Dit is hét poptalent van 2018: Naaz Mohammad

'Er is geen excuus'

Sinds zangeres Naaz (19), die met Words 8 miljoen streams op Spotify haalde, zichzelf vertelde hoe slecht ze zou zijn in optreden, gaat ook dat uitstekend. Haar succesverhaal aan de hand van haar Instagramfoto's.

Naaz Mohammad. Foto Valentina Vos

Veel van de liedjes die Naaz Mohammad (19) vóór haar 16de schreef, waren 'te negatief', vindt ze zelf. 'Veel zelfhaat.' Het allereerste liedje dat ze schreef, als 6-jarige, ging over de dood.

Dat is lastig voorstelbaar als je haar nu ziet zitten, in een café-restaurant in Amsterdam-West: een stralende jonge vrouw, klein van stuk, in vrolijk gekleurde retro-sportkleding. Rotterdamse met Koerdische roots, wijs voor haar jaren, maar ook open en enthousiast. 'Bubbly', zegt ze zelf, maar het duurde dus even voordat haar liedjes dat óók werden: haar single Sadboy (2016) was een omslagpunt.

Sindsdien is het hard gegaan. Het bekendste Naaz-liedje Words is tot nu toe ruim acht miljoen keer beluisterd via Spotify. Haar ouders, aanvankelijk faliekant tegen haar popcarrière, steunen haar inmiddels. Ze kunnen haar liedjes meezingen. Quirkpop, schrijft ze op Facebook: elektronische popliedjes, opbeurend maar met diepgang, gevoelvol gezongen, prettig ongepolijst klinkend.

Naaz heeft een platencontract bij Universal op zak én werd door 250 muziekprofessionals naar de eerste plaats in de Volkskrant-talentenpoll voor 2018 gestemd.

'Ik ben een Koerdisch moslimmeisje en dan denken mensen al gauw dat je culturele en maatschappelijke statements maakt, maar ik beschouw mijn muziek én mijn teksten als abstracte kunst.'

Ze kan nauwelijks zeggen wat het betekent om Koerdisch te zijn: ze werd in Nederland geboren en bracht de voorbije twaalf jaar welgeteld twee bezoekjes aan het verre land-dat-geen-land-is.

'De Koerden hebben nooit een eigen land gehad en zich vaak opgeofferd zonder er iets voor terug te krijgen. Maar ze zijn taai. Dat survivalinstinct heb ik ook, misschien is dat het Koerdische in mij: ik heb zó vaak te horen gekregen dat ik geen muziek mocht maken en geen artiest mocht zijn, ik ben zo vaak afgewezen, maar ik werd er alleen maar koppiger van. Koerden geven nooit op. Het zijn vechters.'

We klappen de laptop open en gaan naar haar Instagramaccount: 'bitsofnaaz'. Tussen leuke kiekjes van zichzelf (en opvallend veel honden) plaatst ze foto's die een verhaal lijken te vertellen, foto's waarover je haar graag zou horen vertellen.

Dat doet ze.

'Bought a mic' (29 augustus 2013)

'Dit is de slaapkamer van mijn broer, waar ik vroeger mijn thuisstudio had omdat er in mijn eigen slaapkamer geen plek voor was. Mijn ouders waren aanvankelijk fel tegen mijn muzikale plannen, maar mijn broers zeiden: in de slaapkamer houdt niemand je tegen. Ik maak mijn muziek nog steeds met deze set-up: een keyboard, een interface, een laptop en een microfoon. Meer heb je niet nodig. Ik heb alleen een andere microfoon gekocht, die minder omgevingsgeluid oppikt, want in mijn vroege liedjes kun je soms mijn moeder horen die beneden aan het schoonmaken is of mijn broer die iets roept. Mijn liedjes zijn technisch gezien heel gebrekkig. Je hoort dat de productie niet goed is, dat het met goedkope apparatuur gemaakt is. Maar dat boeit niet, ik vind het gevoel het belangrijkst: als het mooi is, is het mooi. Deze oude foto heb ik laten staan omdat ik wilde zeggen: als je iets wilt maken, dan kán dat. Je hebt weinig nodig. Er is geen excuus.'

'Little books' (12 juli 2017)

'Mensen vonden altijd dat ik te veel kletste, dus ik dacht: dan ga ik boekjes schrijven, het papier luistert wel naar me. Ik maakte modetijdschriftjes, maar ook eigen bewerkingen van bestaande verhalen, zoals Hans en Grietje.

'Je ziet ook een zwart boekje: dat was een horrorverhaal, dat zo eng was dat ik het amper durfde op te schrijven, over grassprieten die handen werden en je bij je enkels pakten.

'Later ging ik gedichten schrijven. De neiging om hardop te zingen over wat ik meemaakte, had ik ook al heel jong. En ineens was er een echt liedje. Die ben ik altijd blijven schrijven. Ik heb lang in mijn eigen wereldje geleefd.'

'Fresh Finds' (28 mei 2017)

'De Spotify-playlist Fresh Finds heeft mijn leven veranderd. Het is geen lijst die door mensen wordt samengesteld, maar een lijst op basis van algoritme: als bepaalde smaakmakers naar een nummer luisteren, verschijnt dat erin.

'Ik had een liedje opgenomen, Sadboy, dat ik naar veel platenlabels stuurde, maar dat leverde niets op. Ik zette het op Spotify, zonder label of promotie, en heb dagenlang blogs zitten mailen om ze op dat liedje te wijzen: tientallen mails per dag. Ik kreeg de ene na de andere afwijzing, een vrij harde les in nederigheid.

'Plotseling was mijn liedje 30 duizend keer beluisterd. Wat was er gebeurd? Toen was het dus in Fresh Finds verschenen, misschien wel omdat het beluisterd was door al die bloggers die me vervolgens afwezen. Via Fresh Finds kwam het in andere playlists. Sadboy schoot naar een miljoen streams, zonder hulp van wie dan ook.

'Wat later maakte ik Words. Dat stuurde ik naar een vrouw die bij Spotify over de Fresh Finds-lijst gaat. Zij zei: we maken jou de coverartiest van Fresh Finds. Ik ben nog steeds het gezicht van de lijst Women Of Fresh Finds.'

Thomas Azier (20 november 2017)

'Vrienden zeiden tegen me: jij moet Thomas Azier ontmoeten. In november sprak ik met hem af. We hebben wel vier uur zitten praten en aansluitend hadden we binnen een half uur samen een liedje gemaakt.

'Ik zei tegen hem dat ik niet denk aan hits. Commercieel succes is nooit mijn doel; ik streef naar emotioneel succes. Als dat betekent dat ik een tijdje weinig of niets verdien: jammer dan, daar ben ik koppig in. Die mentaliteit herken ik bij Thomas.

'We bleken ook hetzelfde te denken over het gebruik van autotune. Veel artiesten halen ál hun zang als vanzelfsprekend door de autotune heen. Dan wordt het kil, plat en vervelend. Thomas en ik houden allebei van echte, pure zang, compleet met imperfecties: op mijn aankomende ep zal zelfs een liedje staan dat ik inzong toen ik ziek was; allesbehalve perfect, maar ik laat het zo.

'We zetten autotune wel in op specifieke momenten, om er een bijzonder effect mee te bereiken. Dan is het een artistiek middel. Kanye West en Bon Iver doen dat bijvoorbeeld ook. Thomas en ik bleken een liefde te delen voor hun werk.

'Als artiest kun je je eenzaam voelen in je werk en dus zoeken veel artiesten naar mensen die een beetje zijn als zijzelf. Zo iemand bleek Thomas te zijn.'

Showcase (8 september 2017)

'Ongeveer een jaar geleden kreeg ik een enorme huilbui toen ik aan de telefoon zat met mijnmanager. Ik zei tegen hem dat ik nóóit zou gaan optreden, ik durfde het niet. Ik word gewoon studiomuzikant, zei ik, misschien wil ik niet eens dat mijn gezicht te zien is in het artwork.

'Ik ben blij dat ik toch optredend artiest ben geworden. Nu vind ik het echt ontzettend fijn om op een podium te staan. Een paar maanden geleden was mijn eerste echt serieuze optreden, in Paradiso. Het was alleen voor genodigden, dus het voelde nog wel enigszins veilig, maar er stonden wel veel mensen uit Engeland en Duitsland in de zaal.

'Voor aanvang heb ik tegen mezelf gezegd: je bent slecht, dus wees niet geschokt als het publiek dat na afloop ook vindt, want dat wist je al, dus pijnlijker kan de conclusie toch niet worden.

'Daar werd ik rustig van, het ging ontzettend goed en sindsdien ben ik een blij konijntje op het podium. Ik kijk mensen aan en heb altijd wel met één persoon een bijzonder oogcontact.'

Eurosonic (19 september 2017)

'Ik treed binnenkort op tijdens Eurosonic Noorderslag in Groningen, maar verder weet ik nog helemaal niet wat 2018 precies gaat brengen. Vorige week zaten we al mijn demo's te beluisteren en daarna heb ik alle plannen weer veranderd: ik dacht dat ik een ep af had, maar daar wil ik toch wat nieuwe liedjes op hebben. Het is nog niet zeker.

'Er liggen meer dan vijftig liedjes te wachten. Er zouden er zes op de ep komen, maar nu denk ik aan acht. Meer moeten het er niet worden, want dan wordt het een album en dat wil ik nog niet. Als ik een album maak, moet het echt een heel bijzonder concept zijn.

'Gelukkig hebben we geen haast, ook in 2018 niet. Eerst maar eens een ep en wat meer optredens in Nederland, Duitsland en Engeland, waar we onder meer op het festival The Great Escape in Brighton gaan spelen. Er komen er nog wel wat meer bij.'

'My roots' (9 november 2017)

'Deze foto is vrij recent en betekent veel voor me. Het is een beeld uit mijn videoclip voor Up To Something, opgenomen in de Bijlmerbajes. Als we vroeger gingen eten met de familie, bijvoorbeeld op Koerdische feestdagen, kookten en bedienden de vrouwen. De mannen zaten en aten als eerste. Soms aten de vrouwen pas daarna.

'Op deze foto zit ík aan het hoofd, als jonge vrouw, en draag ik geen traditionele kleding. De Koerdische mannen respecteren me. Met dit beeld laat ik zien dat ik me vrij heb gevochten, maar ik wilde ook onderstrepen dat de islamitische wereld verandert: de jonge generatie denkt moderner, ook in het Midden-Oosten.

'Ik heb hard moeten strijden om te mogen doen wat ik nu doe, maar hoe koppig en eigengereid ik ook was: ik heb altijd geprobeerd de Koerdische normen en waarden te respecteren, zelfs al waren dat niet míjn normen en waarden. Ik wilde laten zien dat het samen kon gaan: artiest zijn en respect hebben voor je afkomst.

'Ze zijn me gaandeweg gaan steunen, kennen nu al mijn liedjes en gaven me toestemming om naar New York te gaan zonder mijn broer. Dat is revolutie. Het was in elk geval míjn revolutie.'

Naaz live: 19/1 Huize Maas, Groningen (Eurosonic). 20/1 Oosterpoort, Groningen (Noorderslag).


2. Sevdaliza (30)

Poëtische geluidskunst om je in onder te dompelen.

Een Nederlandse plaat die juichend wordt besproken op verre muziekblogs, en bijvoorbeeld de invloedrijke Amerikaanse popsite Pitchfork, dat gebeurt toch niet vaak. Maar de overweldigende aandacht voor de dit jaar verschenen debuutplaat Ison van Sevdaliza was terecht. De muziek van de Iraans-Nederlandse is grenzeloos en haar teksten over vrouwelijkheid, cultuur en identiteit zijn van de universeel aansprekende soort.

Geen makkelijke muziek, maar poëtische geluidskunst om je in onder te dompelen. De elektronische productie op haar plaat is soms weldadig en warm, soms kil en schurend. Haar liederen zijn altijd intens, en dat zijn de optredens van Sevdaliza ook. Nadat ze dit najaar op het festival Le Guess Who had gespeeld verliet het publiek na een uur wankelend de zaal. Sevdaliza zíngt haar liedjes niet, ze geeft ze vorm, bij een indringende choreografie met een danspartner.

En met haar lied- en performancekunst gaat Sevdaliza nu dus de wereld over. Wie Sevdaliza wil zien, moet op reis. En ver ook. Sevdaliza geeft volgende maand een concertserie in Australië, om maar eens een land te noemen. En speelt daarna in Hongarije, Zwitserland en Oostenrijk. Sevdaliza gaat heel groot worden.

Sevdaliza. Foto Zahra Reijs

3. Luwten (28)

Luwtens zorgvuldige liedjes brengen kalmte in de lawaaiwereld.

Ook Tessa Douwstra alias Luwten maakt popmuziek die écht nieuw, uniek en anders klinkt. 'Een wonderschone popplaat waarop enigszins dromerige folk een prachtige combinatie vormt met verstilde elektronica en subtiele, bijna verontschuldigende percussie', schreef recensent Gijsbert Kamer eind oktober over Luwtens debuutplaat. Mooi gezegd.

En hij was niet de enige die het immense liedschrijftalent van Douwstra door zag schemeren achter al die zorgvuldig gearrangeerde liedjes. Luwten speelt al over de grens en werd enthousiast opgepikt door de internationale popblogpers. En nu staat ze uiteraard ook in deze talentenlijst van V, die met dit kaliber aanstormende popnamen eigenlijk niet eens meer een talentenlijst zou mogen heten.

Luwten speelt dit jaar nog op de Europese popbeurs Eurosonic, in Groningen. Daarna zal ook zij de vleugels uitslaan, en met haar beheerste, rustgevende liedjes proberen een beetje kalmte en reflectie te transporteren naar een oververhitte lawaaiwereld.

Hoe het verder ging met Koen van de Wardt, hét muziektalent van 2017

'Ons optreden in april op Coachella, een festival in Californië waar ook Martin Garrix en Lady Gaga waren, was de springplank voor een mooi jaartje. Daarna zijn we gaan touren met The Flaming Lips en hebben we op Amerikaanse festivals als Bonnaroo en Sasquatch gespeeld.

'Met Klangstof hebben we in totaal drie maanden superrock-'n-roll met een busje door Amerika getrokken. Tijdens de vorige Amerikaanse tour hadden we een kutbusje, maar omdat we dit keer zo lang gingen kregen we een betere, met een bank en stopcontacten. We sliepen altijd wel in een shady hotel langs de weg, zo'n kakkerlakkenhok.

'De verschillen tussen de Amerikaanse staten triggerden ons om een ep te schrijven, die vorige maand is verschenen.

'We zijn net terug van onze eerste Europese tour. In Nederland hebben we op Eurosonic en Noorderslag gespeeld en op 30 december staan we in Paradiso. Daarna duiken we drie maanden onder om aan ons tweede album te werken.'

Lees hier het interview dat De Volkskrant vorig jaar had met Koen van de Wardt.

Gijs Beukers

Meer over