Recensie Cultuur

Dit zijn de favorieten van de Volkskrant-recensenten

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De Volkskrant-specialisten kiezen hun favorieten.

Hin und Her.

1 Theater *****

Jarenlang runde Havlicek een drogisterij. Dan gaat hij failliet. Vanaf dat moment is het rampspoed alom. Nu verwijlt hij op een brug tussen het ene land en het andere. Hij blijft er opmerkelijk lankmoedig onder. Hij heeft dan ook weinig keus. In de stukken van Ödön von Horváth (1901- 1938, van Hongaarse origine) wemelt het van de overlevers als Havlicek uit Hin und Her. De schrijver zet ze neer in penibele, soms schijnbaar onwerkelijke situaties en bekijkt ze met een milde blik. En inderdaad schiet je er regelmatig bij in de lach, hoe triest de omstandigheden ook zijn. Tezamen laten de toneelspelers voelen hoe werkelijkheid en theater zich tot elkaar verhouden, elkaar nodig hebben, en kunnen ­voeden.

Karin Veraart

Hin und Her door ’t Barre Land, Tijdelijke Samenscholing, Sarah Jonker en Yorke Mülder-Bhangoo. Tournee tot en met 10 november.

2 Dans ****

Danslokaal 6, de zesde editie van dit initiatief van dansgroep Conny Janssen Danst, die ook de (uitstekende!) dansers levert, is lekker gevarieerd én goed. Uitschieter is Departure van Dunja Jocic, die als danseres naam maakte bij Club Guy and Roni. Haar bewegingstaal is eigenzinnig, haar verhaal pakkend. Departure gaat over vertrek, afscheid, dood. Gedurende het stuk steekt een man achter op het toneel haast ongemerkt over naar de andere kant. Traag, van links naar rechts, op een geluidsdecor van elektronica en bospadgeknisper. Het ­creëert een indringende suspense.

Mirjam van der Linden

Danslokaal 6 door Conny Janssen Danst. Studio Conny Janssen Danst, Rotterdam t/m 16 september. Tour vanaf 20 september.

3 Film ****

Het is een toeristische trekpleister, het Afrikaanse dorp waar de heksen wonen. Je kunt ze bezichtigen van achter een hek. Gevaarlijk is het niet: ze zijn met een lang wit wapperend lint vastgebonden zodat ze niet meer kunnen wegvliegen. Regisseur Rungano Nyoni, geboren in Zambia en grotendeels opgegroeid in Wales, baseerde haar scenario deels op de werkelijkheid: in Zambia en Ghana worden nog steeds vrouwen op basis van niets veroordeeld voor hekserij. Als er een ding is dat I Am Not A Witch niet laat vergeten is dat er onder de sociale satire, de droge grappen, de absurde scènes altijd een menselijk drama ligt.

Floortje Smit

I Am Not A Witch. Regie Rungano Nyoni

4 Film *****

Red (Nicolas Cage) heeft moeten toezien hoe zijn geliefde Mandy (Andrea Riseborough) werd ontvoerd en vermoord door het ontaarde gezelschap van godsdienstwaanzinnige Sand Jeremiah (Linus Roache). Witheet van woede (of eerder bloedrood, dankzij de fantastische belichting) zet Red de achtervolging in. Terwijl hij Mandy wreekt met kruisboog, kettingzaag en bijl, geeft de bulderende metal-soundtrack hem vleugels. Maakte Cage er de laatste jaren al schmierend vaak een potje van, in Mandy blijkt hij op de top van zijn kunnen. Regisseur Cosmatos blijft één hoofddoel nastreven: het scheppen van een ­geheel eigen ­wereld.

Kevin Toma

Mandy. Regie Panos Cosmatos.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden