KunstcolumnHerien Wensink

Dertig bezoekers riekt naar willekeur

Wij hebben er op de videovergadering met de kunstredactie het hoofd over gebroken: waarom dertig? Vanaf 1 juni mogen de theaters weer open, voor dertig bezoekers, inclusief personeel. Tuurlijk, beperkingen waren te verwachten en theaters experimenteerden al druk met innovatieve anderhalvemetermaatregelen. Carré (1.756 stoelen) zette in allerijl een minitheaterfestival in de steigers, met looproutes langs performances, voor maximaal 450 man, op veilige afstand van elkaar.

Producent Hummelinck Stuurman zat evenmin bij de pakken neer. Met kostuumontwerper Carin Eilers bedacht directeur Arjen Stuurman een ‘theatraal’ gezichtsmasker, geïnspireerd op de commedia dell’arte, dat niet alleen veilig is, maar idealiter ook nog iets feestelijks toevoegt aan de theaterbeleving. Waarom niet? In 1918, tijdens de Spaanse griep, traden de Marx Brothers ook gewoon op voor een publiek met mondkapjes.

Met zijn gezichtsmasker, becijferde Stuurman, zou 75 centimeter afstand tussen bezoekers genoeg kunnen zijn, steeds één lege stoel, en kunnen theaters toch nog 70 procent zaalbezetting halen. Dat is (net) genoeg om te overleven.

En toen bleken er dertig mensen te mogen komen. Hoe kwam het kabinet op dit getal? Heeft iemand zitten rekenen met een zaalbezetting van 30 procent, ‘30’ op een briefje gekrabbeld en aan een collega doorgegeven die het verkeerd heeft begrepen? Wat is de logica hierachter, behalve dat hetzelfde voor kerken geldt? 

De Bijenkorf ontvangt al een veelvoud van dit aantal. Misschien dat je een supermarktbezoek of treinreis nog als essentieel kan bestempelen, maar hoort winkelen in dat rijtje en kunst niet? Er mogen straks minder mensen in ITA naar de monoloog Wie heeft mijn vader vermoord, gespeeld door Hans Kesting, dan er nu langs dure Italiaanse designertassen slenteren (zuur ook trouwens voor het failliete Tassenmuseum).

Waarom dertig? Ik wed dat argwanende numerologen hier wel mee uit de voeten kunnen. Dertig is het eerste ‘sphenische getal’, lees ik op Wikipedia, het is ook een vierkant piramidegetal, een Harshadgetal, een elfhoeksgetal en een mooie leeftijd. Misschien weet George van Houts hoe het zit. Hoe dan ook: een paar theaters maken er nu een ludieke bijeenkomst van, een exclusieve vipavond voor negentien man (dat is dertig minus het benodigde kassa-, garderobe- en barpersoneel, technici, acteurs en journalisten) en dat is fantastisch, maar behalve heel weinig blije bezoekers is daar natuurlijk niemand mee geholpen.

Ondertussen ontvangen artiesten nogal dwingende brieven van theaterdirecteuren die het water óók aan de lippen staat. Op Facebook circuleert onder theatermakers een brief van een schouwburg waarin op nogal bitse toon alle financiële risico op de artiesten wordt afgewenteld. De afzender was even vergeten aan wie hij of zij in de eerste plaats zijn salaris, en dat van alle medewerkers, te danken heeft. 

Het kan ook anders (als je geld hebt): Theater DeLaMar gunt tot 31 december de volledige opbrengst uit de kaartverkoop aan de artiesten en geven die de kans om vaker op een dag op te treden. Zo kom je tenminste aan de 60: toch de basis van het Babylonische cijferstelsel, of 90 – maar dat is wel het landnummer voor internationale telefoongesprekken naar Turkije. Dat kan geen toeval zijn.

Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Merlijn Kerkhof, Rutger Pontzen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, ­muziek, theater of beeldende kunst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden