Dit is de nieuwe culturele oogst van deze week

Wat kwam er de laatste dagen weer voor moois bij in het cultuuraanbod? De V-specialisten kiezen hun favorieten.

It's Spring And The Weather Is Great So Let ́s Close All Object Matters, 2012 Foto Ladislav Zajac | KOW Courtesy of the artist and KOW, Berlin

1. Theater

****

ForsterHuberHeyne, door Staatstheater Mainz, de Koe en De Nwe Tijd. Tournee t/m 21 april.

ForsterHuberHeyne blijkt een fijne voorstelling over kwesties als ideologie, liefde, dromen en praktische bezwaren in de 18de eeuw. De basis is een (fictionele) briefwisseling tussen de echtelieden Georg Forster, revolutionaire wereldreiziger en Therese Heyne, schrijver en uitgever, ten tijde van de Franse revolutie die zelfs bij hun woonplaats Mainz op de poorten klopt. Hoe dat dan allemaal toch niet zo ideaal loopt als gehoopt, wordt charmant verbeeld door Vincent Doddema (Staatstheater Mainz) en Suzanne Grotenhuis (De Nwe Tijd). Schrijver Willem de Wolf is Heynes minnaar Huber, een niet al te prominente rol, zodat hij zich met het steeds wisselend decor kan bezighouden. (Karin Veraart)

2. Klassiek

****

Scarlatti en Veneziano, door Cappella Neapolitana o.l.v. Antonio Florio. 24 maart, Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren: zaterdagmatinee.nl.

We weten natuurlijk beter, maar na jaren te zijn gehersenspoeld door Bach is het vreemd als Christus niet wordt gezongen door een bas, maar door een tenor. Dat gebeurde bij deze Zaterdagmatinee, tijdens de Nederlandse première van de Johannespassie van Gaetano Veneziano. Hij heeft veel uit de kast gehaald voor zijn Passione, maar wat betreft harmonisch raffinement en dramatiek legt hij het toch af tegen het eerste onderdeel van het programma, het Stabat Mater van Alessandro Scarlatti (1724). Veneziano is het snoepje van de week, maar Scarlatti is voor de eeuwigheid. (Frits van der Waa)

3. Film

****

God’s Own Country (Drama)

Regie Francis Lee.

God’s Own Country is een kaal, rauw, aangrijpend, prachtig liefdesverhaal, zo ruw en bars als het Noord-Engelse landschap – waarvan de schoonheid zich niet makkelijk laat kennen. Uit alles blijkt dat debuterend regisseur Francis Lee weet waar hij het over heeft. Realisme staat voorop; geen detail mist zijn uitwerking, van de verzorging van de schapen tot de snijdende wind en de schrale smaak van het zoveelste biertje. Het verhaal wordt chronologisch verteld, zonder fratsen, met alle aandacht voor de uitstekende acteurs. (Pauline Kleijer)

4. Jeugdtheater

****

Eet je bord leeg (4+), door De Toneelmakerij. Tournee t/m 22 april.

Kleuters komen in opstand in vier nieuwe jeugdvoorstellingen, met lekker veel viezigheid die de moraal op afstand houdt. Opvallend aan al de voorstellingen is de slapstick-vorm waarin makers de opstand van de kleuters gieten. In Eet je bord leeg vliegen worstjes, spaghettislierten en paprika's door de lucht om steevast op vaders krullen te belanden. Met brabbeltaal en dikmaakpak verbeelden ze groentedansjes en dwangstraffen. Alles wordt hilarisch uitvergroot, rond die kleine eettafel, inclusief het vliegtuigje spelen met bestek. (Annette Embrechts)

5. Beeldende kunst

****

Moon Calendar, solotentoonstelling van Hiwa K. S.M.A.K, Gent, t/m 13 mei.

Koerd Hiwa K schudt murw gekeken kijkers gegarandeerd wakker. Zijn ervaringen met oorlogen en zijn vlucht te voet van bijna een halfjaar, komen terug in zijn video's, installaties en performances. Waar sommige kunstenaars andermans open wonden tonen (andermans boot, reddingsvest, gestorven kind), laat Hiwa K zijn eigen littekens zien. Hij overleefde zijn vlucht twintig jaar geleden. Zijn oeuvre is geen vrijblijvende geschiedenisles: Hiwa K spreekt met een stem zo indringend dat zijn kunst honderd keer meer zeggingskracht heeft dan, om maar iets te noemen, Ai Weiwei op zijn buik op het strand. (Anna van Leeuwen)

6. Documentaire

****

The Bastard. Regie Floris-Jan van Luyn. Sinds 29/3 in de bioscoop.

Voor wie mensenrechten al een warm hart toedraagt, lijkt het probleem in The Bastard op papier vrij simpel: een halfbroer die de doodstraf boven het hoofd hangt, die help je natuurlijk. Emotionele hereniging: klaar is kees. Maar het fascinerende is: The Bastard graaft dieper. Culturele botsingen tussen de Ethiopische en Friese halfbroers en opvlammende wrokkigheid: Van Luyn legt het feilloos bloot in de soms pijnlijke, mededogen kwekende documentaire. (Floortje Smit)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.