‘Dit is gewoon het beste dat er is’

Een week lang op en rond het Amsterdamse Leidseplein: toneel, Vlaamse voorstellingen en randprogrammering. Directeur Jeffrey Meulman is enthousiast. ‘TF-1 2 3 4 moet een festival nieuwe stijl worden, dat zo veel mogelijk mensen warm maakt voor theater.’..

Een over elkaar heen buitelende menigte in een stad vol theater, daar moet het naartoe, vindt hij. Op straten, pleinen, in de theaters, voor elk wat wils. En dan liefst een festival van een kleine week op en rond het Amsterdamse Leidseplein en daarbuiten. Jeffrey Meulman (37) kan er opgewonden van raken. ‘Een theaterfestival nieuwe stijl moet het worden, dat zo veel mogelijk mensen warm maakt voor theater: we laten tenslotte het beste zien van het afgelopen seizoen.’

Gewoon toneel, Vlaamse voorstellingen en fringe. Op straat en op andere plekken. ‘Je hebt tegenwoordig overal fringe: in Praag, in Dublin, in Adelaide en natuurlijk Edinburgh, waar je wel achttienhonderd groepen kunt zien. Ik ben benieuwd of er een Amsterdamse variant mogelijk is.’ Meulman is als kersverse directeur verantwoordelijk voor de opzet, de organisatie en de productie van een nieuw theaterfestival in de hoofdstad: TF- 1 2 3 4. Min of meer een opvolger van het Theaterfestival dat aan het begin van het nieuwe seizoen de ontwikkelingen uit het voorgaande seizoen liet zien.

Een jury van critici selecteerde destijds de ‘meest belangwekkende’ voorstellingen. Een term die vaak omstreden was. In de praktijk was het vooral een festival voor vakgenoten en liefhebbers. In 2004 ging het ter ziele. Te weinig belangstelling, te weinig geld. Het principe van dit nieuwe festival lijkt er nog een beetje op, ook nu wordt het aanbod gekozen door een jury, maar het is met nadruk bedoeld voor een breed publiek.

De jury is klein: Monique van de Ven, Ursul de Geer, de jonge regisseur Eric de Vroedt, dramaturge Berthe Spoelstra en als gezaghebbende Vlaming Eric Antonis. Zij kozen acht voorstellingen uit, het publiek koos er via enquêtes vier die zijn genomineerd voor de Publieksprijs. De wat cryptische naam TF- 1 2 3 4 verwijst naar de vier verschillende onderdelen van het programma. ‘Behalve de geselecteerde voorstellingen zelf (1), is er een fringeprogramma met een open inschrijving (2). Daar komt geen jury aan te pas. ‘Het programma is deze eerste keer nog bescheiden: 38 voorstellingen. Er zitten wel gekke dingen tussen, zoals Godot die we nu eindelijk te zien krijgen.’

Rond de voorstellingen worden columns, lezingen en debatten georganiseerd (3). Plus de voorstellingen die het Vlaamse Theaterfestival uitkoos (4). Het oogt allemaal wat populairder dan het randprogramma vroeger. Zo zijn er vrijwel dagelijks feesten en is er ander vertier in de gangen en de vertrekken van de Stadsschouwburg. ‘Er is een bescheiden filmprogramma, films met Joop Admiraal plus oude tv-registraties en in de schouwburg is een plek waar je je partner kunt parkeren, een alternatieve huiskamer.

‘We hebben het benaderd als een volstrekt nieuw festival. We willen het Nederlandse en het Vlaamse theater promoten bij een groot publiek. En dan moet je helder zijn. Dit is gewoon het beste dat er is. En als mensen het daar niet mee eens zijn, best, dan komen ze maar en zeggen ze wat ze ervan vinden.’ Dat kan in de vrijwel dagelijkse talkshows en debatten. Ursul de Geer neemt voor de gelegenheid zijn oude professie weer op van talkshowhost.

Publieksgericht is het festival zeker. Op de website kondigt juryvoorzitter Monique van de Ven de voorstellingen aan met dezelfde charme en superlatieven als waarmee ze op tv een beleggingsfonds aanprijst. Meulman: ‘De jury wisselt elk jaar en wordt voorgezeten door een BN’er die in de theaterwereld en bij het publiek aanzien geniet. Dat is lastig zoeken. Maar Monique van de Ven is in 1999 uitgeroepen tot actrice van de eeuw. Wat wil je nog meer?’

Meulman kan bogen op een ruime ervaring in de festivalwereld. Jarenlang organiseerde hij het Groningse festival Noorderzon, hij was programmeur bij de Groningse Schouwburg en werkte voor Festival aan de Werf in Utrecht. Hij wil dit een aantal jaren blijven doen. ‘Ik ben iemand die vooral plezier heeft in het opzetten van dingen, ik hou van de pioniersfase. Maar ik hoop wel dat dit festival de tijd krijgt om te groeien. Kijk naar het Holland Festival, dat is al zestig jaar oud, of Oerol, bestaat ook al 25 jaar. Alles moet tegenwoordig meteen een succes zijn. Maar succes kost tijd. Over drie jaar moet de potentie duidelijk zijn. En wie weet gaat Amsterdam dan een beetje op Edinburgh lijken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden