Interview Haemin Sunim

Deze Twittermonnik predikt rust aan bijna anderhalf miljoen volgers

Haemin Sumin in Bukchon Hanok Village in Seoul. Foto Jun Michael Park

We appen en twitteren op zoek naar contact, maar we zien elkaar niet. Haemin Sunim, Zuid-Koreaanse monnik en bestsellerauteur, weet raad. Neem een pauze.

Ook tweet 5.933 van de Koreaanse monnik en bestsellerauteur Haemin Sunim doet het weer goed, met meer dan 544 likes en 280 retweets. Op 4 mei schrijft Sunim, die vrijwel altijd in het Koreaans twittert, boven een plaatje van een jonge wandelaar in de bergen: ‘Hoe groter de afstand tussen hoe ik nu ben en hoe ik wil zijn, des te neerslachtiger ik me voel. Het is beter eerst kleinere, realistische doelen te stellen. Een reis van duizend mijl begint met de eerste stap.’

Niet bijster origineel misschien, en ook een beetje clichématig, maar het zijn precies dit soort teksten die de 44-jarige boeddhistische monnik zoveel succes hebben gebracht. Van zijn boek Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt verkocht Sunim alleen al in Zuid-Korea drie miljoen exemplaren. Het boek is meer dan dertig keer vertaald. De Nederlandstalige editie, met als ondertitel Rust vinden in een drukke wereld, staat al bijna een jaar bovenin de top-60. Het lichtblauwe boekje (met mooie illustraties van Youngcheol Lee) werd hier al meer dan 90 duizend keer verkocht. Dat is veel in boekenland.

In het boek geeft Sunim in acht hoofdstukjes uiteenlopende adviezen over onder meer werk, relaties en hoe om te gaan met negatieve emoties. Elk hoofdstuk bevat een korte, persoonlijke inleiding gevolgd door mantra-achtige tekstjes, zoals:

Als je jaloers bent op iemand leven
denk dan aan de pizza in de advertentie.
Het lijkt altijd beter dan het is.

Of:

Voel je je niet op je gemak of depressief?
Kijk dan eens een poosje naar het gezicht
van een slapend kind.
Dan zul je al snel golfjes van vrede voelen.

Leuk, maar je vraagt je toch af hoe het mogelijk is dat deze simpele adviezen hun weg vonden naar meer dan 3,5 miljoen lezers. ‘Vertel het me maar’, zegt een bescheiden Sunim op een zonnige ochtend in een koffiezaak in Seoul. ‘Het is me nog altijd een raadsel. Alles wat ik schrijf, is een kwestie van je gezond verstand gebruiken.’

In zijn grijze pij ziet Sunim eruit als een doorsnee monnik, zoals je die op straat in Seoul wel vaker tegenkomt. Alleen zijn safari-achtige hoedje verraadt een zekere eigenzinnigheid.

Sunim, die in Seoul opgroeide, wilde filmmaker worden, vertelt hij, omdat je ‘met goede films een grote groep mensen kunt bereiken’. Na zijn eindexamen vertrok hij naar Californië, waar hij was toegelaten tot de filmacademie. Het werd een flop. ‘Een film maken is een groepsproces dat om enorm veel geduld vraagt. Om een scène van 30 seconden te schieten heb je 2 uur voorbereidingstijd nodig. En dan is er nog de groepsdynamiek. Iemand doet het camerawerk, een ander de belichting. En we moeten allemaal met elkaar overweg kunnen. Dat was niets voor mij.’

Met zijn andere interesse kon hij beter uit de voeten. Als 15-jarige las Sunim, in de greep van de grote levensvragen, elke dag na school in winkels boeken over filosofie en religie. De switch naar religiestudies was voor hem een verademing. In het derde jaar verruilde hij zelfs de universiteitscampus voor een boeddhistisch klooster. ‘Ik vond het heerlijk. De bewoners daar waren zo volwassen, anders dan mijn medestudenten die elke dag tot diep in de nacht zopen. De monniken gingen vroeg naar bed, stonden vroeg weer op en aten gezond. Dat leek mij ook wel wat.’

Tijdens zijn eerste jaren als monnik (hij werkte tegelijk aan zijn proefschrift aan de universiteit van Princeton), realiseert Sunim zich iets wat een belangrijke constante zal worden in zijn teksten. ‘Ik dacht dat als ik maar hard genoeg zou werken, ik net als Boeddha verlichting kon bereiken. Maar na vele jaren van proberen, kwam ik erachter dat je juist moet ontspannen. Alleen door relaxed te zijn in het nu, kun je je ware zelf zien.’

Zelfreflectie dankzij ontspanning of door te pauzeren, wordt Sunims centrale boodschap. In Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt komt het advies regelmatig terug.

Als je wraak wilt omdat je gevoelens zijn gekwetst
is je eigen lijden het enige wat je kunt zien.
Maar als je rustig wordt en dieper kijkt
zul je zien dat degene die jou heeft gekwetst
zelf ook lijdt.

In de zomer van 2010 opent de monnik zijn Twitteraccount. De reden is simpel: als hoogleraar boeddhisme aan een kleine universiteit in Massachusetts doceert hij in het Engels. Hij mist het communiceren in het Koreaans, zijn moedertaal.

‘Eerst wist ik niet hoe je een goede tweet schrijft, dus ik keek naar hoe Obama het deed. Ik twitterde over afspraken die ik had en met wie ik waar had geluncht. Erg saai dus. Toen bedacht ik dat ik het dicht bij mezelf moest houden. Ik begon gedachten op te schrijven die uit mijn meditaties waren ontstaan. Volgers bleken dat echt leuk te vinden.’

Sunims boodschap slaat aan en de monnik/hoogleraar vergaart binnen een jaar 40 duizend volgers (nu heeft hij er 1,24 miljoen). Al snel hangen de eerste uitgevers aan de lijn. ‘Op een gegeven moment had ik er twintig die mijn boek op de markt wilden brengen. Het was surreëel.’

Met zijn oproep tot pauze raakt Sunim een snaar, blijkt uit de vele reacties die hij krijgt. Zijn boodschap sluit aan bij het in het Westen populaire mindfulness, een training in bewustzijn. ‘Als je mindful wordt van hoe je op anderen reageert, stel je jezelf in staat de volgende keer anders te reageren’, zegt Sunim. ‘Hoe vaak reageer je niet op de automatische piloot als je partner iets zegt, omdat je al denkt te weten wat er gaat komen. Als je pauzeert en echt luistert, ga je pas zien wat hij of zij echt bedoelt.’

Hoewel Sunim volhoudt dat het succes hem verbaast, geeft hij na aandringen wel een verklaring voor zijn populariteit. Volgens hem kampen mensen zowel in Azië als in het Westen met het ‘overweldigende moderne leven’. ‘We zijn allemaal op zoek naar contact, maar de moderne manier van communiceren via internet is erg hol. Het is eenzijdig omdat jij bepaalt wie je wel en niet antwoordt. En de kans op misinterpretatie is groot doordat we elkaars gezichtsuitdrukkingen niet zien. Eigenlijk willen we diepere verbindingen. Misschien waarderen mensen daarom mijn boodschap.’

Het is natuurlijk ironisch dat Sunim zijn gedachten aan de man brengt op wat misschien wel het drukste en snelste medium ooit is. Hoe valt dat te rijmen? ‘De sociale media zijn nu eenmaal populair, daar kun je tegen vechten of je kunt het gebruiken’, aldus Sunim. ‘Ik heb me vanaf het begin voorgenomen om mensen op Twitter een mooie, reflectieve en liefdevolle boodschap te bieden, waar ze hopelijk even over nadenken.’

Tegenwoordig runt de Twittermonnik een school in het centrum van Seoul, waar hij zijn adviezen rechtstreeks overbrengt aan uiteenlopende groepen: van jongeren die geen baan kunnen vinden tot kankerpatiënten en moeders die assertiever in het leven willen staan. Ook werkt hij aan Houden van dingen die niet perfect zijn, dat in januari ook in de Nederlandse vertaling uitkomt.

Door zijn drukke agenda heeft Sunim tegenwoordig minder tijd voor sociale media. Zijn Koreaanse platform (1,3 miljoen volgers) wordt door zijn uitgever beheerd, die er oude teksten van Sunim deelt. Twitter doet hij nog wel zelf, maar ook dat is iets minder geworden. ‘Eerlijk gezegd neem ik nu af en toe een korte pauze.’ 

Van reactief naar proactief

Speciaal voor V gaf Haemin Sunim een advies over een typisch probleem van het ‘overweldigende moderne leven’: de telefoonverslaving. ‘Besef dat je een reactief leven leidtd als je bij elke melding op je telefoon kijkt. Als je voortdurend reageert, voel je je al snel overweldigd en gestrest. Stop daarmee en stel je zelf proactief op. Spreek ’s ochtends met jezelf af dat je die dag slechts vier keer op je telefoon kijkt, bijvoorbeeld om 10.00, 12.00, 15.00 en 21.00 uur. En houd je eraan. Hierdoor neem je weer controle over je eigen tijd, in plaats van een slaaf te zijn van je telefoon. Probeer het: je zult je gelukkiger voelen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.