DIRECT TOETSEN vr 11.05.07

Hij is met evenveel liefde auteur als regisseur, maar na de première van Surrender morgen, wil Kees Roorda zich een tijdje op het schrijven toeleggen....

Over beschadigd vertrouwen, daarover gaat zijn toneelstuk Surrender, legt schrijver, regisseur Kees Roorda (1967) uit. ‘Er staat een man voor een gebouw, elke dag weer. Men wordt bang voor hem – hij wordt ondervraagd. Iedereen raakt in de wurggreep van de angst – wat wil die man?’

Uiteindelijk gaat het ook over de kracht van de natuur. ‘Het is een magisch-realistische voorstelling, met de suggestie van een andere werkelijkheid.’

Roorda maakt Surrender, dat vrijdag in Theater Bellevue in Amsterdam in première gaat, in samenwerking met Productiehuis Brabant, waar hij al een aantal jaren met zijn projecten terecht kan. ‘Het is voor mij een artistiek broederschap, we spreken elkaars taal. Ze staan er open voor een ander soort toneel. Voor mijn voorstelling 6° hebben ze rotsblokken uit Italië laten overkomen, geweldig.’ De rotsblokken vormden een ‘sociale sculptuur’ voor tientallen monologen, de ene keer van bewoners van Terschelling, een andere keer van (oud-)medewerkers van cementfabriek ENCI.

Schrijven doet Roorda graag – ‘dat gaat me makkelijk af’ – maar hij zou het regisseren niet willen missen. ‘In het theater kan ik direct toetsen waar ik mee bezig ben. Daar hoor ik onmiddellijk terug wat wel en niet werkt. Dat is fijn. Maar nu Surrender klaar is, heb ik behoefte me alleen bezig te houden met schrijven.’

Zijn volgende project is een filmscenario, Edward, over een ‘onopvallende man’ die uit mededogen voor een jongere man boven zichzelf uitstijgt. Dan ligt er nog de uitnodiging van een groot gezelschap voor een tekst, en koestert hij het idee om iets met de toneelklassieker Medea te doen, gemotiveerd door de actualiteit van ouders die hun kinderen vermoorden. ‘Ik zie Medea als een vluchtelinge.’

De Stichting The Glasshouse, die hij in 2003 samen met Catherine Henegan (regisseur) en Inès Sauer (dramaturg) oprichtte, zou hij graag opgenomen zien in het nieuwe Kunstenplan. Ideeën genoeg, bovendien zou hij na Shooting Gallery – de monoloog van een persfotograaf – ook 6° graag uitbrengen in Zuid-Afrika, vaderland van Henegan. ‘Met die dametjes die zichzelf hebben opgesloten in de sterk bewaakte suburbs. Die zouden ze dan voor één keer moeten verlaten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden