Digitaal incontinenten blijken doodgewone mensen

Het is een soort kievitsei voor de media: eind april, tijd voor het traditionele royaltywatchen. Wanneer Beatrix aftreedt, is ‘een beetje rare vraag’, schrijft Arendo Joustra in Elsevier....

Dat valt tegen, volgens Vrij Nederland. In een profiel van de kroonprins citeren de auteurs Maxima, die zich in de Vanity Fair beklaagde over de barre arbeidsomstandigheden van het koningshuis: ‘Soms moeten we van Bogotá naar New York via Amsterdam vliegen om een dag met onze kinderen door te brengen.’

Staat weer tegenover dat WA voor zijn veertigste verjaardag van vrienden een speedboot kreeg. Zijn talent als levensgenieter heeft hij lang verzwegen, want: ‘De vaderlandse geschiedenis leert dat de Nederlandse burgers de Oranjes geen al te verheven levensstijl gunnen.’

‘De methode Van Nieuwkerk’ roept Nieuwe Revu op de cover. Dat doet een fijnzinnige analyse vermoeden van ’s mans interviewtechnieken en -techniekjes, maar nee: het blijkt een reportage over een middagje op de redactie (de presentator ‘bietst hier en daar een patatje’), aangevuld met quotes van VARA-vrienden en vaste gasten. En een regisseur die door Van Nieuwkerk ontslagen werd. Die laatste zegt dan ook: ‘De manier waarop hij het programma regeert, neigt naar een dictatorschap van angst.’

In HP/De Tijd doet hoofdredacteur Jan Dijkgraaf (gistermiddag om 14.36 uur lanceerde hij zijn 18.062’ste tweet in het virtuele universum) verslag van zijn tien dagen zonder internet, mail en twitter. Er gebeurden ‘gekke dingen’: hij ging onder meer mensen ontmoeten. Dat beviel maar matig: ‘In 140 tekens even een verbaal pesterijtje of een diepzinnige gedachte naar mijn 2924 followers sturen - dat is gewoon héérlijk. ’

Verder in het zeer leesbare themanummer over internet onder meer een portret van ‘de reaguurder’. De digitaal incontinenten blijken weer eens ‘doodgewone mensen’. Een van hen: ‘Ongeveer zes jaar geleden waren er heel veel dingen die je niet mocht zeggen. Heilige huisjes als de multiculturele samenleving of subsidiesponsen waren nog onaantastbaar. Met de komst van Geenstijl en andere weblogs is dat veranderd’.

In De Groene naast een special over ‘De actualiteit van filosoof Thomas Hobbes’ een oproep van Anil Ramdas aan ‘weldenkende mensen’ om Job Cohen te stemmen. Hoe die ‘de boel bij elkaar gaat houden’ weet Ramdas ook niet, maar: ‘Er is alleen zijn uitstraling. Hij wekt vertrouwen. Hij brengt rust.’

‘Met Cohen kan de droevige, kille, harteloze tijd tussen 2000 en 2010 eindelijk worden afgesloten. Tenzij er iets gruwelijk misgaat. Vandaar deze oproep. Het is voor mij van levensbelang. Als de allochtoon die ik tegen wil en dank ben, als de serieuze Nederlander die ik vanuit het diepst van mijn hart wil zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden