Dit is hét muzikale talent van Nederland

Haevn

Haevn heet het duo dat hét poptalent is van 2016. Waarom ligt hun smoothe electropopdance nou zo enorm lekker in het gehoor? Componist Jorrit Kleijnen en zanger Marijn van der Meer leggen laag voor laag uit hoe je de perfecte sound opbouwt.

Hét muzikale talent is Haevn Foto Linda Stulic

1. Haevn (133 punten)

Twee reclamespotjes voor automerken katapulteerden componist Jorrit Kleijnen (29) en singer-songwriter Marijn van der Meer (32) de schijnwerpers in. Uit dertig seconden voor BMW groeide de hit Finding Out More, Volvo gebruikte een fragment uit het al bestaande Where the Heart is.

Ineens was er een band. Haevn maakt toegankelijke electropop met lagen vol sfeer. De makers vertellen in hun studio in Amsterdam over de anatomie van hun geluid.

Jorrit: 'Tja, hoe omschrijf je het?'

Marijn: 'Iemand gebruikte het woord haunting. Dat was niet zozeer bedoeld als spookachtig. Meer dat de muziek je meteen grijpt. Dat je even stilstaat en je afvraagt: hé, wat is dat?'

Jorrit: 'Evocative heb ik ook wel eens gehoord. Suggestief. Filmisch. Melancholie, dat zit er ook wel in. En niet pretentieus, althans dat hoop ik toch. Nu zijn we wel in de buurt, denk ik.'

Marijn: 'We hebben allebei een akoestische achtergrond, maar toen we gingen samenwerken wisten we heel snel dat onze muziek elektronisch moest worden.'

Jorrit: 'Het heeft te maken met Marijns stem. Die heeft echt een brede bedding nodig. Diepe klanken. Weids. Hij moet de mogelijkheid hebben klein en fragiel te blijven zingen. Niet forceren. Hier, moet je dit fragment horen: dit is Marijn alleen met een gitaar.'

Marijn: 'Dat is kil. Achteraf gezien, zocht ik het altijd al. Vroeger had ik een studio in een oude school. Dan ging ik altijd in het trapgat staan zingen. Ik zocht galm.'

Jorrit: 'Het begint met een motiefje of een akkoordenreeks. Een celletje, noem ik dat. Isoleerbaar. Op piano, of synthesizer, het maakt niet uit. Het moet meteen een gevoel oproepen. Binnen vier maten. Anders deugt het niet. Er zijn wel duizend ideeën. Honderd ervan herhaal je eens. Van tien denk je: hé, leuk. Je houdt er één over. Als we ook maar even twijfelen, komt het de studio niet uit.'

Marijn: 'Ik begin meteen mee te zingen. Gewoon, een melodie improviseren. Zelfs de woorden verzin ik ter plekke.'

Volgens

Robert van Gijssel Volkskrant Chris Buur Volkskrant Michiel Boesten product manager (classic rock, alternatief & singer-songwriter) Arnoud van der Toorn product manager (Nederlandse bands) Boudewijn van Wijk Munich Records Yolanda Ulger platenmaatschappij Pias Ron van Hal promotie muziek Rogier Wagenaar gitarist en muzikantmanager Lieke Timmermans popkenner, ex Tivoli Elly van den Brink promotor Joey Ruchtie Eurosonic/Noorderslag Willem van Zeeland 3voor12 Bonnie Kirkels Kytopia Records Menno Pot Volkskrant Eduard Versteege Ekko Utrecht Ruud Lemmen 013 Tilburg Suzanne van den Dool Sony Music Robert Meijerink poppodium Doornroosje & Merleyn Peter Bruyn Parool Martijn Groeneveld muziekproducer Atze de Vrieze 3voor12 Wilbert Mutsaers 3FM, FunX, Radio6 Chris Walraven 3voor12 Aram Haagsman Tikkeboemtsjing Arjan de Ruiter Radio 2 / NPO Tycho Hellinga Sugar Factory projectmanager livemusic Marjan Wynia Grap, Vinylized, Muzikantendag Erik Delobel Hedon Jasper van Vugt Oor Flip van der Enden Conservatorium Amsterdam / Pinguin Radio Hanna Vink DWDD Jaap de Waart Rock 'n' Roll Highschool Joep Smeets Tilburg 013 Jonatan Brand Doornroosje Joris van Welsen Earth Beat Lisanne Middag Crystal Stone Management Maarten Middendorp Agents After All Martijn Crama Music United Menno Visser 3voor12 Perquisite Unexpected Records Roel Coppen Friendly Fire Roy Maenen Fast Forward Music Management & Herman Brood Academie Ruud Peeters AT Bookings Tijs van Liemt 3FM / Serious Talent Frank Kimenai Whipping Post Music Martijn Mischgofksy Miscagency Rene Passet 3voor12, Oor, DJ Broadcast Manne van der Zee Sugar Factory, Wicked Jazz Sounds Siem Nozza Extrema Adriaan Muts Full Spectrum Max van Bossé Topbillin' Ben Makkes Dox Records Ruud Peeters Artist Avenue Roel van Rooij AT Bookings Johan Gijsen Tivoli, Le Guess Who Freek Koster Doornroosje Pablo Cabenda Volkskrant Nuno dos Santos dj, organisator Hifi in Trouw Anton Speijers Concerto Amsterdam Pierre Oitman nu.nl Ivo Cooymans W2 Brent Oostrum Tivoli Niels Aalberts Friendly Fire Jelle Agema Incubate en Sonic Arts Ruth Timmermans Gonzo (Circus) Gaétan van de Sande o.a. Kleine Viezerik, Mr. Polska en Zanillya.

Jorrit: 'We gaan als vanzelf dezelfde kant op. Binnen een minuut merk je eigenlijk al of het iets wordt. Als ik het gevoel moet definiëren: het is een zoektocht naar kippenvel.'

Marijn: 'We hadden ons laatst teruggetrokken in de Ardennen. Jorrit speelde iets, ik zong wat - het is Bright Lights geworden. Ik zag dat Jorrit tranen in zijn ogen had. En ik kon hem laten zien dat de haartjes op mijn arm recht overeind stonden. Dan weten we dat we goed zitten.'

Jorrit: 'Als ik Marijn hoor, is het net alsof hij een troostende arm om je heen slaat. Hij staat in elk geval gelukkig niet met die arm in de lucht te zwaaien.'

Marijn: 'Ik ben altijd verbaasd over het palet aan geluiden dat Jorrit tot zijn beschikking heeft. Niet normaal.'

Jorrit: 'Het geluid dat we kiezen moet verbazen en enthousiasmeren. Als je het begin van Finding Out More op piano speelt, valt het niemand op. Maar door die wat aangeblazen, gezwollen synthesizer, stop je als je de aardappels aan het schillen bent. Velen kennen dat geluid niet. Het past ook wel bij de commercial van BMW. Het merk en het filmpje stralen exclusiviteit uit. Dat moet je ook terugvinden in het audiobeeld. De kunst is iets te vinden wat niet voor de hand ligt, maar toch laagdrempelig is.'

Marijn: 'De woorden komen bijna vanzelf. Veel singer-songwriters hebben dat: geen idee waar het vandaan komt. Het gekke is dat de eerste inval meteen bepalend is. Luister maar, dit is zo'n motiefje waar we op verder borduren.'

Jorrit: 'Plagerig, flirterig, toch? Een dame die op hoge hakken voorbij komt.'

Marijn: 'Ik zing: Love is a game. Daar kom ik dus niet meer vanaf. Het blijkt een spel te worden. It looks like you're winning. Soms ontdek ik pas achteraf waar het nummer eigenlijk over gaat.'

Jorrit: 'Omdat de zang tegelijk met de muziek ontstaat, krijg je een organisch geheel. Je hoort bij dance vaak dat de zangpartij is toegevoegd aan de muziek van de dj. Je moet aan de slag met een element dat al in ijzer is gegoten. Dat wringt.'

Marijn: 'We gaan niet sjoemelen met een lettergreepje erbij of eraf. Als het niet past, zoeken we naar een ander woord. De melodie is dwingend.'

Jorrit: 'We voegen aan het nummer allerlei sferische geluiden toe. Hier, in Finding Out More. Ik laat even de belangrijkste partijen eruit. Wist jij dat dit accent met een kerkorgel erin zat? En dit Gregoriaanse zanglijntje van Marijn? De strings? Je hoort het niet, nee, nauwelijks dan, maar je voelt het allemaal wel. Zo geven we een nummer glow.'

Marijn: 'Er zitten wel dertig lagen in.'

Jorrit: 'Misschien wel meer dan dertig.'

Marijn: 'Ik heb altijd veel gitaar gespeeld, maar ik mis het niet dat die rol nu heel beperkt is. We gebruiken een semi-akoestische jazzgitaar.'

Jorrit: 'Het is bij ons meer een ritmisch instrument dat niet veel plek inneemt, maar wel bijdraagt aan de sfeer. De groove valt altijd tussen de tel. En geen noot te veel. Kleine motiefjes. Het maakt het perspectief net wat dieper.'

Marijn: 'Als je voluit slaggitaar zou gaan spelen, wordt het heel snel middle of the road. Het helpt ook dat we allebei een bloedhekel hebben aan distortion.'

Jorrit: 'Alsof je je hand openhaalt aan een cactus.'

De talenten van 2015: hoe is het met... Kovacs?

'Het voelt alsof ik pas net ben begonnen en nog heel lang kan doorgaan.' Sharon Kovacs (25), muzikaal talent van vorig jaar, denkt dat ze haar grote dromen kan realiseren. In oktober won ze de de European Border Breakers Award, een muziekprijs voor jonge talenten die buiten de landsgrenzen succesvol weten te debuteren. En in juni stond ze op Pinkpop, het festival dat ze als meisje al bezocht en waar ze fantaseerde over haar muzikale toekomst. Ze zingt in Griekenland en Turkije, tourt door Duitsland en Nederland en pakt zo een reeks festivals mee. Één festival staat nog op haar verlanglijst: Glastonbury in Engeland. 'Je moet erin geloven, dan lukt het.' (tekst Hester Ramaker)

Haevn trad op in het Glazen Huis in Heerlen Foto anp

Marijn: 'Het stelde voorwaarden aan onze gitarist. Hij moet het niet erg vinden een tijdje niks te doen en nooit naar voren te mogen springen voor een gierende solo.'

Jorrit: 'Hij moppert wel eens. Weer zo'n miniatuurtje. Hé, zeggen we dan, dit is Haevn. Clarence Clemons speelde in de E Street Band van Bruce Springsteen ook altijd hetzelfde op zijn saxofoon. Doe je ding. Het is belangrijk een eigen signatuur te hebben.'

Marijn: 'Voor de drums geldt eigenlijk hetzelfde. Dienend. Niet dominant.'

Jorrit: 'Het is een elektronisch drumstel. Echte trommels klinken te troebel. Het moet clean blijven.'

Marijn: 'Onze slagwerker is een jazzdrummer van huis uit. Nu heeft hij twee bekkens en negen elektrische drumpads voor zijn neus, vol afwijkende geluiden. Hij is in een andere wereld beland.'

Jorrit: 'We gebruiken echte drumgrooves alleen maar om een nummer te laten opstijgen. Maar de song zal nooit recht omhoog worden gelanceerd door een keiharde beat in te zetten.'

Marijn: 'Een shaker kan misschien volstaan.'

Jorrit: 'Misschien verandert het wel als we volgend jaar op festivals gaan staan. We werken nu wel aan nummers waarmee je je publiek in een zaal of een tent kunt bereiken. Dat het iets steviger wordt en misschien de voetjes wel van de vloer gaan.'

Marijn: 'Stel je voor, ik met mijn arm omhoog.'

Jorrit: 'Het zal mij benieuwen. Als je maar jezelf blijft.'

Heavn speelt op 8/1 in de Metropool in Hengelo, en op 16/1 op festival Noorderslag te Groningen.

2. Indian Askin (83 punten)

Met, welgeteld, één single op zak wist Indian Askin zich als op één na grootste belofte in de poll te plaatsen - maar dat is dan ook wel een héél smakelijk rocknummer, over, ehm, seks.

Lekker pril, niet helemaal droog achter de oren, angstig bibberend in het schelle licht van onze talentenschijnwerper. Zo hebben we de bandjes in deze topdrie van opkomende popnamen het liefst. De Amsterdamse 'nupunkband' Indian Askin (bedenk om de term 'nupunk' te begrijpen zelf een spatie tussen 'nu' en 'punk') heeft nog weinig concrete muziekstukken op het band-cv staan. Geen album op zak, bijvoorbeeld. Maar wel een schreeuwerig miniplaatje getiteld #Milfhunters, gemaakt met dat andere frisse bandje The Afterveins.

Maar veel indrukwekkender nog: die ene single. In oktober gooide Indian Askin er dan toch maar dat plaatje uit, Answer, een eerste wapenfeit. Inclusief clipje waarbij de teksten op bladen volgestift papier door het beeld fladderen (met dank aan Dylans Subterranean Homesick Blues).

Answer lijkt een nummer dat achteloos in elkaar is geflanst maar de schijn bedriegt. Dun raggend gitaartje, in één enkel akkoord. Dan een lekker bolle rockbas, een bruggetje en het refreintje door een gezellig krakende microfoon. Kunstig stukje ritselwerk op de maracas als intermezzo, op naar nog een keer dat refrein: 'The answer is no, boy.'

De tekst lijkt zo'n beetje live op de muziek geïmproviseerd, nogal onnadrukkelijk, zoals Black Sabbath deed in zijn gouden jaren: riffje klaar, basloopje eronder, spelen maar. 'O ja, Ozzy, roep jij er nog even wat teksten bij, maakt niet zo veel uit wat.'

Maar waar zat Indian Askin dan met de gedachten toen Answer woorden kreeg? Bij de seks natuurlijk en wel vanuit het mannelijk perspectief. Luister maar: 'It's in my pants and it's like an eel, you know you want it.' En voor het geval de aangesprokene het nog niet had begrepen: 'It craves the rubbing, and you know the deal.'

En dan zegt zij steeds nee, het hele heerlijke, broeierige en zompige liedje lang. Met zo'n nummer dring je jezelf als band uiteraard hardhandig naar de voorgrond, zeker als de bezongen broekpaling ook nog uitstekend blijkt te functioneren als oorwurm.

Indian Askin speelt op 8/1 in de Metropool te Hengelo, en op 16/1 op festival Noorderslag, Groningen.

Indian Askin Foto Karen Rosetzsky

3. My Baby (81 punten)

Op drie de stiekeme favoriet van de Volkskrant-redactie: jeez, wat is My Baby live een opzwepende band!

Links op een verhoging zit een man met een sitar. Rechts van hem kringelt een dikke rooktornado: wierook natuurlijk (van die lekkere, die ruikt naar open haard).

Op de tussendeur naar de grote zaal van de Paradiso staat aangeplakt: Voodoo Electrique. Wandel je door die hemelpoort, dan betreed je de etherische wereld van het Amsterdamse trio My Baby.

Eigenlijk zijn er twee My Baby's. Het eerste My Baby is het My Baby van een paar leuke platen, zoals het dit jaar verschenen Shamanaid. Daarop staan fijne nummers. Remedy bijvoorbeeld, een psychedelisch sjamanenliedje rond een puntige bluesgitaar, bezwerende voodoovocalen van zangeres en gitariste Cato van Dijck en een best straffe beat.

Maar op Shamanaid loop je ook tegen Hidden From Time aan, een puur folklied bij een tokkelende kampvuurgitaar. Helemaal niet zo psychedelisch maar eerder wat kabbelend - en dan is de kwalificatie 'kabbelend' hier positief bedoeld. Als een glinsterende bergbeek. Waarbij je tot rust komt.

Dat kom je in Paradiso, bij de show van My Baby van afgelopen woensdag, dus niet tegen. Want het ándere My Baby is het ontketende en stomende My Baby, dat al een paar jaar van de podia spettert. En dat gebeurt uiteraard ook in het zwetende want zeer uitverkochte Paradiso, bij een concert dat aanvoelt als de kroon op Het Jaar van My Baby.

My Baby Foto Daniel Cohen

My Baby heeft een mooie muzikale mix te pakken, waarschijnlijk gebrouwen bij een of ander zondig voodooritueel. Cato van Dijck, haar drummende broer Joost en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel Johnston spelen krassende Mississippi- en Deltablues, maar dan op groovende en uiterst dansbare trance, waarbij de vloeistofdia's nooit mogen ontbreken.

In My Baby, en vooral in het trillende gitaarwerk van Daniel Johnston hoor je John Lee Hooker, maar dankzij de drums en dikke baslijnen lijkt het alsof hij door de mangel van Giorgio Moroder is getrokken. En daarbij zingt en danst Cato van Dijck alsof ze in de kleedkamer eerst even aan een infuus van de peyote-cactus heeft gelegen. My Baby is een tribaal opwindend en psychedelisch trancefeest, waarnaar je onmogelijk met de handen in de broekzak kunt staan kijken. Dansen dus. En dat doet Paradiso, van voor tot achter en op de balkons. Vooral op de ruim een kwartier durende versie van Remedy, die in bijna niets meer lijkt op de bij nader inzien dus best wel brave versie van de plaat. Remedy live is van God los, en dan is het ook helemaal niet erg dat de blik strak gefixeerd blijft op de slangenmensachtige schoonheid van Van Dijck, type oogmagneet. Wat een vrouw. En wat een heerlijk bandje.

Terugkerend dilemma bij de talentenlijst van de V, en voor de popkenners die hun muzikale voorspellingen doen: kun je een band die het voorgaande jaar een enorme slag heeft geslagen met goed fatsoen nog betitelen als 'talent'? De popredactie van V was begin april op festival Paaspop, zag My Baby en voorspelde toen al: dit wordt het jaar van My Baby. Dat werd het. De band speelde een grote internationale tournee, in zestien landen. Verkocht moeiteloos Paradiso uit. Vertrekt straks voor een grote tournee naar Australië en Nieuw-Zeeland.

Waar houdt dit op? Dringend advies: pik My Baby nog snel even op in de kleine Nederlandse clubzaal. Het kan nu nog.

My Baby speelt op 8/1 in De Neushoorn, Leeuwarden, op 9/1 in P3 in Purmerend, 13/1 op Eurosonic en 16/01 op Noorderslag, Groningen.

Nieuw! Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.