interview Dj delic

Dj Delic is terug van weggeweest: ‘Ik voelde dat ik creatief vastliep bij Opgezwolle. Ik wilde iets anders, ik wilde schilderen’

Plots verdween dj Delic (36), het brein achter de beats van Opgezwolle, van de radar. Nu is hij terug met nieuwe muziek én schilderijen.

Delic - tarief V2 Foto Valentina Vos

Hiphop in Nederland bereikte in 2006 een ultiem hoogtepunt met het album Eigen Wereld van Opgezwolle. De raps van Sticks klonken verbeten en fel, maar ook warm en soulvol. En dan ­waren er de beats van Delic. Duister en hard donderden de sinistere synths en subsonische bassen uit de speakers. Zo rauw en gemeen klonken hiphopbeats zelden. Waar Opgezwolle ook optrad, er ontstond in de zaal een pandemonium aan tegen elkaar opbotsende hiphopfans, aangevuurd door de zuigende beats van Delic en de opzwepende raps van Sticks en Rico.

Alles was uniek aan Opgezwolle. De allesverzengende sound, de inventieve teksten en de meeslepende rapstijl. Maar ook het succes nam on-Nederlandse proporties aan. Waar moest dit eindigen? Zou Opgezwolle hun Eigen ­Wereld nog weten te overtreffen?

We zullen het nooit weten want ineens was Opgezwolles beatmaker Delic vertrokken. Op wereldreis, om daarna nooit meer op zijn oude stek terug te keren. Tien jaar lang werd er nauwelijks meer iets vernomen van Peter Blom, zoals Delic heet. En ineens is hij daar weer, met een multidisciplinair kunstproject Kidnap At The Noodleshop geheten. Acht schilderijen, die corresponderen met een verhaal in acht hoofdstukken waar Delic acht muziekstukken bij maakte. In de Amsterdamse GO Gallery, waar de acht schilderijen tot half oktober te zien zijn, legt Blom uit hoe het veelomvattende werk tot stand kwam.

Creatief vastgelopen 

De kiem lag in Hong Kong, een van de steden die hij aandeed toen hij in 2008 op wereldreis ging. ‘Ik voelde dat ik creatief vastliep met Opgezwolle, ik wilde met vakantie en ik voelde een drang om te gaan schilderen.’ Dat waren de drie redenen om er even uit te stappen. Al had Delic toen nog het idee na een jaartje gewoon weer met Rico en Sticks de studio in te gaan.

Eenmaal op reis, waar hij overmand werd door de geuren, kleuren en geluiden van een metropool als Hong Kong kwam er een nieuw soort inspiratie tot hem.

Delic wilde een kunstwerk maken dat meer zintuigen zou bedienen dan muziek. Het liefst had hij van zijn Hong Kong beleving een film gemaakt. ‘Maar daar had ik domweg de middelen niet voor.’ Tekenen en schilderen kon hij wel. ‘Als kind wilde ik striptekenaar worden. Het is dat de muziek ertussen kwam. Jarenlang heb ik daardoor niet getekend of geschilderd.’ Maar toen hij in 2008 terugkeerde pakte hij zijn penselen. ‘Nu moest het gebeuren. Ik wilde niet wachten tot mijn 60ste om dan te mokken dat het zo zonde is dat ik nooit meer heb geschilderd.’

Met hard werken aan zijn techniek bereikte Delic langzaam het punt dat er op het doek iets ontstond dat leek op wat hij in zijn hoofd had. ‘Ik heb nu de mate van realiteit bereikt die ik wil’, zegt hij wijzend naar de doeken, die hij magisch realistisch noemt.

‘Ik had misschien eerst het verhaal moeten schrijven en daarna de scènes eruit moeten schilderen. Nu moest ik me in het verhaal houden aan wat er op het doek stond.’

Kidnap At The Noodle Shop

Het verhaal Kidnap At The Noodle Shop gaat over een door nachtelijk Hong Kong dwalende armlastige kunstenaar op de hielen gezeten door de Belastingdienst.

Daarin kun je zonder veel fantasie Delic zelf herkennen, die eenmaal terug van zijn wereldreis ook de Belastingdienst op de stoep kreeg.

‘Ik raakte mijn studio, apparatuur en eigenlijk alles kwijt. Uiteindelijk nam ik een baan als schoonmaker.’ Een periode van een paar jaar, waaraan Delic ook mooie herinneringen heeft. ‘Met doppen in mijn oren waaruit altijd diepe dub of ­instrumentale disco met veel echo klonk, zag ik al ­boenend steeds een heel eigen wereld, waar ik veel van ­opstak.’

Foto Valentina Vos

Natuurlijk had hij ook in kunnen gaan op diverse ­helpende handen die hem werden toegestoken. ‘Er waren diverse mensen uit de muziek die me financieel wilden helpen. Maar ik wilde alles zelf oplossen, ook om niemand iets verschuldigd te zijn. Als iemand je geld geeft dan zit daar altijd iets aan vast.’

Thuis blijven 

Hoe hard de roep om nieuw Opgezwolle materiaal ook was, Delic hield de focus gericht op zijn eigen nieuwe ­project. Ook toen Rico en Sticks grote shows in de ­Heineken Music Hall en de Ziggo Dome deels vulden met Opgezwolle-materiaal bleef Delic thuis. Hij ging zelfs niet kijken, een besluit dat voor hem heel logisch voelde. ‘Ver­gelijk het met eten’, zegt hij. ‘Jarenlang heb je volgens de ­Indiase keuken je eten bereid. Maar ineens wil je wat ­anders en ga je je op de Spaanse keuken oriënteren. Bij mij werkt het dan zo dat ik daar ook helemaal in opga.’

Maar had Delic het niet prachtig gevonden om in dat grote Ziggo Dome snoeihard zijn Hoedenplank te laten klinken? Hij trekt een vies gezicht. ‘Nee. Er komt bij zo’n show veel te veel kijken waar ik geen zin in heb. Dat had me alleen maar van mijn werk afgehouden.’

Contact met Rico en Sticks heeft hij niet meer. ‘We ­hebben andere visies. Zij doen wat zij doen, en ik doe wat ik doe. Ik heb ze al een tijd niet gesproken.’ Hij heeft voor­lopig genoeg aan zijn ‘Spaanse keuken’ waarin hij samen zijn vrouw Huda (als zangeres te horen op Kidnap At The Noodleshop) spannende muziek maakte die klinkt als een soundtrack bij een wat duistere film.

Het is een bont, kaleidoscopisch geheel. Knap ­gearrangeerd en melodisch rijk gevuld. ‘Ik hou erg van werken met laagjes van koortjes en instrumenten. Ik heb vooral de muziek van Abba erg bestudeerd; Björn en Benny zijn voor mij toch de meesters van de 20ste eeuw. ‘Alleen zit in mijn muziek altijd een toonladder in ­mineur. Ook al bij Opgezwolle. Dat is mijn smaak denk ik. Ik weet niet hoe ik eraan kom, ik kom er in elk geval niet van af.’

Happy huiskevers

Met zijn eigen stemming heeft die muziek in mineur in elk geval niks te maken want Delic voelt zich prima. Hij is blij dat na een jaar of zes intensief werken Kidnap At The Noodleshop klaar is. ‘Laatst ben ik met mijn vrouw gewoon wat gaan drinken. Hadden we zeven maanden niet ­gedaan. We zijn al twaalf jaar samen en hele happy huis­kevers.’

Er staan slechts twee optredens op de agenda en daar blijft het ook bij. Hij is namelijk al bezig met een nieuw project, waar hij nog niks over kwijt wil. Maar terugkeren naar de hiphop en weer met Rico en Sticks het podium op gaan, hoe leuk het ook is om zijn beats te laten ‘klapperen’, is voor Delic echt een no-go.

‘Ik heb de Indiaase keuken voorgoed dichtgeslagen. De Spaanse bevalt uitstekend.’

Delic is met Kidnap At The Noodle Shop live te zien op 21/9 in ­Hedon, Zwolle. De expositie is t/m 13/10 te zien in GO Gallery, ­Amsterdam.

Best of Delic

Opgezwolle: Ritmen (2001)

Nummer van Spuugdingen Op De Mic, het debuutalbum van Opgezwolle.

Het begint nog betrekkelijk simpel, maar Rico en Sticks voelen de bui al hangen.

‘Dit ritme is te moeilijk, wat jij gozer? Kun je die ritmen voelen? En voel je die bas lopen?’

Dan, in de tweede helft van het nummer Delic het heft in handen. De elektronische beats buitelen over elkaar. Dit is meer drum & bass dan hiphop. Ratelende breakbeats drukken de melodie weg. Heerlijk hoe het boeltje hier ontspoort.

Opgezwolle: Waarheid van het Uur (2003)

In 2003 verscheen Vloeistof, het tweede album van Opgezwolle.

In het cd-hoesje zat een tweede, lege, cd met als titel Brandstof.

Daarop kon je via de site het album branden met onder meer dit ten onrechte bijna vergeten Waarheid van het Uur. Die combinatie van luchtige Spaanse gitaar met daaronder die verstikkende, donkere synths zijn typisch Delic. Ook het refreintje van Sticks en Rico is pakkend.

Wij gaan over hoge bergen, door diepe dalen

Daar ontsteken we vuur als piromanen

Ja monumentale momenten

De waarheid van het uur

DuvelDuvel: Iemand Moet Het Doen (2004)

Ook Aap-O-Theek van DuvelDuvel is een monument in de Nederlandse hiphop. Alleen die kartonnen handtas-verpakking werd al legendarisch. Het album van de Rotterdamse rapformatie werd grotendeels door rapper Duvel zelf geproduceerd maar ook de Zwolse Delic nam twee nummers voor zijn rekening. Delic zet zijn handelsmerk, die zompige zuigende duistere synths volop in.

Iemand moet ut doen

Wie gaat ut doen

Duvel gaat ut doen

Hij weet hoe ut moet

Opgezwolle: De Jug (2006)

Vraag Delic naar zijn favoriete productiewerk en hij noemt meteen Eigen Wereld, het derde en laatste album van Opgezwolle.

Een extra zwak heeft hij voor het instrumentale De Jug. Na een wat onheilspellend begin blaast een saxofoon een wat wanhopige melodie. En dan komt er een geestig stukje tekst van een mannetje uit de radio.

Een minihoorspel in nog geen twee minuten.

Delic: The Oasis (2017)

Zo’n zelfde afgeknepen blaastoon als in De Jug horen we ook terug in The Oasis. Het is een muziekje dat Delic schreef als soundtrack bij het gelijknamige schilderij van hem dat vorig jaar te zien was op een door Amsterdam Street Art georganiseerde tentoonstelling tijdens Amsterdam Dance Event.

Het nummer slaat handig een brug tussen wat Delic nu aan soundtrack- en filmscore-achtige muziek componeert en de meer beat georiënteerde muziek van Opgezwolle.

Zwolle

Ze zullen er in Amsterdam vast anders over denken maar eigenlijk is Zwolle al jaren de hiphophoofdstad van Nederland. Niet alleen Opgezwolle (Rico, Sticks en Delic) komt er vandaan. Ook Typhoon, en zijn broer Blaxtar die ooit nog samen met de Opgezwolle-boys een Engelstalige rapcrew vormde. En wat te denken van producer Kubus die een net zo’n eigenzinnige sound heeft als Delic. Peter Blom (Delic) mag dan zijn schilderijen in Amsterdam exposeren, hij is met zijn vrouw Huda nog lang niet van plan zijn geliefde Zwolle te verlaten.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.