Dit keer wint geweld bij Simons

Merlin oder Das wüste Land..

gladbeck Hij begint met nagenoeg niets, Merlin. Om hem heen ligt, her en der verspreid, bouwmateriaal, hier wordt dagelijks hard gewerkt zo lijkt het, maar op dit moment is hij de enige aanwezige in de grote ruimte. En dan, in zichzelf mompelend, begint hij te scheppen, te creëren. Met de middelen die hem hier ter beschikking staan, te schilderen, te tekenen – en even later zien we zelfs langzaam maar zeker een hele wereld ontstaan, met figuren, personages erin. Hij overweegt hoe hij ze wil hebben, waar ze moeten staan. En zie: hij heeft de Ronde Tafel geschapen, met koning Arthur, koningin Ginevra, zijn bastaardzoon Mordred, en tal van anderen.

Het is een fascinerend proces aan het begin van Merlin oder Das wüste Land (Merlijn of Het barre Land), de nieuwste muziektheatervoorstelling van NTGent die vooralsnog alleen in de Ruhrtriennale is te zien – het kunstenfestival in het Ruhrgebied, dat nog loopt tot 14 oktober en dat dit jaar focust op mythen uit de late Middeleeuwen. De acteurs spelen in het Duits, zoals ze dat al eerder deden in een enigszins vergelijkbaar project van Johan Simons uit 2006; toen ensceneerde hij hier Das Leben ein Traum (Het Leven een Droom) van de Pedro Calderon de la Barca, een stuk dat ook in thematiek raakt aan zijn nieuwste.

Deze ‘Merlijn’ is evenwel grimmiger. Via de kunstenaar Merlijn, een ziener die van te voren weet dat het Ronde Tafel-ideaal dat hijzelf heeft gecreëerd ten gronde gericht zal worden, zien we het verhaal van koning Arthur en Mordred, van een vader-zoon relatie met een desastreus verloop. Arthur, aan wie was voorspeld dat Mordred de Ronde Tafel zou vernietigen, heeft vergeefs geprobeerd zijn kind te verdrinken. Mordred zal dit zijn vader nooit vergeven; wrok beheerst zijn leven. Waar het in Het leven een Droom uiteindelijk kwam tot verzoening tussen vader en zoon, is dat hier niet meer mogelijk. Geweld zegeviert over ideaal.

Het stuk van Tankred Dorst uit 1981 is onder handen van Simons, bewerker Koen Haagdorens en Christoph Homberger en Jan Czajkowski die zich over het muzikale concept bogen, een bijzondere, gelaagde voorstelling geworden, waarin verstilde, sprookjesachtige momenten worden afgewisseld met snelle scènes, en waarin, naast de beklemmende portee, humor een belangrijke plaats heeft.

Dat laatste aspect wordt in eerste aanleg vooral geïncorporeerd door Wim Opbrouck die een geweldige Merlijn speelt, de schepper die zijn creaturen nauwelijks de baas kan. Opmerkelijke rol heeft ook muzikaal leider en tenor Homburg, als Parzival (de muziek in de voorstelling is grotendeels gebaseerd op de partituur van Wagners opera Parsifal), een eenzame figuur binnen de setting van de Ronde Tafel.

Voorts is er een sterk ensemble op de been, met onder anderen Louis van Beek als Arthur (en Lancelot), Betty Schuurman die een bij vlagen etherische Ginevre speelt, en zeker niet in de laatste plaats Kristof Van Boven, als de kleine diabolische Mordred. Ze worden fraai geflankeerd door de muzikanten, die steeds op verassende plekken opdoemen, en met wie ze geregeld een samenzang aanheffen. Deze zorgvuldige integratie van verhaal, muziek en scènebeeld (zo zijn er de prachtige kostuums van BELGAT) maakt Merlin oder Das wüste Land tot een indrukwekkend geheel, dat hopelijk later in Nederland te zien zal zijn.

Karin Veraart

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden