Diezelfde benen van marmer

Grace Jones, het Jamaicaanse fenomeen, steeg vorig jaar op uit twee decennia van de donkerste vergetelheid in een hoogwerker van het merk Power Tower....

Jones herrees tot vijf meter boven haar publiek in de Amsterdamse Paradiso, en bewees daar, eenzaam hoog op haar kleine privépodium, met slechts één oogwenk en een vluchtige handbeweging, dat zij waarlijk was opgestaan.

Grace Jones kwam op in de jaren tachtig, in de New Yorkse kunst- en modescene, en maakte strenge stijlafdrukken in een tijd van mintgroen en neonroze. Haar hoofd gekapt in crewcut – de term blockhead viel haar ten deel. Het lichaam afgetraind als vechtmachine, de immer goed geoliede huid leek gespannen over scheepskabels.

Jones was de muze van modeontwerpers, een discomonster, ze betoverde de nachtclubs in hysterische outfits, of naakt. Ze joeg mannen schrik aan met haar vierkante hoofd, de blik onpeilbaar diep sensueel en tegelijk erg boos.

Jones maakte ook platen, en zong: ‘pull up to the bumper baby, and drive it in between.’ Lustopwekkend was dat nauwelijks, enigszins beklemmend zeker. Te expliciet en dus schandelijk, vond Amerika. Ze verscheen als Zula de Amazone in Conan the Destroyer, naast Arnold Schwarzenegger die ineens zo breed niet meer leek.

Wereldhits had ze, met La Vie en Rose, en later Slave To The Rhythm, maar daarna verdween Grace Jones – via celstraffen wegens drugsbezit en een faillissement – richting moederschap en een gespierde oude dag.

Berichten over een aanstaande comeback van het stijlicoon, eind 2008, werden niet geloofd, weggehoond. Grace Jones stond in de jaren tachtig voor levenskracht en fysieke perfectie en zou zich als zestiger beter kunnen schuilhouden in de encyclopedieën der popgeschiedenis.

Maar Jones rolde eigenhandig het rotsblok voor haar tombe weg, zong op haar nieuwe plaat Hurricane dat zij zich werkelijk voelde als een orkaan, betrad zelfverzekerd de wereldpodia en spotte met de vergankelijkheid in oogverblindende lingerie, onder exorbitante hoofddeksels en nog altijd op diezelfde benen van marmer.

Engeland werd eerst in bewondering bevroren, daarna Nederland. Het popfestival Lowlands moest eraan geloven. Tienduizend man zagen Jones ritmisch wiegend in een hoelahoep, tingelend op een Tibetaans kloosterbelletje, betogend dat zij voor altijd ‘slaaf was van het ritme’.

Dieper in de nacht verscheen Grace Jones nog eens op het podium. Dronken. Topless.

Het wonder zal zich herhalen, op 13 april in het Utrechtse Vredenburg. De herrezen gratie zien, is haar geloven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden