InterviewFranse band L'epee

‘Dit is eigenlijk zoveel leuker dan acteren: geen gedoe, gewoon het podium op en je ding doen’

L’Épée, met Emmanuelle Seigner (links) en Anton Newcombe (tweede van rechts).Beeld Medhi Benkler

Een toevallige ontmoeting aan de voet van de Pyreneeën leidt tot een heerlijke nieuwe band: L’Épée. Actrice Emmanuelle Seigner en producer Anton Newcombe ontmoetten elkaar bij plaatopnamen van The Limiñanas.

In het volgepakte Parijse concertzaaltje La Boule Noire kijk je toch even goed om je heen of je hem ziet, filmregisseur Roman Polanski (86), zijn 33 jaar jongere echtgenote Emma­nuelle Seigner staat immers op het podium. Maar de zangeres van de band L’Épée, waarvoor V naar Parijs is gekomen, had al aangegeven dat haar man niet naar het eerste echte Franse optreden van deze nieuwe ­gitaarband zou komen kijken. ‘Ik ga ook niet altijd mee naar zijn werk’, grapte ze. ‘Rock-’n-roll is mijn ­manier om even los te komen uit de filmwereld, Roman weet dat hij daar niet tussen moet komen.’

In 1988 brak Seigner door in het door Polanski geregisseerde Frantic, sindsdien speelde ze in veel van zijn films. Voor het concert bekent ze echter in de kleedkamer, omringd door bandleden, dat ze misschien liever zangeres was geworden. 

‘Maar ik werd door de filmwereld opgezogen, vond er de man van mijn leven en kon niet meer terug. Nu zijn mijn kinderen volwassen en heb ik tijd om oude hobby’s weer op te pikken. Zingen doe ik alweer een tijdje, maar dat ik ooit weer het rock-’n-rollgevoel zou krijgen dat LÉpée me geeft, had ik niet verwacht.’

In L’Épée (‘het zwaard’) zijn behalve Seigner nog twee grootheden uit de (pop)cultuur vertegenwoordigd. Het in jarenzestiggaragepop gespecialiseerde duo The Limiñanas en de Amerikaanse cult-producer Anton Newcombe, vooral bekend van de band The Brian Jonestown Massacre.

Op het dit jaar verschenen ­debuutalbum Diabolique horen we loeiende gitaren, een galmend elementair drumgeluid waarover Seigner met prachtig onderkoelde stem haar in jarenzestigpop gedrenkte liedjes zingt.

Op het podium worden de referenties aan The Velvet Underground en Phil Spector aangevuld met de noisy gitaarpop van recentere shoegaze bands als The Jesus and Mary Chain. Er staan al gauw acht muzikanten op het podium, die geleid door Newcombe op gitaar en toetsen, een groots geluid neerzetten.

Newcombe: ‘In deze band komen drie grote krachten samen. The Limiñanas zijn al jaren de leukste popband van Frankrijk, Emmanuelle is een fantastische zangeres die haar ­talenten nog veel te bescheiden heeft geëtaleerd. En ik ben een ex-junk die zijn leven nu aan het schrijven en produceren van de beste rock-’n-roll ter wereld wijdt.’

Dat laatste is een grapje, zegt Newcombe snel. ‘Maar toen ik ­Emmanuelle ontmoette, dacht ik wel: zij is de zangeres waarnaar ik mijn leven op zoek ben geweest. Waarom kom ik haar nu pas tegen?’

Seigner: ‘Omdat ik mijn leven had geschonken aan film.’

Newcombe: ‘En ik aan de heroïne. Maar zie, we hebben elkaar gevonden.’

De ontmoeting vond zo’n drie jaar geleden plaats, vertelt Seigner. ‘Ik zat met mijn dochter op de bank te kijken naar de tv-serie Gossip Girl toen ik ineens een liedje hoorde dat me deed opveren. Jarenzestigrock-’n-roll en toch modern. Ik shazammen, bleken het The Limiñanas met het liedje Down Underground. Die moest ik checken.’

En dat deed Seigner. Na enig speurwerk vond ze de band in hun studio in het Zuid-Franse Cabestany.

‘Ik vloog erheen. Anton zat er ook, die produceerde hun nieuwe plaat. We speelden wat samen. Er was meteen een klik met zowel de band als de producer.

Seigner wordt uitgenodigd wat te zingen. Het resultaat is Shadow ­People, dat ook op het gelijknamige ­album van The Limiñanas terechtkomt.

‘We moesten iets samen gaan doen, vonden we toen. En zo ontstond L’Épée.’

Een heerlijke dreinende gitaarband, ook live. Knap hoe dat primitieve driedelige drumstel zonder bekkens van Marie Limiñana het ritme bepaalt en hoe soepel de zanglijnen van Seigner zich vervlechten met het soms snoeihard suizende ­gitaargeluid.

Seigner: ‘Dit is eigenlijk zoveel ­leuker dan acteren: geen gedoe, gewoon het podium op en je ding doen. Wat mij betreft gaan we hiermee nog jaren door.’

Roman Polanski, Emmanuelle Seigner en Harrison Ford op de set van Frantic.Beeld Getty

Newcombe: ‘Alleen blijf ik moeite houden met jullie taal. We doen nu zowel Engels- als Franstalige liedjes, maar dat Frans klinkt voor mij geforceerd in rock-’n-roll. Jullie zingen daarvoor te netjes en willen alles te goed articuleren. Alsof iedere onzintekst een diepere betekenis heeft. Gewoon even lekker kabaal maken en wat onverstaanbaars roepen is jullie eer te na, maar voor mij is dat de essentie van rock-’n-roll.’

Seigner: ‘Ik doe mijn best, Anton, maar wij leren dat zo op school. Jezelf zo verstaanbaar mogelijk uiten, dat krijg je er niet snel uit. Waarin ik nu vooral zin heb, is touren van het ene morsige zaaltje naar het andere. Even weg van alles, met vrienden on the road. Een beetje zoals een schoolreisje vroeger. Het leukste dat er is. Verder hoef ik eigenlijk niks meer.’

L’Épée speelt 6/12 in Paradiso Noord, Amsterdam en op 7/12 in Doornroosje, Nijmegen.

The Limiñanas

Het Franse echtpaar Lionel (gitaar) en Marie (drums en zang) Limiñana vormt al meer dan tien jaar de kern van The Limiñanas. Hun sterk op jaren zestig garagerock leunende muziek werd al snel opgepikt door in dat genre gespecialiseerde Amerikaanse platenlabels als Trouble In Mind en HoZac. Down Underground, het liedje dat de band uiteindelijk in contact zou brengen met Emmanuelle Seigner komt van hun eerste, titelloze, album uit 2010.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden