Deze vijf platen inspireerden Goldfrapp voor hun nieuwe album Silver Eye

Take Five: Goldfrapp

'Ik heb wel iets met mystiek, heidense rituelen en androgyne types', zegt Alison Goldfrapp. De extravagante Britse zangeres bespreekt haar vijf favoriete albums.

Allison Goldfrapp tijdens een optreden Beeld Matt Kent

Eigenlijk zijn er twee versies van Goldfrapp. Er is het Britse duo met die naam dat melancholische film-noirmuziek maakt, waaroverheen zangeres Alison Goldfrapp (50) koert als een femme fatale. En er is het stel dat sexy electropop in elkaar knutselt op een mechanische discobeat. Alison Goldfrapp en toetsenist Will Gregory, die internationaal hun grootste hit hadden met de dansgeoriënteerde glamrock van Ooh La La (2005), geven met hun zevende album Silver Eye weer de ruimte aan 'Electro-frapp'. Als je tenminste afgaat op de onverbiddelijke beat en de statisch zoemende synthesizers van de single Anymore.

Maar er is ook rust en ruimte gedaald in de dwingende disco. In nummers als Faux Suede Drifter en Zodiac Black schildert Goldfrapp met elektronische middelen landschappen en tovert ze ijskristallen met haar stem.

De zangeres schrijft het weidse geluid toe aan de invloed van muzikant en coproducer The Haxan Cloak (Bobby Krlic), een Britse muzikant die ook met de eigenzinnige IJslandse zangeres Bjørk werkte en de muziek schreef voor meerdere films. Alison Goldfrapp: 'Toen we begonnen aan deze plaat hadden we geen flauw benul welke kant we zouden opgaan. Maar we wilden onszelf in elk geval niet herhalen. Want als je al zeventien jaar samen muziek maakt, is die kans aanwezig.'

Wat doe je dan? Je zoekt nieuw bloed en schakelt dat in om de boel op te schudden. Goldfrapp was meteen verkocht toen ze de muziek van The Haxan Cloak hoorde. 'Het is spaarzaam ingekleurd met atmosferische klanken en drones (lang aangehouden lage tonen, red.) en roept bij mij beelden op van duistere, traag verglijdende landschappen.'

Daarbij mag je best zeggen dat het bij vlagen creepy klinkt en een mystieke ondertoon heeft. Dat sluit immers allemaal mooi aan bij de fascinatie van Goldfrapp voor mystiek, heidense rituelen en androgynie.

Alles komt samen in de clip van Anymore. Androgyne tweelingen, van wie bijna niet te zeggen is wie het meisje is en wie de jongen, dansen in het zwarte vulkanische landschap van Fuerteventura, terwijl Alison Goldfrapp zingt: 'Your strange music/Like lucid dreams/ The power of you/ Transforming me.'

Tekst gaat verder onder de video.

Goldfrapp

Silver Eye (Mute)

Filmische electropop

Alison Goldfrapp is sinds 1995, toen ze zong op Tricky's debuutalbum Maxinquaye, een constante in de Britse popmuziek. Sinds 2000 vormt de zangeres met componist Will Gregory het naar haar genoemde electroduo Goldfrapp. Ze maken albums vol ijle synthpop, die enerzijds refereert aan filmmuziek en aan de andere kant raakt aan glamrock en electropop. Per album wisselt het film-noirgeluid af met agressievere disco en electro. Goldfrappnummers werden gebruikt in tal van reclames.

Hoekig en ijl

Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf (2002)

'Die robotisch hamerende beat, de strakheid in die afgemeten aangeslagen gitaarakkoorden, gepaard aan de lyrische zang van Josh Homme; het geeft hun muziek die bijzondere spanning. Het komt allemaal samen op mijn favoriet No One Knows, waarop Homme ook nog eens zwoel en hoog zingt. De motor van Queens of the Stone Age is een nietsontziende, masculiene power. Maar die hoekige rock krijgt iets bovennatuurlijks door de ijle zang van Homme, die er als een mist boven zweeft.'

Queens of the Stone Age - Songs for the Deaf

Ritueel en trancy

Talking Heads - Remain In Light (1980)

'In dat postpunktijdperk in New York is er zo veel goede muziek gemaakt! Maar Talking Heads' Remain in Light spant de kroon. David Byrne, leider van de band, en producer Brian Eno lieten de geijkte structuur van een popsong los en bouwden nummers op basis van trancy Afrikaanse polyritmes en zang-en-antwoord-vocalen. Ik ben dol op de manier waarop die ritmes zich ontwikkelen en continu in iets anders veranderen. Ik ben gefascineerd door het idee van geestelijke transitie en het idee dat geluiden en beelden dat kunnen bewerkstelligen. Dit is muziek voor rituelen, ontworpen om je naar een ander bewustzijnsniveau te brengen.'

Talking Heads - Remain In Light

Smerig en sexy

Suicide - Suicide (1977)

'Grote inspiratiebron voor me als muzikant. Een Amerikaans duo dat in de vroege jaren zeventig al muziek maakte met primitieve elektronica en drummachines. Die eerste plaat klinkt smerig, minimalistisch en sexy, op een duistere manier. Op het ritmepatroon en de eenvoudige keyboardriffjes van Martin Rev zingt Alan Vega alsof hij iets in zichzelf probeert te bezweren. Vooral in een nummer als Girl klinkt hij alsof hij zijn eigen geilheid ternauwernood kan bedwingen. Misschien gek, maar ik heb bij Suicide altijd de associatie gehad van Franse sixtiespop die door een punk-electromangel wordt gehaald. Je hoort er ook voorboden in van latere genres als synthpop en techno. Bij ons is er vast iets van Suicide geslopen in onze mechanische ritmes.'

Suicide - Suicide

Breekbaar Brits

Nick Drake - Pink Moon (1972)

'Subliem en op een bepaalde manier volkomen Engels. Als ik naar de folkliedjes van Drake luister, krijg ik spontaan beelden van landweggetjes waarop het tijdens Engelse zomeravonden zachtjes regent. Het heeft iets zo breekbaars en droefgeestigs dat ik er elke keer weer kippevel van krijg. Je voelt een naakte oprechtheid in de liedjes, die je in al hun weemoed somber zouden kunnen stemmen. Het feit dat hij dit album in zijn eentje opnam met akoestische gitaar, piano en die zachte warme stem, maakt het beluisteren ervan een nog intiemere ervaring. Maar er zit een lijdzame wijsheid in zijn muziek en teksten die je kracht en troost geven.'

Nick Drake - Pink Moon

Geniaal

Prince - Purple Rain (1984)

'Het eerste album dat ik van hem leerde kennen. Daarna ging ik al zijn oudere platen beluisteren. Wat kun je er anders over zeggen dan dat de man een genie is? Wonderbaarlijk als muzikant en dan heeft hij ook nog eens de beste popsongs. Purple Rain is sophisticated, funky, camp en zooo sexy. Snoeihard in Darling Nikki en dan weer supersentimenteel in The Beautiful Ones. Ik denk dat die tegenstellingen in zijn persoon en in zijn muziek me zo aantrekken. Ik ben dol op Prince, zoals ik dol was op Marc Bolan (van glamrockformatie T. Rex) toen ik klein was. Hij heeft die rockattitude, maar ziet eruit als een nicht. Hij speelt gitaar als Hendrix, maar oogt zacht en geparfumeerd. Ik voel me sterk aangetrokken tot dat soort androgyne types.'

Prince - Purple Rain
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.