interview mahalia

Deze vijf nummers van zangeres Mahalia gaan u overtuigen om haar te zien op North Sea Jazz

Soms is het leven oneerlijk. Zangeres Mahalia (21) heeft zo’n r&b-stem waar je meteen stikjaloers op bent en dan schrijft ze ook nog geweldige popliedjes. Met V pikt ze er vijf uit haar liedboek en legt ze uit waardoor ze werd geïnspireerd.

Mahalia Burkmar Beeld Marie Wanders

Toen Mahalia Burkmar een jaar of 12 was, stond in haar jongemeisjeshoofd voor het eerst een kleine liedschrijver op. Een irritant, opdringerig stemmetje dat Burkmar tot vervelens toe vertelde dat ze de dingen maar eens van zich af moest schrijven.

‘Het was eigenlijk heel simpel’, zegt de 21-jarige zangeres, die nu door het leven gaat als enkel Mahalia. ‘Ik hield van dichten; woorden in een vreemde volgorde zetten zodat ze nieuwe betekenis krijgen. Mijn vader zat in de woonkamer van ons huis in Leicester vaak een beetje op zijn gitaar te tokkelen. Daar zat ik dan met een half oor naar te luisteren. Op een dag zei hij: weet je dat je jouw gedichten ook op muziek kunt zetten? Dat je er melodieën bij kunt verzinnen? Dan krijg je een liedje. Is dat niks voor jou?’

Ja, dat was iets voor Mahalia. We zijn nog geen tien jaar verder en Mahalia is een van de vaandeldragers van de nieuwe Britse soul, samen met bijvoorbeeld Ella Mai en Jorja Smith. Ze heeft een sterke r&b-stem, waarmee ze de klassieke zwarte liedkunst vanuit haar woonplaats Birmingham een compleet nieuwe en behoorlijk hippe uitstraling geeft. Op het grote Britse popfestival Glastonbury liet ze horen hoe je dat nu precies doet: muziek van toen laten klinken alsof die helemaal van nu is.

Door de BBC werd Mahalia vorig jaar getipt als de grote nieuwe popbelofte, zo iemand van wie je nog veel gaat horen – of je dat nu leuk vindt of niet. Mahalia komt met regelmaat voorbijdrijven op YouTube en in afspeellijsten van muziekstreamers met de allerbeste soul, hiphop en aanverwante zwarte muziekstijlen. Ze speelt de grote poppodia plat met hits als Do Not Disturb en deze zomer doet ze ontelbaar veel popfestivals aan. Als kers op de taart is ze ook nog te zien op North Sea Jazz Festival, waar we haar kunnen aanschouwen in het licht van de echt grote muziekkunst.

Wie haar voor die tijd nog snel even wil leren kennen, hoeft maar één ding te doen: haar liedjes opzetten. En luisteren naar de soms onthutsend eerlijke, autobiografische songs die Mahalia met de wereld wil delen, haar eerste plaat heet niet voor niets Diary of Me. ‘Waarom ik over mezelf ging schrijven? Ik denk dat ik niets beters kon verzinnen. Waarom zou je ingewikkeld doen als het ook makkelijk kan, en je jezelf voor het oprapen hebt?’

Samenstromen

De Britse zangeres Mahalia groeide op bij soul en r&b van haar ouders, en bij hiphop van haar ene broer en indie van haar andere broer. En dan luisterde ze zelf nog graag naar reggae, ook vanwege de Jamaicaanse roots van haar moeder. In het nummer We the Generation, dat ze maakte met de band Rudimental, komen alle muziekstromingen samen; van pompende reggaeblazers tot koele Britse drum-n-bass.

We spreken Mahalia in een Amsterdams café, waar de zangeres als een stralende denimverschijning weigert op te gaan in de omgeving. We vragen haar of ze ons toch nog wat nadere toelichting kan geven op een handvol van die geweldige popliedjes. ‘Ja, leuk.’

Let the World See the Light

‘Ik was dus een jaar of 12 toen ik begon met schrijven; ik raakte ernstig in de war en ging dingen voelen die ik nooit eerder had gevoeld, oftewel: ik werd verliefd. Op die ene jongen, die het belangrijkste onderwerp werd in mijn eerste, pak hem beet, zeven liedjes?

Mijn vader had me mijn eerste akkoorden op de gitaar geleerd. En daar ging ik. Ik was gewoon blij, en ik zong: ‘I don’t know what it is. Is it your blue eyes, or the tenderness of your smile.’ Pure kalverliefde inderdaad. Ik had de ernstige aandrang mijn gelukzaligheid te delen, denk ik. Dus schreef ik: ‘Well say goodbye to the outside, and let the world see the light.’ Ja, het is misschien wat overmoedig om zoiets te schrijven als kind van twaalf. Maar mijn ouders vonden het leuk, en ze lieten mij voorzichtig eens wat spelen op talentenshows en zo. En in een pub in Londen. Ik weet nog goed hoe bij zo’n eerste optreden van mij allemaal vreemde mannen in de zaal zaten. Ik begreep niet waarom, maar ik hoorde later dat dat mensen van platenmaatschappijen waren. Die wilden mij ‘tekenen’, en ik begreep totaal niet wat dat betekende. Ik dacht, het zal wel. Ik blijf gewoon liedjes schrijven en trek me er verder weinig van aan. Het ging toen echt alleen om mij en mijn gitaar.’

17

‘Heel gek misschien, maar toen ik net 17 was geworden voelde ik me voor het eerst echt blij met mezelf. Geloof me, dat is raar hoor, voor een kind van 17. Ik vond mezelf mooi, wilde mezelf ook laten zien zoals ik was. Lekker met mijn haar los, ik zat goed in mijn vel. Dus ik schreef: ‘I got my skin all out. I don’t care, I’m proud to be me, yeah. I was scared to stand out, now I’m wearing my hair down.’ Ik geloofde in mezelf, dat is duidelijk. Maar tegelijk dacht ik dat ik het moment moest koesteren. Ik zag ook wel in dat dat gevoel van waardering voor mezelf ooit zou omslaan, dat ik toch weer onzeker zou worden, zoals iedereen nu eenmaal vaak onzeker is. In dit liedje wilde ik het punt markeren, op de scheidslijn tussen puber en volwassene. Wat er ook gaat gebeuren in de toekomst, dacht ik, ik ben nu lekker gelukkig. En misschien kan ik dan later, als het minder goed met me gaat in de liefde of op school of weet ik veel, teruggrijpen naar dit liedje en er een beetje kracht uit putten. Zo van: hé, weet je nog hoe goed je je voelde toen je 17 was? Pak dat gevoel weer vast en hou op met zeuren. ‘I feel so free, oh it’s good to be seventeen, baby.’

Mahalia

‘Echt veel autobiografischer kan het niet worden, toch? Mahalia gaat over mij. In dit liedje probeer ik naar mezelf te kijken met de blik van een ander. Mijn ouders lieten mij vaak op straat spelen, toen ik 13 of 14 was. Met mijn gitaar, op een straathoek bij een winkelcentrum. Nee, dat vonden ze niet eng, ze hielden mij ook wel goed in de gaten hoor, van een afstandje. Maar daar stond ik dus een beetje te spelen en te zingen. Ik haalde er ook nog best veel geld mee op. Goh, leuk dit, dacht ik. Daar sta je dan, met je gitaartje. Ik bekeek mezelf en daar schreef ik over in Mahalia. ‘He, klein meisje, wie ben jij, met je afrokrullen? Op de hoek van de straat, waar is je moeder eigenlijk?’ Ik dacht dat mensen dat misschien zouden denken als ze mij zagen terwijl ze boodschappen liepen te doen. Ik probeerde zelf een antwoord te formuleren op al die vragen. ‘In deze wereld is het belangrijk te weten wie je bent’, schreef ik. ‘Ik ben Mahalia. Vergeet die naam niet.’ Nee, ik was zeker geen verlegen type.’

Overigens leerde ik op straat écht muziek te maken. De interactie aan te gaan met mensen, ze te bespelen. Ik vind het nu nog steeds leuk mijn publiek bij de hand te nemen en te vertellen over hoe mijn liedjes tot stand zijn gekomen en zo. Een beetje de aandacht opeisen, ja, dat heb ik van de straat.’

Silly Girl

‘Net om nu het heilige boontje uit te hangen of zo, maar ik vond het op school echt vreselijk als kinderen werden gepest. Ik was zelf geen slachtoffer hoor, maar ik trok het me heel erg aan als andere kinderen de klos waren. Er was destijds ook een verschrikkelijk verhaal in het nieuws, van een jongetje van een jaar of 14 uit Birmingham dat zelfmoord had gepleegd omdat hij zo gepest werd. Ik kon daar niet tegen en ik moest dat afschuwelijke gevoel van me af schrijven. Daarom schreef ik Silly Girl. Het gaat over meiden die roddelen, achter je rug om nare verhalen over je ophangen. En het gaat tegelijk over onze huidige sociale media-cultuur, want Instagram is nu natuurlijk ook een soort schoolplein voor volwassenen. ‘Doe eens even niet zo gemeen joh’, zing ik in dit nummer. Kom achter je beeldscherm vandaan, anonieme toetsenbordridder. Doe normaal.

‘Ik werd na dit nummer uitgenodigd door scholen, om te praten over pestgedrag. Het was heel heftig. Ik speelde dan dit nummer en vertelde er wat over in klassen. Kwamen er na afloop meiden naar me toe. Ja, vooral meiden. In tranen, omdat ze ook ellendige dingen hadden meegemaakt. En ik besefte mij hoe belangrijk liedjes kunnen zijn. En dat ik tegelijk over mezelf kon schrijven én maatschappelijke misstanden aan de kaak kon stellen. Ik vind het mooi als liedjes andere mensen tot steun kunnen zijn.’

Proud of Me

‘Ik schreef Proud of Me toen ik een jaar of 18 was. Het is eigenlijk een eerbetoon aan mijn ouders. Ik realiseerde me dat ik was geworden wie ik was dankzij mijn ouders. En dankzij al die kusjes die ik kreeg van mijn moeder. Ik ben niet religieus of zo, maar ik voel de liefde van mijn ouders bijna als iets spiritueels. Als een krachtbron. En daarom wilde ik dit nummer laten klinken als een kerkdienst, als een lofzang in lekker vet aangezette gospel. Je hoort mij zingen in een denkbeeldig kerkkoor: ‘Mother and father, I wanna make you proud. Brothers and sisters, let me scream out loud. I love you all, yeah!’’ Het is toch gewoon heerlijk om je ouders zoiets te geven, om ook eens iets terug te doen?

‘Er zit inderdaad ook een wat raadselachtige zin in. ‘I am the revival of the unfinished.’ Moet ik die ook nog even uitleggen? Goed dan, die gaat over Amy Winehouse. Ik was natuurlijk gek op haar, ze was een groot voorbeeld voor me. Maar ik zag ook hoe zij kapot ging, ik vond het vreselijk om daar getuige van te moeten zijn in de media. Heel raar, maar ik wilde haar beschermen of zo. Mijn armen om haar heen slaan. Dat kon natuurlijk niet, ik kende haar verder ook helemaal niet. Maar toen zij overleed, kreeg ik heel sterk het gevoel dat ik het werk van Winehouse moest voortzetten. Ik ga gewoon door waar zij was gebleven, dacht ik: de wedergeboorte van het onafgemaakte. En dat ga ik doen met zelfvertrouwen, en een gezond lijf en een fris hoofd. Amy is dood en ik vier haar leven en mezelf.’

Mahalia speelt zaterdag om 21.15 uur op podium Darling. Haar nieuwe plaat Love and Compromise verschijnt op 6/9.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden