Review

Disturbed en Avenged Sevenfold verenigen Ziggo Dome in één massale vuistpomp

We moeten blijven opletten. Er gebeurt de laatste jaren zo veel langs de randen van de hippe heavy muziek, van doom- tot sludge- en 'postblackmetal', dat je bijna zou vergeten dat ook de middenberm in volle bloei staat. Goed dus om je weer eens in de Ziggo Dome te melden voor een avondje mainstream-metal.

John Moyer, bassist van DisturbedBeeld epa

Een paar van de grootste Amerikaanse metalbands van het moment treden zaterdag aan in een 'double bill' - het krankzinnig populaire Avenged Sevenfold en de band Disturbed, die zich opnieuw heeft uitgevonden en na een jarenlange afwezigheid weer vooraan staat in de metalcharts.

Als je die Amsterdamse concerthal binnenloopt, zie je dat de ouderwetse hardrock en metal zich geen zorgen hoeft te maken over de toekomst. De Ziggo stroomt vol met een opvallend jong publiek: de gemiddelde leeftijd in de voorste helft van de arena is net twintig. En het is bepaald niet eenvormig: metalheads, punks en skaters, net zo veel mannen als vrouwen en zelfs fijn veel kleur. Je zou meer popgenres een zo divers publiek gunnen.

Disturbed en Avenged Sevenfold

Pop/Metal

Ziggo Dome, Amsterdam, 18/2.

En dat voor twee bands die al ruim vijftien jaar meegaan. De wederopstanding van Disturbed twee jaar geleden was een verrassing. De band maakte vanaf de eeuwwisseling springerige en technische 'nu.metal', met invloeden uit hiphop en elektronische muziek, maar dat sub-genre is nu hopeloos gedateerd. In 2015 kwam Disturbed met het album Immortalized, en die plaat stond vol degelijke en echt goede metalliedjes, bovendien fantastisch gezongen door strotwonder David Draiman. Dat die man een vocale oerkacht is, liet hij horen in zijn uitvoering van The Sound Of Silence van Simon & Garfunkel, die vorig jaar een enorme hit werd.

Live in een arena heeft de stem van Draiman de neiging wat te gaan snerpen, maar in de gloeiende rockballad The Light ontroert hij toch, met een kolossaal volume en een gevoelig, licht schurend randje. Jazeker, daar komt een kippenvelletje opzetten.

Hier streeft Draiman zijn collega van Avenged Sevenfold toch voorbij. De Californische band speelt energieke hardrock met accenten uit de punkpop, maar vocaal blijft het behelpen met die band. Een beetje Bruce Dickinson (Iron Maiden) in zijn latere jaren, zo afgeknepen verlaten de hoge noten de luchtpijp van M. Shadows. In de grote hits Hail To The King en vooral Nightmare komt het goed, vooral omdat het publiek tot de bovenste tribunerijen zo uitbundig meebrult. De gitaarkunst in het laatste nummer is ook formidabel: dikke riffs en tintelend frisse, soms unisono gespeelde gitaarsolo'tjes.

Wat willen we nog meer? Vuurwerk? Dat krijgen we, in overvloed. Dus verenigt de Ziggo Dome zich in één massale vuistpomp. Artistiek hoogstaand en vernieuwend is het misschien niet. Feestelijk en meeslepend zéker wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden