Interview

Dit is Allah-Las (van het afgelaste concert), de platenzaakband

Een concert van de Californische gitaarband Allah-Las in de Rotterdamse Maassilo is woensdagavond afgelast wegens een terreurdreiging. Om wat voor band gaat het? Lees hier het interview terug dat Menno Pot in oktober 2014 met de leden had.

De Allah-Las bij Concerto in Amsterdam. Van links naar rechts: Matthew Correia, Pedrum Siadatian, Miles Michaud en spencer Dunham. Beeld Daniel Cohen

Waar kun je de leden van Allah-Las beter interviewen dan in een platenzaak voor liefhebbers? Het is hun mekka, hun biotoop, hun alles. 'Je moet er het gevoel krijgen bij vrienden op bezoek te gaan.'

Het is een uitstervend soort mens, dat bij het horen van een stadsnaam meteen de beste lokale platenzaken voor zich ziet, maar de leden van de Californische gitaarband Allah-Las zijn, hoe jeugdig ook, van de oude stempel: platenwinkels maken de stad. Niks Spotify, niks downloaden; naast surfen langs de stranden van thuisstad Los Angeles is cratedigging hun favoriete sport. De bakken door, op zoek naar bijzondere platen, bij voorkeur tweedehands en op vinyl.

Amsterdam is daarmee primair 'die geweldige vinylwinkel tegenover Paradiso' (Record Palace) en natuurlijk Concerto aan de Utrechtsestraat.

Eigenlijk is het ronduit wreed om de vier bandleden juist naar laatstgenoemde winkel te laten komen voor een gesprek. Gitarist Pedrum Siadatian is op zoek naar de betere Nederbeat ('Er is toch een nieuwe compilatie van The Outsiders uit?'), maar hij moet zijn speurtocht onderbreken: er is werk te doen.

De band, die het geluid van de westcoastpop uit de jaren zestig zo vernuftig combineert met elementen uit garagerock en een galmende surfgitaar, is in Nederland om aan promotie te doen: het tweede album Worship The Sun is pas uit en er komt een concert in Paradiso Noord, de nieuwe zaal in de Tolhuistuin (vanavond, uitverkocht). Aan een tafeltje in Concerto's koffiebar wacht de Volkskrant.

Amoeba Music

Eén meevaller: ze mogen over platenwinkels praten. In het bijzonder over die ene waar de wieg van Allah-Las stond: het intimiderend grote Amoeba Music-filiaal in Hollywood. Drie der Allah-Las (gitarist Pedrum Siadatian, bassist Spencer Dunham en drummer Matt Correia) waren er in dienst toen ze in 2008 hun bandje oprichtten.

Dunham: 'We waren highschoolers. Zoals alle Amoeba-medewerkers begonnen we in 2006 in de backroom, het magazijn, dat ik persoonlijk een erg fijne plek vond: alle dozen en kratten met nieuwe cd's kwamen daar binnen. Nergens kon je zo heerlijk nieuwe platen beluisteren als daar.'

Correia: 'Maar we moesten ook kapotte en vieze doosjes vervangen. Kauwgom, plakkerige colavlekken, dode insecten, je kon het zo gek niet verzinnen. Oude doosje eraf, nieuw doosje erom. Ik kan geen jewelcase meer zien.'

Dunham: 'We verzorgden de eBay-handel van Amoeba: cd's en lp's inpakken en verzenden. Pas later gingen we echt de winkel in. Toen zat ik veel achter de kassa.'

Siadatian: 'Ik stond op de oldies-afdeling: blues, folk, country, bluegrass, dat werk.'

Het Amoeba Music-filiaal in Hollywood. Beeld anp

Surfer

Het vierde bandlid, frontman Miles Michaud, was graag hun collega geweest en solliciteerde vrijwel maandelijks, maar kreeg steeds het deksel op de neus. 'Toch niet weer een surfer?', had de manager gevraagd toen Dunham met Michauds sollicitatie kwam aanzetten.

Michaud: 'Hij zei het half grappend, maar meende het net serieus genoeg om me steeds af te wijzen. Surfers staan in L.A. bekend als tamelijk onbetrouwbare arbeidskrachten. Waarom? Nou, simpel: als er goede golven zijn, gaan ze surfen.'

Allah-Las kun je met recht een 'platenzaakband' noemen. Niet alleen omdat ze elkaar bij Amoeba leerden kennen, maar ook omdat ze popvorsers zijn, liefhebbers met een grote kennis van de pophistorie en een onstilbare honger naar platen. Hun speciale voorkeur gaat daarbij uit naar 'garage' en psychedelische 'westcoast' uit de jaren zestig (het geluid van Love, Sagittarius en de latere Byrds) en jonge bands die aan dat erfgoed hun eigen draai geven, van Ty Segall tot White Fence en de Nederlander Jacco Gardner, inmiddels een bevriende collega.

Amoeba Music is een instituut, een winkel van wereldfaam, maar we moeten ons niet vergissen: de drie Allah-Las-leden werkten jarenlang bij een noodlijdend bedrijf in een noodlijdende branche.

'Dat voelde ik vanaf dag één', zegt Dunham. 'De winkel balanceerde voortdurend op het randje en doet dat nog steeds. De cd-verkopen bleven maar kelderen. Daar staat de vinylopleving tegenover: de verkoop van alternatief repertoire bestond in mijn laatste jaar voor 70 procent uit vinyl.'

Worship The Sun

De Allah-Las namen hun tweede studioplaat op met dezelfde apparatuur en effecten als het titelloze debuut uit 2010, maar in een veel grotere en hogere studio. Dat hoor je: het geluid is vertrouwd, maar ook grootser. Belangrijkstre verschil met het stilistisch zo hechte debuut: ze schreven de songs niet samen, met cohesie als doel, maar droegen individueel liedjes aan, zodat in een song als Better Than Mine de countryliefde van Michaud en Siadatian aan de oppervlakte kon komen.

Overleven

Het was en is onvoldoende voor een gezonde omzet. Amoeba ging, net als Concerto in Amsterdam, films en series verkopen op dvd en Blu-ray. En boeken, niet alleen over muziek maar ook kunst en geschiedenis. Verder: hardware, denk aan koptelefoons en platenspelers. En eigen merchandise, zoals Amoeba-mokken en T-shirts.

Dunham: 'Een koffiebar heeft Amoeba niet, maar daar staat tegenover dat de handel in bijvoorbeeld oude concertposters en rockparafernalia in de VS groter is dan hier in Europa. Dat doet Amoeba ook.'

Correia: 'Het kan allemaal nét uit.'

Wat is de sleutel tot overleven? Wat maakt een platenzaak tot een góéde platenzaak met bestaansrecht?

Siadatian: 'Import. Muziekliefhebbers weten het als er in Europa iets bijzonders is verschenen. Zorg dat je dat in huis haalt, vooral bijzondere heruitgaven en goed gedocumenteerde compilaties.'

Dunham: 'Tweedehands vinyl is van eminent belang. Dan moet je natuurlijk ook een goede inkoper hebben, die precies aanvoelt wat gewild is en wat niet.'

Correia: 'Vindbaarheid. Slechts een deel van de klanten gaat vragen waar iets staat. Veel anderen geven als ze iets niet kunnen vinden de moed op en lopen de deur uit. Zorg voor goede bewegwijzering in de winkel.'

Michaud: 'Gemeenschapsgevoel. De klant moet het gevoel hebben dat hij bij vrienden op bezoek gaat.'

Netwerk

'Amoeba is zó belangrijk voor ons geweest', zegt Correia. 'We hebben er ontzettend veel muziek ontdekt, maar nog belangrijker: we bouwden er een netwerk op. Jongens uit bands, jongens die met labeltjes en zaaltjes bezig waren. Onze eerste optredens kregen we zonder uitzondering aangeboden van Amoeba-kennissen.'

Dunham, Correia en Siadatian zouden vier tot vijf jaar op de loonlijst blijven van de platenwinkel. In 2006 traden ze in dienst, in 2010 en 2011 zegden ze een voor een hun baantje op, Dunham als eerste (gewoon, omdat hij wel eens iets anders wilde), Correia en Siadatian iets later, toen het titelloze debuutalbum van de Allah-Las bleek wortel te schieten en de band hun warempel een inkomen bood.

Dunham: 'Een paar weken geleden deden we een instore-optreden bij Amoeba. Nog maar vier jaar geleden stonden we daar zelf naar bandjes te kijken. Het was een mooi moment: de cirkel was rond.'

Ze wilden er geen geld voor, maar accepteerden na enig aandringen wel een vergoeding in platen.

Allah-Las, Worship The Sun. Innovative Leisure/V2.
Op Lowlands: zondag om 15u, India.

ALBUMTIPS VAN DE ALLAH-LAS

SPENCER DUNHAM (BAS)

1 The Moles: Untune the Sky (1992)

'Van alle platen die ik tijdens mijn Amoeba-jaren ontdekte, is deze me het best bijgebleven, vooral vanwege het liedje Europe By Car, dat ik tot vervelens toe opzette toen we met Allah-Las voor het eerst door Europa reden.'

2 Kevin Ayers: Shooting at the Moon (1970)

'Ik houd van Soft Machine en ook van het solowerk van Kevin Ayers. Shooting at the Moon staat bekend als een minder geslaagd album uit zijn vroege solojaren, maar het is mijn favoriet.' 3 White Fence: For the Recently Found Innocent (2014) 'Ik wil mijn favoriete plaat van de laatste tijd noemen, maar twijfel tussen Manipulator van Ty Segall en de nieuwe van White Fence. Ik kies White Fence, al was het maar omdat die hier volgens mij minder succesvol is dan Ty.'

3. White Fence: For the Recently Found Innocent (2014)

'Ik wil mijn favoriete plaat van de laatste tijd noemen, maar twijfel tussen Manipulator van Ty Segall en de nieuwe van White Fence. Ik kies White Fence, al was het maar omdat die hier volgens mij minder succesvol is dan Ty.'

MATTHEW CORREIA (DRUMS)

1. Can: Future Days (1973)

'Iedere drummer moet zich verdiepen in Can, de Duitse krautrockgroep, anders valt hij niet serieus te nemen. Ik kies voor ­Future Days: vier lange stukken. Misschien wel hun avontuurlijkste werk.'

2. All Night Radio: Spirit Stereo Frequency (2004)

'Sinds het jaar 2000 verscheen er geen mooier album. Gemaakt door twee jongens uit de band ­Beachwood Sparks. Een briljante cyclus van psychedelische songs, die allemaal in elkaar grijpen. Geen plaat heb ik bij Amoeba zo vaak opgezet.'

3. Lazy Smoke: Corridor of Faces (1969)

'Een recente ontdekking: een prachtig, totaal vergeten sixties-juweel van een vergeten band. Staat niet op Spotify. Je zult de heruitgave moeten kopen of een originele elpee, maar dat is een duur grapje.'

PEDRUM SIADATIAN (GITAAR)

1. The Misunderstood: Before the Dream Faded (1982)

'The Misunderstood was een geweldige psychedelische garageband uit Californië. Ze braken nooit door, maar waren wel invloedrijk, zeker in Engeland. Op deze compilatie staat hun beste werk.'

2. Love: Da Capo (1966)

'Forever Changes (1967) geldt als hét meesterwerk van Arthur Lee en Love, maar eigenlijk vind ik de A-kant van Da Capo nog mooier. Misschien wel de mooiste westcoastrock ooit gemaakt.'

3. The Rolling Stones: Between the Buttons (1967)

'Als klanten een studioalbum van de Stones wilden kopen en mij om advies vroegen, tipte ik altijd Between the Buttons: een van hun weinige platen zonder mindere song en heel afwisselend qua geluid.'

MILES MICHAUD (ZANG, GITAAR)

1. The Byrds: Sweetheart of the Rodeo (1968)

'Makkelijke keuze: mijn favoriete album ooit. The Byrds met Gram Parsons, wat een combinatie. Ongelooflijk dat dit album destijds helemaal niet zo succesvol was.'

2. Ted Lucas: Ted Lucas (1975)

'Ted Lucas was studiomuzikant voor Motown en sitarstudent bij Ravi Shankar. Hij bracht zelf één plaat uit met een ontzettend lelijke hoes, maar de muziek is prachtige, rijke, psychedelische pop.'

3. The Limiñanas: Costa Blanca (2013)

'Deze geweldige band uit Zuid-Frankrijk moet je echt ontdekken. Sixties-garage, maar dan met de twist van Serge Gainsbourg. Mijn favoriete album van vorig jaar.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden