Dit zijn de nieuwst verschenen titels: Liesbeth Rasker, John Prevas en Jean-Marc van Tol

Talent zonder opsmuk in Das Mags Sampler, John Prevas in de voetsporen van de heldhaftige Hannibal, een romantrilogie rond Johan de Witt en een opgewekte reishandleiding.

Beeld rv

Leonora Carrington, de buitenissige schilder en auteur van surrealistische vertellingen, was 19 toen ze de 46-jarige schilder Max Ernst leerde kennen. Ze kregen een verhouding. Nadat Ernst in 1940 door de Duitsers was gearresteerd, stortte Carrington in, en werd in een psychiatrische ­inrichting in Spanje opgenomen. Over de behandelingen en de waanzin schreef ze in 1942 het verslag Down Below, in verbazend heldere bewoordingen: ‘Na een aantal dagen onbeweeglijk vastgebonden op bed te hebben gelegen stelde ik vast dat ze me er niet onder hadden gekregen.’ ­Carrington zou in 2011 in Mexico sterven. Vorig jaar werd in Engeland haar 100ste geboortedag herdacht. Bij ons komt nu Beneden uit, een herdruk van Nelleke van Maarens vertaling uit 1983. Later dit jaar zullen de unieke verhalen volgen.

Beeld rv

Acht glimpen van jong talent, belooft uitgeverij Das Mag in de bundel Sampler, ‘nog zonder opsmuk, druk en verwachtingen. Ze wagen zich voor het eerst op het ijs.’ In het eerste verhaal, ‘Niet klagen’, presenteert Sarah Arnolds (1992) een gewezen actrice (42) en doet dat heel kalm en vilein: ‘Je carrière, toen daar nog sprake van was, had voor heel even een vlucht genomen door de plotselinge grote vraag naar actrices die sympathieke en betrouwbare vrouwenrollen konden vervullen, degelijk, maar niet onaantrekkelijk: een beetje zoals een beste vriendin, of een vaas.’

Beeld rv

In haar non-fictieroman Mazzel tov (2017) blikte journaliste Margot Vanderstraeten (1967) terug op de jaren negentig, toen ze als huiswerkstudente Antwerpse kinderen in een joods-orthodox gezin begeleidde. Daarvoor kreeg ze onlangs de E. du Perronprijs. Voor het Vlaamse project Te Gek!? schreef ze vervolgens in opdracht de ­novelle Het zusje van de buurvrouw. Op basis van gesprekken met patiënten en hulpverleners koos Vanderstraeten voor het thema signaalherkenning bij anorexia. De homoseksuele jongen Louis en de Marokkaanse Zaida zijn buren, maar kennen elkaar niet. Tot hij erachter komt waarom zij over haar familie zwijgt.

Beeld rv

De Noord-Afrikaanse jongen Hannibal kwam in de 3de eeuw voor Christus als Carthaagse legeraanvoerder de Alpen over, op weg naar het gehate Rome. Al meer dan een kwarteeuw is de Amerikaan John Prevas gefascineerd door de heldhaftige en tragische generaal, wat heeft geleid tot de onderhoudende biografie De dure eed van Hannibal, die werd vertaald door Janet Luis. Ter voorbereiding is ­Prevas in de voetsporen van Hannibal getreden, beginnend in Tunesië waar hij werd geboren, Spanje, Frankrijk, de Alpen, Italië, Ephesus, Kreta en de ruïnes van Gortyna, waar Hannibal in ballingschap verbleef. Alleen zo kon hij hem tot leven brengen.

Beeld rv

Een romantrilogie rond Johan de Witt, is niet het eerste waar je aan denkt bij de auteursnaam Jean-Marc van Tol (1967), een van de drie tekenaars en co-auteurs van Fokke en Sukke. Maar hij is ook historisch letterkundige en voor het Huygens Instituut betrokken bij de ontsluting van de briefwisseling van de 17de-eeuwse raadpensionaris. Het eerste deel van zijn trilogie telt 500 pagina’s en is getiteld Musch, naar de griffier der Staten-Generaal van die naam, die woonde aan de Haagse Kneuterdijk en die snode plannen had met de Republiek. Om zich het handschrift van Musch eigen te maken, volgde Van Tol een cursus paleografie voor gevorderden. In de hoop dat zijn boek lessen bevat waar de toekomstige koningin iets aan heeft, draagt hij zijn roman over ‘een van de grootste tegenstrevers van uw Huis’ op aan prinses Amalia.

Beeld rv

De wereld ligt aan je voeten, je moet alleen nog de eerste stap zetten, zegt Liesbeth Rasker (1988) die in 2012 voor het eerst in haar eentje naar Mongolië ging. In Pinnen in Mongolië en andere oplosbare reisongemakken behoudt ze een opgewekte toon. ‘Wie in Zuid-Amerika gaat reizen, doet er goed aan in ieder geval een paar woordjes Spaans te spreken. Zeker als je lang gaat en van plan bent om van ­gebaande paden af te gaan zul je merken dat je met Engels niet veel opschiet.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.