Interview Kunstbeurs

Deze Haagse galeriehouders zijn dolblij ook eens mee te mogen doen op Baselse kunstbeurs

Tot hun grote blijdschap zijn de Haagse galeriehouders Alexander Mayhew (1973) en Jaring Dürst Britt (1981) toegelaten tot de Baselse kunstbeurs Liste, die maandag is begonnen. 

Alexander Mayhew (l) en Jaring Dürst Britt. Foto Dürst Britt & Mayhew

Je hebt galeriehouders die niet erg onder de indruk zijn van hun toelating tot Liste – Art Fair Basel, de prestigieuze beurs voor hedendaagse kunst die maandag is geopend. Ze ontvangen de acceptatiemail, knikken goedkeurend naar niemand in het bijzonder en gaan over tot de orde van de dag. Je hebt ook galeriehouders als Alexander Mayhew (1973) en Jaring Dürst Britt (1981):

'Ik trok lijkbleek weg toen ik die mail las...'

'Ik maakte een vreugdesprong en slaakte een soort oerkreet...'

'Mensen dachten dat je een epileptische aanval had.'

'Het vóélde als een epileptische aanval.'

Een week voor de beurs ontvangt het tweetal in hun galerie, een verbouwde garage in de Haagse Schilderswijk. Het zijn zeer verschillende types, op het eerste gezicht: Mayhew de bedachtzame theoreticus en Dürst Britt de handig pratende verkoper.

Vijf tentoonstellingen maken ze per jaar: installaties, video, schilderijen. 'Moeilijk' worden die soms genoemd – een compliment, vinden de galeriehouders. Mayhew: 'Me dunkt dat het moeilijk is. Anders vond ik er geen bal aan. Als het ons om 'mooi' te doen was, waren we in de decoratiebusiness gegaan.'

Dürst Britt, nuancerend: 'Wij houden van kunstenaars die een conceptuele praktijk weten te paren aan een visueel interessante vormtaal.'

Toen jullie in 2015 de galerie openden was het hoofddoel: binnen vijf jaar op Liste staan. Waarom zien jullie deze beurs als de heilige graal?

Dürst Britt: 'Het is de belangrijkste plek ter wereld voor het spotten van jong talent. Curatoren, verzamelaars, critici – iedereen komt er kijken naar het nieuwste en hipste. Als galeriehouder kun je er in een week enorm veel interessante contacten opbouwen. Een toekomstige doorstroom naar Art Basel (de nabijgelegen en duurdere hoofdbeurs SK) komt zo binnen handbereik.'

Mayhew: 'Deelname geldt als kwaliteitskeurmerk – zowel voor het publiek uit eigen land als voor instituten buiten de grens. Met Liste op je cv word je veel makkelijker toegelaten tot andere prestigieuze beurzen. Musea nemen je serieuzer. Verzamelaars ook.'

Komen die verzamelaars straks en masse naar de Schilderswijk?

Dürst Britt: 'Dat weet ik niet. Gaat het ook niet om. Waar het om gaat is dat je zulke mensen in je netwerk krijgt en dat je ze daarna nog eens gericht kunt benaderen: 'Hé, wij spraken elkaar toen op Liste; binnenkort staan we hier met die en die – kom je ook?'. Het is een toegangskaartje tot andere, hogere, regionen van de kunstwereld.'

De beurs staat bekend om zijn ondoorzichtige toelatingscriteria.

Mayhew: 'Niemand weet wie precies in de toelatingscommissie zitten. Er worden wel eens grappen gemaakt dat er helemaal geen commissie bestaat. Hoe dan ook, men heeft een machtspositie. Voor de 75 te vergeven plekken zijn er 325 aanmeldingen. De rest vist ondanks het betaalde aanmeldingsgeld achter het net.'

In 2015 en 2016 werden jullie zelf afgewezen. Waarom zijn jullie dit keer wel toegelaten?

'Uithoudingsvermogen. Men ziet dat het ons ernst is. We hebben een goede stal; hoogwaardig, stabiel. Er zijn nog geen kunstenaars bij ons weggelopen.'

Jullie werden toegelaten met werk van de schilder Wieske Wester en videokunstenaar Puck Verkade. Waarom deze kunstenaars?

'Omdat we dachten dat de jury wellicht gevoelig zou zijn voor een voorstel met twee vrouwelijke kunstenaars. Vrouwelijke kunstenaars zijn lang ondergewaardeerd. Beide kunstenaars agenderen de MeToodiscussie en genderproblematiek. Het leek ons ook uitdagend een schilder naast een videokunstenaar te zetten.'

Wat krijgt men in Basel te zien?

Dürst Britt: 'Van Wester tonen we schilderijen en tekeningen van voedsel met een seksuele ondertoon, zoals bananen en oesters; old school technisch en ambachtelijk getekend en geschilderd. Van Verkade brengen we een installatie bestaande uit een hemelbed van stalen palen en een video waarvoor Millais’ Ophelia het uitgangspunt vormde; er komen pratende oesters en verkrachtende eenden in voor. Het is humoristisch, maar niet lichtzinnig. De humor is een lokmiddel. Je lacht erom tot je denkt: is dit wel grappig? Dan besef je dat de video draait om sexual consent en hoe we hier als maatschappij mee omgaan.'

Jullie hebben 10.000 euro geïnvesteerd in deelname. Een waagstuk?

'We moeten voor €20.000 verkopen om quitte te draaien. Dat is pittig. Lukt dat niet, dan is het niet direct einde oefening. Maar die beurs in Denemarken later in het jaar laten we dan denk ik even zitten.'

Liste – Art Fair Basel, Basel, t/m 17/6.

www.durstbrittmayhew.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.