‘DIKKIE DIK HEEFT OOK WEL EENS EEN BLOEDNEUS’

De voorstelling Dikkie Dik Limonade met prik gaat zaterdag in première in de Amstelveense schouwburg. Illustratrice Jet Boeke (58) bedacht de dikke rode kater bijna dertig jaar geleden....

Heeft Dikkie Dik echt bestaan?

‘Ja, toen ik voor Sesamstraat verhalen mocht gaan tekenen, bedacht ik dat ze over mijn eigen kat zouden gaan – een kat met wisselende stemmingen, geen saaie poes. Dus waarom zou ik het ver weg zoeken? Verhaaltjes voor kinderen kunnen toch niet te ingewikkeld zijn.’

Dikkie Dik viert volgend jaar zijn dertigste verjaardag. Zo oud worden katten toch helemaal niet?

‘Nee, de echte Dikkie Dik is in 1994 op zijn negentiende overleden. Toen heb ik overwogen te stoppen, omdat ik mijn voorbeeld kwijt was. Mijn kat was wit, maar dat werkt niet op prenten, dus werd het oranje. Maar zijn postuur was wel hetzelfde en ook qua karakter was het hem precies: ondernemend, aardig en een beetje dom. Ik haalde de ideeën voor verhalen vaak uit zijn gedrag. Uiteindelijk ben ik na zijn dood toch door gegaan, omdat ik zoveel waardering kreeg van kinderen. Toen heb ik twee verse poezen genomen om in die poes-achtige sfeer te blijven.’

Wordt u daar niet moe van, elke keer maar weer die dikke kater?

‘Gek genoeg niet, ik kan met Dikkie Dik vele kanten op. De verhaaltjes voor Sesamstraat waren maar zes prenten, voor de boekjes kon ik langere verhalen maken. Nu heb ik weer meegewerkt aan die theatervoorstelling. Maar onlangs heb ik ook een Dikkie Dik-stoel ontworpen, dan moet je een hele constructie verzinnen, ook leuk. Natuurlijk heb ik ook andere illustraties gedaan, voor boeken van Ivo de Wijs en Dolf Verroen. Maar zelf verhalen verzinnen doe ik het liefst, ik vind het wel lekker om alles in eigen hand te houden.’

Dikkie Dik gaat in bad, Dikkie Dik gaat naar het strand – de verhaaltjes zijn wel braaf. Heeft u nooit de neiging Dikkie Dik iets stouts te laten doen?

‘Nee, ik wil helemaal niet shockeren. Er komen wel degelijk minder makkelijke onderwerpen aan bod, zoals een oude poes die doodgaat of Dikkie Dik die een bloedneus oploopt. Zo’n thema als de dood verpak ik op een vriendelijke manier.’

De Vliegende Panters lieten Dikkie Dik in een sketch een autoradio stelen en een agent neerschieten. Wat vond u daar dan van?

‘Ik ben met tegenzin gaan kijken, ik hou niet zo van cabaret. Maar ik heb ontzettend gelachen en dat heb ik ze ook laten weten. Als het op een goede, grappige manier gebracht wordt, heb ik met zo’n persiflage geen moeite. Jaren daarvoor had Paul de Leeuw al eens iets gedaan met Dikkie Dik als voetbalvandaal in de trein. Daar was niks aan. Daarom is iedereen het alweer vergeten, dat scheelt.’

Zaterdag krijgt Dikkie Dik zijn eigen theatershow. Was dat uw idee?

‘Niet helemaal. Ooit bedacht ik dat het leuk zou zijn als er Dikkie Dik-liedjes zouden zijn, en toen ik Dirk Scheele later zag optreden heb ik hem gevraagd een cd te maken. Vervolgens was het Dirks idee om met die muziek een theatertour te doen. Ik ben blij dat de voorstelling de typische Dikkie Dik-sfeer heeft behouden. Een belangrijk onderdeel is het projectiescherm waarop illustraties te zien zijn.’

Eerst Sesamstraat, toen de boekjes, nu een theatervoorstelling en plannen om de boekjes in het buitenland uit te geven. Wat is het geheim van Dikkie Dik?

‘Dat heeft denk ik toch te maken met de eenvoud. De basisdingen van het leven blijven hetzelfde: als je in het water valt word je nat, als je in een boom klimt kun je er uit vallen. Daardoor raken de verhalen nauwelijks gedateerd.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden