ConcertrecensieMetropole Orkest & DeWolff

DeWolff met het Metropole Orkest blinkt uit in subtiliteiten ★★★★☆

De orkestrale arrangementen zijn avontuurlijk en geven de rock van het Limburgse trio een bijzondere dynamiek.

Band DeWolff met Metropole Orkest in Carré.Beeld Han Ernest

Het is een prachtig plaatje, al voor aanvang van het concert. Voor op het grote podium in Carré staat een opstelling voor drie rockende heren: hammondorgel, drums, gitaar. Daarachter ruimte voor een dik orkest. En tegen de achterwand, in witte gloeilampletters: DeWolff. Een fijn nostalgisch podiumbeeld. En het moet gezegd: Carré heeft een sfeervolle en knusse coronaproof-opstelling bedacht, met tweezitsbanken en intieme loges. Als je vluchtig om je heen kijkt, lijkt de zaal haast vol.

Die indruk moeten het Limburgse rocktrio en het Metropole Orkest erachter ook hebben als het eerste nummer - altijd spannend in zo’n nieuwe constellatie - met een ram op de gitaar en een laatste knal koperblazers tot een goed einde is gekomen. Ook het gejuich klinkt vol. De orkestrale bluesrock gaat woensdagavond echt iets losmaken.

Het Metropole Orkest onder leiding van Johan Plomp heeft zich de vingers blauw gearrangeerd op de songs van DeWolff. Dat hoor je in Sugar Moon, en vooral in het middendeel dat langzaam wordt overgenomen door het orkest én een vette trombonesolo. Hetzelfde gebeurt in Medicine, een langzame blues waarin het gitaarsolowerk van Pablo van de Poel schittert en in de finale wordt meegevoerd door een breed orkestgeluid.

Orkestraal versierde rock doet het goed de laatste tijd, denk aan de mooie plaat S&M2 die Metallica vorige maand uitbracht met het San Francisco Symphony-orkest. Het gaat ook vaak genoeg mis, als orkest en band verdwalen in een dichte geluidsbrij en een klassieke kakofonie. Dat overkomt DeWolff met orkest niet. De show blinkt uit in dynamiek en juist in de zachte, transparante stukken kun je het muzikale avontuur vinden.

In de wat harder rockende stukken scheurt de Gibson-gitaar van Van de Poel naast een rauwe sax en een van verre aanrollende, lekker sputterende kopersectie. Soms valt het hoestende Hammondorgel van Robin Piso even stil en hoor je heel zacht een in de wind waaiend woud van violen. Het maakt de donderende bigbandmomenten extra krachtig, simpelweg omdat je oren er ruimte voor hebben gemaakt. Zelfs het harpspel en het geluid van een ratelende regenstok van de percussionist is te horen, en die subtiliteiten zijn bij veel orkestraal versterkte rock vaak ver te zoeken. Enige minpunt is het geluid van de gitaar, dat soms wat te weinig volume meekrijgt en dan in het orkestrale gedrang lijkt te komen.

Maar die oneffenheid kan nog worden weggepoetst. DeWolff en het Metropole Orkest spelen donderdag nog twee keer in Carré, en wie weet is de show ook daarna nog eens voor herhaling vatbaar.

Metropole Orkest & DeWolff

Pop

★★★★☆

Theater Carré, Amsterdam, 23/9. Herhaling (twee keer) 24/9.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden