TipsBest Kept Secret

Dit mag u komend weekend niet missen op Best Kept Secret

Isaac Gracie.

Isaac Gracie (Zaterdag, Two)

Hij is pas 23, maar zingt alsof hij al een leven achter de rug heeft. Waarin het dan ook nog eens tegenzat. Isaac Gracie uit het Britse Ealing zong als kind in een kerkkoor, en zoekt nu als singer-songwriter het grote wereldse drama. En hij vindt het ook nog, in donkere en zangerig-melodieuze liedjes als Last Words en Terrified, van zijn pas verschenen debuutplaat. In zijn liedjes hoor je de schrijf- en vertolkingskracht van de grote songwriters, en Gracie wordt tot vervelens toe vergeleken met Jeff Buckley.

Maar oké, dat is niet eens zo’n vreemde referentie. Luister maar eens naar de getergde maar engelachtige zanglijnen van Gracie in het lied That Was Then, en de dichterlijke manier waarop hij probeert zijn geliefde terug in zijn leven te krijgen: ‘She’s leaning on my window sill, I’m praying that soon she will, come on back inside to me.’

Mooi hoor. Gracie speelde al een aantal kleinere clubshows in Nederland. Tijd voor een meeslepend optreden op een gonzend festival. Wees er snel bij, want Gracie trapt de zaterdag af, direct na het meergranenontbijt – of het eerste ochtendpils.

Umfang.

Umfang (Zaterdag, Five)

Emma Olson alias Umfang strijdt met haar Amerikaanse label Discwoman voor de goede vrouwenzaak, en dus voor meer vrouwen achter de draaitafels op de grote dancefeesten én meer vrouwen aan de knoppen van de platenlabels en in de kantoren van de programmeurs en boekers.

Goed van haar. Maar even over haar muziek. Allemachtig wat is die mooi. Haar plaat Symbolic Use of Light bijvoorbeeld, die vorig jaar verscheen en stukje bij beetje opschoof naar het stapeltje meest gedraaide platen in de platenkast.

Umfang speelt met het technobrein, en dus met de verwachtingen die de gemiddelde liefhebber heeft bij het genre. Ze dropt dus niet die boemende bas wanneer jij die boemende bas zou willen horen, maar trekt je onverhoeds wél ineens naar het diepe als je net denkt wat aan de oppervlakte te dobberen.

Ja, dat is wat ingewikkeld misschien. Luister gewoon naar het nummer Weight, en dus naar de zuchtende orgeltjes en die droge maar trance-opwekkende ritmetrack, dan doen we er hier verder het zwijgen toe. Als Umfang zaterdagnacht net zo koel en mysterieus draait als zij muziek maakt op haar eigen platen, dan gaan we nog wat meemaken.

Bedouine.

Bedouine (Vrijdag, Three)

Bedouine, de artiestennaam zegt het al, trekt de wereld over en tekent links en rechts liedjes op. Azniv Korkejian, zoals ze in het echt heet, is van Syrisch-Armeense komaf. Ze woonde in de zwaar getroffen stad Aleppo (Syrië) en emigreerde met haar ouders naar de Verenigde Staten. Daar luisterde ze vaak en goed naar Nick Drake en Leonard Cohen, en dat is te horen aan haar schitterende debuutplaat van vorig jaar, een van de mooiste folkplaten van de afgelopen tijd.

Haar liedjes zijn klein en van een getokkelde gevoeligheid, maar dankzij de orkestraties, die we kennen van Bedouines platenlabel Spacebomb, worden de ballades steeds grootser en meeslepender.

Haar teksten zijn mystiek maar toch voor iedereen met een beetje fantasie herkenbaar, of in ieder geval fijn om op mee te drijven. ‘I’m not an island, I’m a body of water’, zingt ze in haar topliedje Solitary Daughter. En als zij dat nummer niet live speelt op Best Kept Secret, dan eten wij onze hardplastic bewaarbeker op.

The Comet Is Coming.

The Comet Is Coming (Vrijdag, Three)

Shabaka Hutchings is nog maar begin dertig, maar al een paar jaar een toonaangevende muzikant in de hedendaagse Britse jazzmuziek. Wat Kamasi Washington voor de Amerikaanse jazz is, is Hutchings voor de Britse: een groot mentor en inspirator voor de nieuwste generatie jazzliefhebbers.

Hutchings verdeelt zijn tijd over maar liefst drie bands, met elk een heel eigen geluid dat wordt gedomineerd door zijn vurige scheursax. Wat Shabaka & The Ancestors, Sons of Kemet en The Comet Is Coming ook gemeen hebben, is dat ze geen van alle cerebrale luisterjazz maken. Nee, er mag – of eigenlijk: moet – gedanst worden.

Nog maar amper een maand ­geleden was Hutchings met zijn Sons Of Kemet te bewonderen op het Vlielandse festival Here Comes The Summer, en nu staat hij met The Comet Is Coming opnieuw op een Nederlands podium. The Comet Is Coming onderscheidt zich van Hutchings’ andere band door een elektronischere basis. Synths en sax gaan de strijd aan in muziek die zeker tot de opzwependste van de dag mag worden gerekend.

Optimo (Espacio).

Optimo (Espacio) (Zaterdag, Three)

Na het optreden van DJ Leroy Rey hebben bezoekers een uurtje om bij te ­komen, alvorens door de Schotse dj’s JD Twitch en JG Wilkes tot vier uur ’s nachts meegenomen te ­worden op een muzikale reis. Als Optimo (Espacio) had dit duo al ­jaren succes op de zondagavond in de Sub Club in Glasgow. Hun ­specialiteit was het mixen van nogal uiteenlopende nummers. Nooit zullen we die keer vergeten dat we onze eigen Human Resource hoorden met de technokraker Dominator, gemixt met The Things That Dreams Are Made Of van The Human League.

Die Sub Club-avonden bestaan al jaren niet meer, maar de mannen van ­Optimo (Espacio) zal zaterdag diep in de nacht ongetwijfeld weer oude newwaveklassiekers door hun actuele techno-, elektro- en discobeats mixen. Want dat blijft toch hun specialiteit: het opduiken van soms donkere, duistere wave en industrial (Throbbing Gristle!) en die, alsof het zo hoort, mixen met nieuwe technotracks.

Khruangbin.

Khruangbin (Zondag, Two)

Wat een heerlijk vooruitzicht, zondag na een wilde nacht even uitkateren bij Khruangbin. Dit trio uit Texas dat als naam de Thaise vertaling van ‘vliegtuig’ draagt, blinkt uit in trage, onderhuids kruipende, psychedelische gitaarmelodieën.

De instrumentale muziek is geïnspireerd door Thaise funkpop uit de jaren zestig, maar ook muziek van andere continenten hoor je erin voorbijkomen: sixtiessurfpop, Arabische volkswijsjes: alles wordt verweven tot de ideale chill-outmuziek.

Hun eerder dit jaar verschenen tweede album Con Todo El Mundo doet het niet alleen goed bij liefhebbers van retrosixtiesgitaarpop, maar ook bij dancehipsters. Zo staat het album prominent in Londense dancespeciaalzaken waar normaliter alle gitaren geweerd worden. Let op, dit album komt hoog in de jaarlijstjes. Het is typisch zo’n plaat die je maar blijft draaien, gewoon omdat ie nooit verveelt en een aangenaam soort rustgevoel losmaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden