Review

Dissociation sleurt en sjort je mee in muziekorkaan

Je vergeet er weleens naar te luisteren: muziek die zo gruwelijk om zich heen mept, die spuugt en vloekt en soms echt te smerig voelt om aan te pakken.

Robert van Gijssel
null Beeld Robert Gijsse000
Beeld Robert Gijsse000

Dissociation van de Amerikaanse hardcoreband The Dillinger Escape Plan duwt zich bij het woedende openingsnummer Limerent Death van je af, alsof de plaat niet beluisterd wil worden. Maar juist daardoor blijf je hangen en zet je dat eerste nummer steeds opnieuw op. 'I gave you everything you wanted, you were everything to me', krijst zanger Greg Puciato aan het slot, steeds onverstaanbaarder. Wat een nummer!

The Dillinger Escape Plan maakt al een jaar of vijftien knetterharde gitaarherrie, die zweeft tussen deathmetal, punk en technische freakjazz. Potentieel bloedvervelende muziek dus. Maar The Dillinger Escape Plan speelt op de laatste plaat liedjes met zo veel overtuiging dat je wordt meegezogen.

The Dillinger Escape Plan, Dissociation (****).
Heavy, Party Smasher/Cooking Vinyl.

En dan valt op hoe goed nummers als Wanting Not So Much to As to in elkaar zitten: de hakkende riffs die uitrollen tot vloeiende, elektronische jazz of een poprefreintje, de extreem snelle drumbreaks, de overslaande vocale ondergang van Puciato - een orkaan van muziek, die voelt als pure pijn. En die hebben we soms ook nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden