Dieven van vuur

Vlot lezende, maar niet geheel overtuigende roman rond popscene

Midden jaren negentig gebeurde het in Antwerpen-Zuid. Hier hingen ze elke avond rond, de jonge mannen van dEUS en hun steeds groter wordende gevolg. 'Coole gasten die altijd in slow motion bewegen', aldus de verteller in Ivo Victoria's derde roman Dieven van vuur. 'Hun hit Suds & Soda is het Antwerpse equivalent van Nirvana's Smells Like Teen Spirit, een opzwepend anthem voor wie jong en ongeduldig is.'

De verteller zag hoe 't Zuid in die jaren werd overspoeld door visionaire muzikanten die de popmuziek 'opnieuw willen uitvinden met behulp van ontstemde violen en kapotte microfoons'. Maar hij bleef de buitenstaander met een baan als redacteur van het maandblad Bouwbedrijf. Hij feest mee en observeert de gedragingen van dEUS' Tom Barman uitvoerig, zonder deel van de scene te worden.

Ivo Victoria (Antwerpen, 1971) zet de feestelijke artisticiteit in het Antwerpen van die jaren mooi neer. Jaren later keert de verteller (net als de auteur inmiddels woonachtig in Amsterdam) terug naar Antwerpen.

Samen met twee vrienden heeft de verteller er in de jaren negentig een onbewoond appartement leeggehaald. Duizenden jazz-lp's zeulden ze in drie nachten naar hun huizen. Niet dat ze van jazz hielden, 'wij wilden alleen maar gratis elpees'. Hij neemt zich wel voor zich in die muziek te gaan verdiepen. 'Op zoek naar een helder motief dat alles kan verklaren en dat ik al die jaren over het hoofd heb gezien.'

Maar het is pas sinds kort dat hij een van die platen, Archie Shepps On This Night, is gaan draaien en waarderen. Behalve platen nam hij uit het appartement ook een mapje met liefdesbrieven van een zekere Josée de Cuyper mee, die begin jaren tachtig geschreven zijn aan dj Clive Davis van het piratenstation Radio Annick. Het zijn doorslagen, dus of ze echt verstuurd zijn, is onduidelijk. Maar de verteller heeft er zo zijn fantasieën over. Om daar een wat concreter beeld bij te krijgen, is hij naar Antwerpen teruggekeerd. Het is een prachtig beeld, dat Victoria hier schetst. Een weduwe zit verscheurd door verdriet en eenzaamheid in een huis met duizenden jazzplaten, waar ze niet van houdt. Bij toeval ontdekt ze op de radio 's nachts het programma De Slaap Wel Show. Ze wordt verliefd op de presentator, Clive Davis. De brieven hadden best mogen worden ingekort, maar de vroege jaren tachtig zet Victoria goed neer.

Overtuigender dan de jaren negentig, waarin alles zo ongeveer plaatsvindt. Nieuwe inzichten over de Antwerpse scene biedt Victoria niet. De vriendschap met partners in crime Jelle en Bennie komt niet uit de verf, wat de verteller echt drijft en voelt evenmin.

Ook komen de tijdslijnen niet samen. Het blijven te veel drie versneden en door elkaar gehusselde verhalen. Goed geschreven is het allemaal wel, dus blijf je doorlezen, met de verteller hopend dat ene motief te vinden dat alles kan verklaren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden