Dit 'tv-beest' heeft de meeste macht in Hilversum - hij kan tv-carrières maken en breken

Frans Klein: 'Ik durf wel te zeggen dat ik voor mijn werk leef'

De hoogste baas van de publieke omroep, Frans Klein, maakt en breekt tv-carrières. Wie is die man, die het liefst niet opvalt, maar wel de meeste macht heeft in Hilversum?

Frans Klein: 'Al vanaf het begin zei ik: Matthijs, wij gaan tv-geschiedenis schrijven.' Beeld No Candy

Hij maakte een eind aan de uitzendingen van 24 uur met..., Man bijt hond en 5 jaar later, zette het vrouwenvoetbal met recordkijkcijfers op de kaart en wordt gezien als de vader van het succes van Matthijs van Nieuwkerk en Eva Jinek. Sinds de politiek bepaalde dat niet langer de publieke omroepen beslissen wat er 's avonds bij hen is te zien, maar de televisiedirecteur van de NPO, is hij officieel de hoogste baas in Hilversum.

En dat terwijl hij zijn opleiding niet afmaakte, vertelt de Indische man met muts in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Hij wil het interview graag in een inspirerende omgeving doen en deze plek staat voor hem symbool voor zijn honger naar kennis.

'Die is misschien aangewakkerd door mijn afgebroken studie', zegt hij op de roltrap langs etages vol boeken. Als hij in het derde jaar zit van de HES, de Hogeschool voor Economische Studies, krijgt zijn broer maagkanker. 'Dat kon mijn moeder niet aan', vertelt Frans Klein (52), wiens moeder na de dood van haar man er alleen voorstond in het gezin met veertien kinderen. 'Dus toen heb ik mijn studie afgebroken en heb ik, waar ik kon, mijn moeder bijgestaan. Vanuit die situatie ben ik gaan werken.'

Als broekie komt hij terecht op de financiële afdeling van de Vara. Dan is hij in elk geval binnen, want televisie heeft altijd gelonkt. Hij blijkt er een neus voor te hebben, want klimt van jongste bediende op tot grote baas. 'Hij is origineel in het Hilversumse', zegt Matthijs van Nieuwkerk, 'er komt met hem een heel rare snuiter binnen.' Die rare snuiter weet van NPO1 weer een geduchte tegenstander van RTL te maken. 'We hebben het afgelopen jaar meer kijkers dan ooit getrokken in een televisiemarkt die terugloopt', zegt hij niet zonder trots. Klein, die in Hilversum samenwoont met zijn man Bavo, verklaart zijn succes vooral uit zijn gedurfde keuzes. Verder is het '30 procent inzicht, 30 procent hard werken en 30 procent geluk.'

CV

1965 Geboren op 16 februari in Hilversum.
1983 Eindexamen havo, A.Roland Holst College te Hilversum.
1984 HES Rotterdam (afgebroken).
1988 Vara, diverse functies, zowel zakelijk als op productiegebied (o.m. drama en klassieke muziek).
1998 Vara management (o.m. Hoofd Bedrijfsbureau, adjunct-directeur).
2004 Vara media-directeur.
2007 Mede-eigenaar ThaiCoon (Thais restaurant).
2014 NPO Directeur Televisie (verantwoordelijk programmering. NPO 1 ,2 ,3 Themakanalen en Uitzending Gemist, nu NPO Start.)

Frans Klein woont samen met zijn man Bavo in Hilversum.

Je grootste succes lijkt De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk, die jou de zonnekoning van Hilversum noemt, vertelde dat jij vanaf het begin riep dat het een legendarisch programma zou worden. Om vervolgens bij elke prijs die hij later kreeg 'zie je!' te zeggen. Hoe voorzag je dat?

'Ja, al in het begin zei ik: 'Matthijs, wij gaan televisiegeschiedenis schrijven.' Natuurlijk kunnen mensen dan denken: ja, ja, die peptalk die ken ik, I'll bet you say that to all the guys. Maar dat is niet zo. Ik zag gewoon al snel dat dit spectaculair goed zou worden. Ik had gezien hoe Matthijs eerder het mediaprogramma De Gids presenteerde en dacht meteen: dat is een natuurtalent. Hoe hij de taal beheerst, wat een makkelijk, bijna poëtisch vocabulaire hij heeft, dat was nog niet eerder vertoond.

'Ik was net programmadirecteur bij de Vara en ik weet nog dat ik een gesprek had met Vera Keur, die toen voorzitter was. Ik vertelde haar dat ik dacht dat B&W (met Sonja Barend & Paul Witteman, red.) op zijn eind liep. Ze vroeg nog: 'Weet je het zeker? Want er is een grote fanbase van B&W.' Daarvoor in de plaats programmeerde ik DWDD. In het begin presenteerde Matthijs nog om en om met Francisco van Jole, maar dat werkte niet, hun presentatie-kwaliteit was te ongelijk. Ik kreeg het hele publiek over me heen, dat ik voor dit programma B&W van de televisie had gehaald! Ik was net begonnen, en meteen die bak gif over me heen. In die tijd deed ik elke dag een schietgebedje: lieve Heer, laat alsjeblieft de kijkcijfers stijgen. Want je wil toch niet dat je eerste wapenfeit mislukt. Uiteindelijk moest ik tegen Francisco zeggen dat hij weg moest bij DWDD, maar ik wist ook zeker: met Matthijs gaan we tv-geschiedenis schrijven. Dit was de biotoop waarin hij zou floreren.'

Heb je er ook wel eens enorm naast gezeten, terwijl je zeker wist dat een bepaald programma zou aanslaan?

'Natuurlijk heb ik er wel eens fors naast gezeten, vaak genoeg zelfs. Het programma Uitgesproken VARA bijvoorbeeld, dat na Nova en voor Nieuwsuur kwam, is echt mislukt. Maar als er niks misgaat, durf je te weinig.'

Hoe kwam je erop om dit jaar een eind te maken aan het programma 5 jaar later van Jeroen Pauw?

'Ten eerste zag ik dat het verrassingseffect eraf was. En ik vond de aanwas van goede personen en verhalen opdrogen. Je moet altijd scherp blijven kijken. Over welk programma wordt nog gesproken, wat heeft echt impact op de samenleving? 5 jaar later had zijn werk gewoon gedaan.'

Zag je er tegenop Jeroen het slechte nieuws te vertellen?

'Nee, ik ben inmiddels 52. Twintig jaar geleden, toen ik net leiding ging geven, moest ik onderhandelen met Midas Dekkers over zijn contract en dat deed ik met overslaande stem. Maar ervaring maakt je wijzer en zekerder.'

Hoe reageerde Jeroen Pauw?

'Deels met begrip, deels blijft zo'n programma een kind van de maker. Dat maakt het altijd ingewikkeld en pijnlijk. Vroeger bleef ik iemand dan overtuigen van mijn gelijk, inmiddels weet ik dat je dat niet krijgt. Dus het is soms koorddansen boven een afgrond.'

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Frans Klein: 'Er zijn genoeg presentatoren tegen wie je uiteindelijk moet zeggen dat we andere dingen gaan doen.' Beeld No Candy

Soms is het voor de kijker ook pijnlijk, zoals toen Sesamstraat of Lingo stopte.

'Ja. Mensen gaan me bellen, me stalken, dat gebeurt vaak. Of het programma nou Man bijt hond heet of B&W, dit soort programma's zijn als huisvrienden. Als je daar aankomt, is het bijna alsof je het meubilair uit iemands woning haalt. Vergis je niet, we doen veel onderzoek. Bij Sesamstraat bleek dat het merendeel van de kinderen het op een zelfgekozen moment op de iPad keek. Dus het was een afgewogen beslissing. Maar als er ergens een relletje is, vinden de media het prachtig dat vuurtje op te stoken. Op het moment dat Aart Staartjes zegt dat we een moord plegen op Sesamstraat, heb je alle media op je dak. Probeer dan nog maar eens het rationele verhaal te vertellen. En er hoeft, zoals bij Lingo, maar een premier Balkenende op te staan en er ontstaat een heel andere dynamiek. Als we alles in de programmering hadden laten staan waarvan mensen hielden, keken we nu nog naar Swiebertje.'

Is dat het grote verschil met RTL? Die programmeert al tientallen jaren All you need is love, want waarom iets van tv halen wat goed scoort?

'Vernieuwing is voor mij geen doel op zich. Per seconde wijzer, dat al tweehonderd jaar loopt, vervult nog altijd met veel elan een rol in de programmering, dan voel ik geen enkele aanvechting om dat te stoppen. Dat programma blijft vernieuwen. Het gaat om programma's die sleets worden, die nog worden geserveerd terwijl ze bij wijze van spreken al klinisch dood zijn.'

Had jij RTL Late Night al van de buis gehaald?

'Het is in elk geval gezapig, niet zo verrassend meer. Er wordt te weinig aan de boom geschud, dat denk ik te zien. Zo verraderlijk kan tv zijn. In het begin was het the talk of the town, maar als ik nu kijk, denk ik: ze hebben zitten slapen. Ze hebben te lang gedacht: dit werkt blijkbaar, niks meer aan doen.' Twijfelt even. 'Ik ga er toch iets over zeggen: je weet dat Matthijs met DWDD teruggaat van tien naar zes maanden. Ik heb me afgevraagd of Humberto geen rol zou kunnen spelen op die plek. Dus het is niet zo dat ik denk dat hij is afgeschreven. Ik denk wel dat hij, zoals mijn moeder zou zeggen, uit een ander vaatje moet gaan tappen.'

Heb je hem een concreet aanbod gedaan?

'Nee, ik heb een tijdje terug in het voorbijgaan met hem gesproken, maar hij heeft mij duidelijk gemaakt dat hij voorlopig nog een contract bij RTL heeft. Daarmee is het voor mij klaar. Ik ga geen bommen onder contracten leggen.'

Vind je dat er bij De Wereld Draait Door nog genoeg aan de boom wordt geschud?

'Ja, er zit daar een enorme drift. Als het om reacties gaat, hebben zij natuurlijk ook met golven te maken. Het ene moment zijn die himmelhoch jauchzend en op andere momenten heet Matthijs een veeleisende tiran. Maar de rode draad is uiteindelijk dat DWDD tot het gaatje gaat. Matthijs is daarin soms gekmakend, zeg ik maar even op basis van wat ik soms van dichtbij heb gezien. Maar dat is ook wat ik altijd heb gesteund. Ik zou bijna zeggen: dat heeft wel iets van een band doen ontstaan.'

Heb jij ooit tegen iemand moeten zeggen: het is klaar?

'De allerbesten trekken zelf die conclusie, zelfs als ze in mijn ogen nog niet klaar zijn. Zoals Sonja. Maar er zijn genoeg presentatoren tegen wie je uiteindelijk moet zeggen dat we andere dingen gaan doen.'

Kun je een voorbeeld noemen?

'Jörgen Raymann. Dat leidde tot best eh... gevoelige gesprekken. Hij zei: 'Ik ben altijd loyaal aan de publieke omroep geweest, waardoor ik in het verleden andere aanbiedingen heb afgeslagen.' Waarop ik zei: 'Ja, maar luister, we hebben je echt kansen gegeven, maar die heb je niet in alle opzichten gepakt en benut.' Ik heb ook gezegd dat hij soms te gemakzuchtig was. Zo van: ik ben toch de grote ster, ik weet hoe ik mijn ding moet doen. Natuurlijk werd ik daar om verguisd, maar vaak komt het inzicht later alsnog.'

Eva Jinek heeft best een lange aanloop gehad. Voorzag je dat zij toch als heldin uit de strijd ging komen?

'Succes heeft vele vaders. Iedereen claimt nu het succes van Eva, iedereen heeft het ineens altijd al geweten. Ik geloof dat de meesten die daarover gingen wel zagen dat Eva een groot talent was, alleen het probleem was een plek voor haar te vinden waarop ze echt kon schitteren. Uiteindelijk hebben we toen de eerste serie van De Verenigde Staten van Eva bedacht. We zeiden: we willen minder Jinek en meer Eva zien. Dat is de taal die je gebruikt om duidelijk te maken dat het persoonlijker moet. En dat is buitengewoon goed gelukt: je kreeg een andere Eva te zien. En we namen in het jaar dat Eva nog slecht presteerde toch het besluit de zendtijd tussen Eva en Jeroen fiftyfifty te verdelen. Want ik geloofde erin, en dan moet je iemand ook vertrouwen geven.'

Matthijs van Nieuwkerk zei dat het hem ingewikkeld lijkt dat jij eigenlijk geen vrijblijvend contact meer met mensen kunt hebben. Iedereen wil iets van je, iedereen ziet in elke frons of in elk schouderklopje een teken.

'Ja, dat knaagt soms. Maar ik houd mezelf altijd voor ogen dat het over de rol gaat die ik speel, het gaat niet over Frans. Ook als veel mensen aardig tegen me doen, gaat het niet over Frans. Je moet goed opletten dat je niet in je eigen macht gaat geloven. Maar je raakt natuurlijk enigszins beïnvloed doordat mensen zich op een bepaalde wijze gedragen om bij je in het gevlij te komen. Ik zou bijna zeggen: dat raakt aan #MeToo. Als je je niet realiseert dat mensen zich vleiend gedragen vanwege je machtspositie, ga je wellicht over de grens. Ik zeg vaak tegen mezelf: Frans, let op, beslis niet vanuit arrogantie.'

Want dat ligt op de loer?

'Ja. Van de duizend voorstellen die wij jaarlijks krijgen, kunnen we er ongeveer vijf selecteren bij de NPO. We zijn makelaars in teleurstellingen. Die psyche moet je elke dag trainen. Mijn moeder zei altijd tegen me: 'Negeren is een onderschatte kwaliteit.' Zo is het, soms je moet je dingen negeren in het mijnenveld dat Hilversum is. Ik negeer mijn eigen ijdelheid ook trouwens. Ik heb aanvragen voor interviews als deze altijd afgewezen.'

Maar je bent evenmin de bescheidenheid zelve, toch?

'Misschien is dat waar, maar ik zit er niet op te wachten om op de cover van Volkskrant Magazine te staan. Zo belangrijk is Frans Klein niet. En dat meen ik oprecht. Dat ik mijn ijdelheid negeer, heeft er stiekem ook wel mee te maken dat ik denk dat ik effectiever ben als ik geen al te uitgesproken profiel heb. Haha, een enorme bekentenis is dit. Ik denk dat ik onder de radar moet blijven om dingen te kunnen veranderen. Als ik belangrijker word dan de presentatoren of de omroepen, komt er een moment dat ze je te weinig meer gunnen. Ik heb trouwens nagedacht wat een goede kop voor dit artikel zou zijn en toen leek 'Stille kracht' me wel wat.'

Aan vakgenoten gaat je succes niet voorbij. Je partner, Bavo, zei dat je al een paar keer bent benaderd door commerciële partijen.

'Ja. Shula (Rijxman, NPO-voorzitter, red.) zegt ook: 'Je kunt op veel plekken aan de slag.' Maar toen ik tien jaar geleden directeur werd bij de Vara, zei ik: 'Jongens, we moeten minder vertellen wát mensen moeten denken, maar dát mensen moeten denken', en dat uitgangspunt leidt ertoe dat ik me bij de NPO erg op mijn plek voel. En ik ben nog niet klaar. Mijn ambitie is om meer programma's met publieke waarde uit te zenden, programma's die groepen in de samenleving verbinden.'

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Frans Klein: 'Ik ben er niet trots op, maar ik ben een dominant, dwingend iemand.' Beeld No Candy

Het doet me denken aan wat jouw broer vertelde. Na het overlijden van jullie vader ontstond er een soort twee-deling in jullie grote gezin. Van de jongste groep van zeven was jij, zoals je zelf zei, de generaal.

'Ja, haha.'

Je leerde ze thuis lezen en schrijven, jij ging met je moeder mee naar school om over ieders studieresultaten te praten. De jongste zeven hebben uiteindelijk allemaal gestudeerd, de oudste zeven niet.

'Ja.'

Waarom deed je dat?

'Misschien zat het verheffingsideaal er al vroeg in. Kijk, ik was 9 toen mijn vader overleed en hoewel mijn oma een belangrijke rol speelde, stond mijn moeder er alleen voor met tien zonen en vier dochters. Als ik het romantisch inkleur, weet ik zeker dat zij al snel dacht: die Frans is een pienter ventje, die kan me helpen. Ik deed al vroeg de administratie en ging inderdaad mee naar ouderavonden. Mijn moeder was een echte Indische vrouw, ze kon met haar charme veel voor elkaar krijgen. Ze sprak Nederlands, maar vroeg als het om schoolkeuzen of vakkenpakketten ging toch of ik alles wilde vertalen. Dus al jong werd een beroep gedaan op mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Daardoor ontfermde ik me over mijn jongste broertjes en zusjes. Toen ik ging puberen, was ik daar best verdrietig over. Ik heb een deel van het kind-zijn gemist. Dat gevoel kun je moeilijk uitleggen. Maar dat krijg je als je van je 9de tot je 16de met veel gezinssores zit en je studie moet stoppen omdat je broer ziek is. Ik pakte die rol, maar vond het ook heftig dat dat van me werd gevraagd.'

Kon je wel enige tijd verdrietig om je vader zijn of schoot je gelijk in die verantwoordelijke rol?

'Dat laatste. Ik zal niet zeggen dat iedereen in paniek was, maar wel ontredderd, we moesten meteen uitvinden hoe we verder moesten. Maar laten we eerlijk zijn, ik ben ook een mannetje. Ik ben er niet trots op, maar ik ben een dominant, dwingend iemand. Dat kun je met charme en glimlachen doen, maar ik weet wel wat ik wil. En ik zie graag dat de dingen gaan zoals ik denk dat ze moeten gaan. Ik heb ook bewijsdrang, anders zou ik niet op deze plek terecht zijn gekomen. Tegelijkertijd heb ik een enorm relativeringsvermogen. Er zijn genoeg momenten dat ik mensen moet opzwepen tot maximale prestatie, maar er zijn ook momenten dat ik mensen duidelijk maak dat het maar een programma is. Het gaat niet om leven of dood. Dat register bespeel ik goed. Dat kun je een talent noemen, maar het is bij mij eerder een natuurlijke reflex.'

Bavo denkt dat in de periode na het overlijden van je vader de basis is gelegd voor de rest van je leven.

'Ja. Er komt opeens zo'n harde knip in je leven als je vader doodgaat. En dan ben je 9. Voor een deel achtervolgt je dat je leven lang. Mijn onbevangenheid was ik meteen kwijt, dat krijg je als je zo jong met de dood wordt geconfronteerd.'

Ging je vader abrupt dood?

'Ja. Een hartaanval. Ik heb zelf ook twee hartaanvallen gehad, ik ben erfelijk belast. Maar ik ben nu al tien jaar symptoomvrij door goede medicijnen.'

Zowel je collega Shula Rijxman als je man Bavo maken zich weleens zorgen om je gezondheid. Meerdere hartaanvallen, meerdere keren gedotterd, zwakke aderen. Het zit in de familie, maar volgens Bavo heeft het ook met stress te maken dat de problemen zich bij jou zo vroeg aandienden.

'Ik kan wel zeggen dat ik leef voor mijn werk. Mijn leven is mijn werk en mijn werk is mijn leven. Ik ben een tv-beest. Als kind wist ik al dat ik bij de televisie wilde werken. Ik was en ben er verliefd op. Op een bepaalde manier heb ik er zelfs mijn coming-out aan te danken. Ik vond het best een ding om uit de kast te komen. Niet alleen vanwege mijn Indische roots, ook vanwege dat gezin, mijn broers waren redelijk macho, zeg maar. Doordat ik zag hoe open er bij de talkshow van Sonja Barend over dit soort dingen werd gesproken, durfde ik ook uit de kast te komen, al heeft het lang geduurd. Sonja Barend was vroeger een heldin voor mij. Wat zij allemaal durfde te bespreken! De hele wereld zat daar aan tafel, verschillen werden er overbrugd. Het ging niet over goed of slecht, zonder oordeel werd gesproken over wat er speelde in de samenleving. Ik dacht: als iets ertoe doet in het leven, dan is het wel die tafel van Sonja. Daar wilde ik bij betrokken zijn. Dat was voor mij een belangrijke reden om bij de tv te willen werken. In alle eerlijkheid: er schuilt een kleine wereld-verbeteraar in mij, haha. Kijk, wij zijn halfbloedjes, we moesten harder werken dan anderen voor onze plek in de samenleving. Dat hield mijn moeder ons voor. Mijn ouders zijn gevlucht uit Indonesië in de jaren vijftig omdat Soekarno zei: jullie zijn niet Nederlands, niet Indonesisch, gooi jezelf maar in zee, jullie horen nergens bij. Het gevolg was een opvoeding waarin gezegd werd dat we beter ons best moesten doen dan anderen, altijd bewijzen dat we minstens even goed waren. Daaraan heb ik, denk ik, mijn drive overgehouden om voor verbinding te willen zorgen; niemand verdient het gevoel er niet bij te horen.'

Je wordt een familieman genoemd. Werk je ook zo hard omdat je zelf geen gezin hebt?

'Ik vind het heel jammer dat ik door mijn homoseksualiteit geen vader ben geworden. Mijn beste vriend, van de lagere school, heeft gelukkig drie kinderen en die beschouw ik als surrogaatkinderen.'

Komt je drive ook voort uit een gevoel van revanche?

'Niet zozeer revanche, maar misschien wel een diep gevoel van verwondering dat ik dit mag doen voor zo'n belangrijke instituut als de NPO. Misschien dat Mark Rutte het vanzelfsprekend vindt dat hij premier is, dat het hem toekomt, maar ik heb die verbazing nog elke dag. Ik ben wel een beetje van een dubbeltje een kwartje geworden.'

Je zat op een school met veel schorriemorrie, vertelde je broer. Anderen kwamen in de criminaliteit terecht.

'Als mensen me vragen waar ik vandaan kom, zeg ik: uit een volkswijk. Daar heb ik nooit afstand van genomen. Van binnen ben ik nog steeds dat dubbeltje. Als ik mensen wil shockeren, noem ik het een achterbuurt, een asowijk. Dan kijken ze me vertwijfeld aan en zeg ik: 'Ja, en?' Het grappige is dat we bij de NPO zeggen dat we van en voor iedereen zijn, maar er is een enorme kracht in Hilversum om vooral van en voor Ons Soort Mensen te willen zijn. We willen best reportages maken over mensen in een achterbuurt, maar niet een van hen zíjn. Ik ben er trots op dat ik dat dubbeltje ben. Maar ik ben geen dubbeltje met een minderwaardigheidscomplex. Ik heb onzekerheden genoeg hoor, maar niet in dit spectrum, haha.'

Op welk gebied liggen die onzekerheden dan? Had je qua looks graag op Arie Boomsma geleken?

'Bij mijn vrienden maak ik weleens de grap dat als ik op Arie Boomsma had geleken, ik met mijn drift allang dood was geweest. Ik had me in elk feestje gestort. Je kent toch René Klijn, die bij Paul de Leeuw te gast was en vertelde over zijn aids? Zo'n mooie jongen die alles heeft gedaan wat God verboden heeft en daardoor veel te vroeg is doodgegaan. Ik vind mezelf geen mooie man, zeker niet, maar dat beheerst me niet. Ik was wel graag niet kaal geworden. Dat is echt een frustratie. Als ik mannen zie met goed haar, fascineert me dat. Sommige mannen hebben zulk mooi haar! Helemaal dichtbegroeid. Ik heb mezelf weleens de vraag gesteld: wat zou ik er voor over hebben om...'

Een Gerard Jolinkje te doen, zo'n haartransplantatie?

'Ja. Ik denk alleen niet dat het bij mij werkt, anders had ik het misschien wel gedaan. Al heb ik het idee nog niet helemaal afgezworen, hoor.'

Nog even, waarom was je al dood geweest als je er als Arie Boomsma had uitgezien? Had je je te pletter gewipt?

'Haha, dat is nog net een beschaafd woord. Maar dat vermoed ik wel. Ik heb een rijke fantasie en als ik me voorstel dat ik zo goed geschapen was, dan had ik er ook wat mee moeten doen. Dit is vast een typische nichtenconclusie, maar dan ga je toch geen boek lezen of tv-kijken?'

Frans Klein: 'Ik denk dat ik onder de radar moet blijven om dingen te kunnen veranderen.' Beeld No Candy
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.