De week in boekenKritiek op Ronan Farrow

Discussie over journalistieke methoden verzandt in jij-bakkerij over wie recht van spreken heeft

Ronan Farrow werd bekroond met de Pulitzerprijs voor zijn artikelen over Harvey Weinstein. Ben Smith, mediacolumnist bij The New York Times, keek daar nog eens kritisch naar. En werd zelf weer bekritiseerd.

Ronan Farrow schreef de bestseller ‘Catch and Kill’ over Harvey Weinstein. Beeld EPA

‘Is Ronan Farrow te mooi om waar te zijn?’ Met die retorische vraag boven een vierduizend woorden tellend artikel dropte Ben Smith, mediacolumnist bij The New York Times, afgelopen zondag een bommetje in de Amerikaanse journalistiek. Smith had nog eens kritisch gekeken naar Farrows (met een Pulitzerprijs bekroonde) artikelen over Harvey Weinstein (uit 2017) in The New Yorker. En vooral naar diens vorig jaar verschenen bestseller Catch and Kill, waarin Farrow beweert dat zijn voormalige werkgever NBC zijn onderzoek naar Weinsteins seksuele terreur had stopgezet onder druk van Weinstein zelf – die op de hoogte zou zijn geweest van seksuele misstanden bij NBC en hen daarmee zou hebben gechanteerd. ‘Vloog Farrow [met die aantijgingen] niet te dicht langs de zon?’ 

Het antwoord dat Smith geeft op zijn eigen vraag is uiteraard: ja. En daarmee waagt hij het ’s lands bekendste en meest glamoureuze onderzoeksjournalist, jaloersmakend vaak op televisie, sociale media en in roddelrubrieken, frontaal aan te vallen. Twitter bleek afgelopen week dan ook weer eens te klein. Smiths kritiek op Farrow is te gedetailleerd om in dit bestek te herhalen, maar komt kort gezegd hierop neer: 1) Farrow is geen fantast. 2) Maar hij onthoudt de lezer bewust informatie die niet past in zijn verhaal. 3) Hij gaat niet of onvoldoende op zoek naar ondersteunend bewijs bij beschuldigingen [van vrouwen]. En 4) hij suggereert samenzweringen die verleidelijk zijn, maar die hij niet kan bewijzen.

De kritiek is hard, maar (afgezien van punt 3) niet verrassend. Menigeen die Farrows als snelle thriller opgeschreven Catch and Kill heeft gelezen – met Farrow in de rol van zowel held als slachtoffer – zal dat afwisselend met bewondering en opgetrokken wenkbrauwen hebben gedaan. Ook de Volkskrant vroeg Farrow in een interview of hij sommige beschuldigingen (jegens NBC) wel hard kon maken en of hij misschien door wraakgevoelens gedreven werd. Toch spleet het Amerikaanse journaille zich in tweeën zoals de Rode Zee bij Mozes. Er waren er die Smiths stuk de beste mediacolumn ooit vonden (onder wie – natuurlijk ­– het door Farrow beschuldigde NBC). Er waren er die Farrow verdedigden en Smith affakkelden (onder wie – natuurlijk – The New Yorker). En er was gelukkig ook nog Erik Wemple van The Washington Post, die een genuanceerd enerzijds-anderzijds schreef.

Opvallend was een veelvoorkomend verwijt van Smith-critici: dat Smiths artikel zelf ook dingetjes achterwege laat, dat The New York Times ook wel eens discutabele journalistiek heeft bedreven, dat Smith zijn mond moet houden omdat hij als hoofdredacteur van BuzzFeed News primeurs (het dossier over Donald Trump en Russische plasseks) heeft gepubliceerd die onbewezen informatie bevatten. Sommigen vonden het feit dat Smith überhaupt voor BuzzFeed had gewerkt al verdacht.

Dat een zinvolle discussie over journalistieke methoden verzandt in jij-bakkerij over wie recht van spreken heeft, is een teleurstellende journalistieke ontwikkeling.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden