Interview Deva Mahal

Deva Mahal ging naar New York om haar dromen na te jagen, nu staat ze op North Sea Jazz

Alles mocht misgaan in New York voor Deva Mahal, als die plaat maar kwam. Foto Xavier de Nauw

Tien jaar geleden kocht zangeres Deva Mahal op een verloren middag een vliegticket van Auckland, Nieuw-Zeeland naar New York. Een plan had ze niet. ‘Ik doe het gewoon, dacht ik. Sinds mijn jeugd zag ik New York als een stad ondergedompeld in glitter, een plek waar dromen uitkwamen. In Nieuw-Zeeland, waar ik bij mijn moeder woonde, had ik op muzikaal vlak mijn plafond bereikt. Ik kende alle clubs, had er getoerd. Ik zag er geen uitdaging meer in. In de gigantische, professionele muziekscene New York zou ik groeien.’

Alles mocht misgaan in New York, nam Mahal zich voor tijdens de vliegreis van ruim twintig uur, zolang ze er maar een plaat zou kunnen uitbrengen met eigen muziek onder haar eigen naam.

Velen gingen Mahal met vergelijkbare muzikale ambities voor. De meesten keerden roemloos terug naar huis. Niet Deva Mahal. Afgelopen maart verscheen haar debuutplaat Run Deep. Die plaat is een muzikale en geestelijke blauwdruk van Mahals leven in de stad. Ze werkte samen met enkele van de beste muzikanten en studiotechnici in New York. Zoals producer Scott Jacoby, die eerder met Coldplay samenwerkte.

Run Deep laat weinig twijfel bestaan over de vraag waarom Mahal het wél tot een muzikale carrière in New York en daarbuiten schopte. Hoe die stem schijnbaar moeiteloos meandert op stevige drumritmen, stuwende orgels en gospelkoortjes. Luister hoe die stem het ene moment ingetogen verhaalt en het volgende moment alle registers opengooit: Mahals stem is er een waar je verliefd op wordt.

In al haar verschijningsvormen klinkt de warme, beheerste stem van Mahal, haar leeftijd houdt ze geheim, als de stem van een moederfiguur die zegt: ik zal er voor je zijn. Heel af en toe lanceert ze zo’n vette, vuige uithaal die uit haar tenen komt en waaraan je hoort dat het menens is. Zo'n uithaal kan Mahal als geen ander. Vol overtuiging, niet te vaak en zonder zich te overschreeuwen.

Uit haar beheerste stijl spreekt een rijpheid en vertrouwen die je eerder zou verwachten bij een ziel die al een leven in de muziek achter zich heeft. Het is onmogelijk hierbij niet aan Mahals vader te denken, de zanger, gitarist en drievoudig Grammy-winnaar Taj Mahal (76). Vanaf de jaren zestig was vader Taj een van de grootheden in de Amerikaanse rootsmuziek. Iemand die naast zijn warme, fraai afgesleten stem muzikaal een unieke combinatie van wereld-, blues- en jazzmuziek brouwde. Het maakte Mahal een geliefd muzikant om mee samen te werken. Dat deed hij onder meer met Ry Cooder, Muddy Waters en Eric Clapton.

Het stemgeluid van Deva heeft de bezieling die ook in de stem van haar vader doorklinkt. Ze deelden de afgelopen jaren geregeld het podium, wanneer Deva als achtergrondzangeres mee op tour ging met de band van vader Taj. Maar gevraagd naar de invloed van haar ouders, spreekt ze vooral over haar moeder, de danseres Inshirah Mahal.

‘Mijn vader was vroeger veel van huis’, vertelt Mahal in een hotel in Parijs, waar ze die avond op een festival speelt. ‘Daardoor had ik in mijn jeugd geen echte klik met hem. Mijn moeder daarentegen was er altijd. Ze speelde veel percussiemuziek, kleedde zich excentriek en danste door het huis. Tot ’s ochtends vroeg nam ze haar kinderen mee naar full moon drummings, een muzikale bijeenkomst op het strand met zang, dans en percussie. Mijn moeder schermde ons niet af voor haar excentrieke leefstijl. Ze steunde ons in alles wat we deden. Iedere creatieve hobby, sport of kledingstijl. Nooit was het: dit is te moeilijk voor je. We mochten alles proberen.’

Die gedachte, dat alles in het leven een kans verdient, sterkte Mahal in haar plan naar New York te gaan. Al voor het uitkomen van haar debuutplaat beleefde ze daar een aantal muzikale hoogtepunten. In New York kreeg Mahal drie jaar geleden een platencontract. Vervolgens mocht ze in de club van blueslegende B.B. King het voorprogramma verzorgen voor Etta James, de zangeres die met haar diepe stem als een van de eersten rock-’n-roll, blues en jazz op een elegante, natuurlijke manier samenbracht. Mahal ontmoette ook Binky Griptite, voorheen de vaste gitarist van de in 2016 overleden soulkoningin Sharon Jones. Met hem schreef ze It’s Down to You, het slotnummer van de plaat.

Deva Mahal ‘Ik wilde een album maken dat voor mij persoonlijk relevant zou voelen’ Foto Xavier de Nauw

Op Run Deep zingt Mahal over persoonlijke ervaringen. En dan vooral de ervaringen op liefdesgebied. De liedteksten zijn gevuld met autobiografisch hartenzeer, smart, afwijzing en geleerde lessen. ‘Ik wilde een album maken dat voor mij persoonlijk relevant zou voelen. Schrijven over mijn eigen twijfels en teleurstellingen in de liefde zou mij als zangeres kwetsbaar maken. Zo wist ik zeker dat de muziek echt en gemeend zou zijn.’

Muzikale familie
De rapper Coco Peila op titeltrack Run Deep is Deva Mahals zus Corina. Een andere zus van Mahal, Zoë, gaat mee op tournee als achtergrondzangeres. Samen met Zoë vormde Mahal geregeld het achtergrondkoortje in de band van vader Taj Mahal. ‘Corina en Zoë staan persoonlijk dichtbij me; we zijn samen opgegroeid. Samen muziek maken gaat daardoor als vanzelf. We hoeven nooit iets te bespreken, het gebeurt gewoon. In de toekomst wil ik ook samenwerken met mijn broer Ahmen, een talentvol producer.’

De vele brieven en dagboeken die ze de afgelopen jaren schreef, vormden de basis voor de diepgaande teksten. ‘Met al mijn serieuze liefdes in New York onderhield ik briefwisselingen. In dagboeken schrijf ik al sinds mijn tienerjaren. Beide hielpen me te herbeleven wat ik voelde toen ik verliefd was, en daarna.’

In een brief zeg je veel meer dan in een gesprek, zegt Mahal. Dat wat je bewust of onbewust niet rechtstreeks aan iemand kwijt wilt, omdat het te delicaat is. ‘Het heeft te maken met de intieme situatie waarin je zo’n brief schrijft. Alleen mijn eigen gedachten en het papier eisen dan de aandacht op. Je stroomt leeg, en denkt veel minder na over hoe de ontvanger op de boodschap zal reageren. In een gesprek doe ik dat wel.’

Een van de liedjes die Mahal op zo’n liefdesbrief baseerde, heet Dream. Daarin beschrijft Mahal een terugkerende droom over een kind dat ze met haar toenmalige vriend had. ‘Ik zag het jongetje voor me. Zijn bruine ogen, zijn armpjes en beentjes.’ Het kind bestond niet. Lange tijd beschouwde Mahal de droom als een teken van een toekomst samen. Toen de liefde minder werd en de man een ander vond, stopte ook de droom over het jongetje: ‘I don’t dream about him any more. You don’t hold me like you did before. I think it’s finally time to close the door. To my heart.’

In de brieven en dagboeken vond Mahal de meest openhartige versie van haarzelf. Het herlezen ervan liet haar zien hoe ze zich in de loop der jaren heeft ontwikkeld. ‘Ik zou nu heel anders omgaan met bepaalde situaties of relaties dan hoe ik dat op mijn 18de had gedaan. Ik wil zo vaak in die brieven tegen die 18-jarige zeggen: maak je geen zorgen, je moest eens weten wat er persoonlijk en muzikaal nog op je pad komt. Het geeft mij een goed gevoel dat te kunnen zeggen.’

Heft haar armen. ‘Ik bedoel: kijk waar ik nu zit. In een hotel in Parijs, waar ik geïnterviewd word over mijn muziek. Ik heb niet stilgestaan. Ik heb al veel overwonnen. Dat is waar Run Deep uiteindelijk over gaat: overwinnen.’

Run Deep is verschenen op Motéma Music. 14/7 speelt ze op North Sea Jazz Festival.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.