.

Spannend verhaal

Filmmakers Rod Blackhurst en Brian McGinn stortten zich vijf jaar lang op de zaak, spraken uitgebreid met Knox, Sollecito, aanklagers en advocaten, verzamelden een indrukwekkende hoeveelheid archiefmateriaal en maakten uiteindelijk de anderhalf uur durende film Amanda Knox, over de zaak die bijna tien jaar lang Italië, de Verenigde Staten en Groot-Brittanië in haar greep hield.

Het resultaat: een spannend verhaal, ook voor degenen die niet bekend zijn met de zaak. Mooi in beeld gebracht, met een uitgekiende balans van korrelig archiefmateriaal en gelikte, verstilde shots van het prachtige Perugia. Je zou kunnen zeggen dat Amanda Knox, na Making a Murderer, Serial, The Jinx en The People vs O.J. Simpson, het volgende pronkstuk is in de true crime-hype. En tegelijkertijd breekt de documentaire daarmee.

'Het is net zozeer het verhaal van Amanda, als dat het het verhaal is van Nick Pisa of aanklager Giuliano Mignini', zegt regisseur Brian McGinn. We wilden een verhaal maken over de ervaringen van deze mensen, onder die omstandigheden, gedurende bijna tien jaar.'

(Tekst gaat verder onder trailer).

Vertrouwen

Het kostte McGinn en Blackhurst veel tijd om het vertrouwen te winnen van Knox, Sollecito en andere betrokkenen. Allemaal werden ze jarenlang opgejaagd door sensatiebeluste journalisten. 'Iedereen in onze familie wordt lastiggevallen door de media', zegt Knox' moeder in een geluidsopname van een gesprek dat ze met haar dochter voert in de gevangenis, kort nadat Knox was gearresteerd. 'Het is een gekkenhuis.'

Misschien nog meer dan het verhaal van de moord, het bewijs en de rechtszaak, vertelt Amanda Knox het verhaal van dat gekkenhuis. Journalisten die als een groep hongerige wolven buiten het mortuarium staan te wachten totdat de patholoog naar buiten komt, krantenkoppen die spreken van seksuele intriges, bloederige orgies en 'Foxy Knoxy'. Amanda Knox zelf, jarenlang in tabloids geportretteerd als seksverslaafde, manipulatieve femme fatale, komt uitgebreid en zelfbewust aan het woord. 'Mensen zijn gek op monsters', zegt ze aan het eind van de documentaire.

Archiefbeeld van Amanda Knox.Beeld anp

Naar aanleiding van de documentairereeks Making a Murderer begonnen mensen petities om de veroordeelde Steven Avery en zijn neef Brendan Dassey vrij te krijgen. Dat zal na Amanda Knox niet het geval zijn. Omdat de zaak juridisch gezien niet heropend kan worden, omdat er inhoudelijk niets nieuws wordt gepresenteerd, maar vooral omdat Amanda Knox niet zozeer de volgende hype moet zijn, maar een spiegel ervan.

'Wat je het meeste bijblijft', zegt McGinn, 'is niet zozeer een andere interpretatie van de feiten. Maar een andere waardering voor de manier waarop we het over dit soort zaken hebben. Er is tegenwoordig een obsessie met true crime, maar mensen vergeten dat er een echte tragedie schuilt achter elk van deze zaken. Na de vijf jaar dat we hiermee bezig waren, voelde ik me een beetje ongemakkelijk over die relatie tussen entertainment en true crime. Het is een grijs gebied.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden