Tips Niet te missen op Le Guess Who

Deze concerten mag je niet missen op festival Le Guess Who in Utrecht

Van tegendraadse herriemuziek uit Duitsland tot onbegrijpelijke Ghanese hiphop. Dit zijn de tips van onze popredacteuren.  

Caspar Brötzmann. Beeld Ulf Dieter, illustratie Maus Bullhorst

Massaker

Het oog wil ook wat, zelfs bij de meest tegendraadse herriemuziek. Een optreden van Caspar Brötzmann is een genot om naar te kijken. Dat bleek eerder dit jaar wel op het Tilburgse festival Roadburn, toen de Duitse gitaarheld als verrassing het podium opkwam bij het Amerikaanse postrocktrio Sumac. Een boom van een kerel, met reusachtige handen. De hals van zijn gitaar leek een luciferhoutje tussen zijn vingers.

Caspar Brötzmann (Wuppertal, 1962) heeft de vreugde van het lawaai maken meegekregen van zijn vader, de freejazzsaxofonist Peter Brötzmann. Hij groeide op bij vrijgevochten en genadeloze jazz en genreloze muziek, en vanaf midden jaren tachtig wrong hij daar zelf een onvergelijkbare stijl uit, vooral in zijn band Massaker.

Brötzmann leerde zichzelf spelen, eigenlijk zonder voorbeelden uit de gangbare muziek van die tijd – al bewonderde hij wel de vrije stijl van Jimi Hendrix en Jimmy Page van Led Zeppelin. Maar toen hij zelf voor het eerst een gitaar in handen kreeg, begon hij gewoon te rammen. En Brötzmann is altijd instinctief en ‘tribaal’ blijven spelen, zegt hij in interviews. Daarom klinken de vijf platen van Massaker ook zo vrijpostig. Brötzmann valt zijn gitaar aan als een monster dat zijn instrument wil opvreten: fysiek en agressief, maar toch ook met grote muzikale kracht.

De topzware muziek van Brötzmann werd een inspiratiebron voor gitaarnoisebands van de jaren negentig, van Sonic Youth tot Helmet. De bandleider zelf bleef altijd wat in nevelen gehuld; echt zo’n gitarist die alleen andere gitaristen kenden. Maar zijn werk is veel te belangrijk om in de vergetelheid te geraken.

Dat vond gelukkig ook het vooruitstrevende heavy muzieklabel Southern Lord. De nauwelijks verkrijgbare platen van Massaker worden dit jaar een voor een opnieuw uitgebracht in opgefriste vorm. Brötzmann zelf had nooit veel zin zijn oude band steeds weer nieuw leven in te blazen (al speelde hij in 2012 nog op festival Incubate in Tilburg) maar dankzij de heruitgaven van zijn werk en de begeleidende teksten die hij daar zelf bij schreef, is Massaker nu toch weer op een podium te zien. Op Le Guess Who. Daar moeten we bij zijn!

Caspar Brötzmann Massaker, donderdag, 20.15 uur, TivoliVredenburg.

Fokn Bois

Fokn Bois. Beeld Andras Orsi, illustratie Maus Bullhorst

Er zijn meer ondoorgrondelijke bandjes te zien op Le Guess Who. Het festival is zo’n beetje opgericht voor ondoorgrondelijke bandjes. Maar het Ghanese hiphopduo Fokn Bois slaat alles. Wat bedoelen ze nou, met teksten over het scoren van islamitische meisjes (Sexin Islamic Girls), of de wens ooit nog eens wit te worden (Want to be White)? Ook mooi: de titel van hun nieuwe plaat Afrobeats LOL.

Je kunt er je hoofd over breken – en dat hebben veel hoofdschuddende Ghanezen al gedaan – maar je kunt je ook lekker laten meeslepen in de heerlijke (en inderdaad: van ironie vergeven) hiphop van deze subtiele hipsters, met tracks als Count Balance en Gimme Pinch. Meezingen allemaal: ‘Chale gimme Pinch’  (6 keer).

Fokn Bois, zaterdag 21.45 uur, LE:EN.

The Raincoats

Raincoats. Beeld Tonje Thilesen, illustratie Maus Bullhorst

Britse punk had in 1977 in de muziekwereld veel omvergegooid. Maar het bleef een mannenbusiness. Los van Siouxsie met haar Banshees waren het vooral de jongens in The Sex Pistols, The Clash en The Damned die de aandacht trokken.

Tot 1979 dan, want toen verscheen allereerst het debuut-album Cut van het damestrio The Slits, aan het eind van het jaar gevolgd door het debuutalbum van de Londense Raincoats.

The Raincoats had nooit kunnen ontstaan zonder The Slits. Ana Da Silva (gitaar, zang) en Gina Birch (bas, zang) zagen de band in 1978 en waren zo onder de indruk dat ze zelf ook aan de slag gingen.

Met onder anderen Palmolive (ex-Slits) op drums en de heerlijk krassende violiste Vicki Aspinall namen ze begin 1979 hun debuutalbum op, dat op 19 november van dat jaar verscheen. The Raincoats onderscheidden zich doordat het de dames niet ging om herrie maken alleen. Geen schreeuwpunk maar rafelende gitaarliedjes die technisch wellicht onbeholpen werden gespeeld, maar nog altijd een buitengewoon sterke indruk maken.

De urgentie spat af van liedjes als Fairytale In The Supermarket, The Void en de meesterlijke cover van Kinks-klassieker Lola. Waar ’m dat precies in zit is veertig jaar later nog net zo’n raadsel als toen. Maar platen als dit debuut kunnen alleen worden gemaakt door bands die barsten van de geldingsdrang en hun beperkte instrumentbeheersing weten te compenseren met maximale inzet. Er volgden nog twee studio-platen:  Odyshape (1981), waarop de band met dubeffecten zijn geluid wat verbreedde, en het wat overbodige Moving (1984).

The Raincoats hadden misschien wel hun beroemdste fan in Kurt Cobain. Tien jaar later zouden ze een bron van inspiratie zijn voor de zogeheten Riot Grrrl-beweging met vrouwenbands als Babes In Toyland en Bikini Kill.

Dat ze nu weer bij elkaar zijn en dat er een mooie nieuwe jubileumpersing in de winkels ligt, is mooi. Hopelijk hebben ze niet al te goed leren spelen, want dat rammelende klonk juist zo charmant. En die stemmen van Birch en Da Silva willen we heel graag nog eens samen horen.

The Raincoats, vrijdag, TivoliVredenburg

Idris Ackamoor

Idris Ackamoor. Beeld Melanie Marsman, illustratie Maus Bullhorst

Le Guess Who heeft ook een naam hoog te houden waar het de (free)jazzprogrammering betreft. Met wervelende optredens van Pharoah Sanders en The Art Ensemble Of Chicago in het geheugen kijken we dit jaar uit naar Idris Ackamoor. De altsaxofonist uit Chicago is al vijf decennia actief maar was een tijd uit beeld, totdat hij in 2016 met zijn herenigde Pyramids het opzwepende We Be All Africans uitbracht, vorig jaar gevolgd door het minstens zo goede An Angel Fell.

Denk aan de georkestreerde gekte van Sun Ra, opgezweept door een flinke afrobeat van Fela Kuti. Dat wordt zweten, laat op de vrijdagavond in De Helling.

Idris Ackamoor & The Pyramids, vrijdag 23.40 uur, De Helling.

Fotodetective Hans Aarsman kan als geen ander spannende details ontdekken op een foto. Iedere week licht hij een foto uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden