Recensie Theater (16+)

Dertien jongeren die zich anders voelen dan ‘vrouw-volgens-de-heteronorm’ maken van zichzelf een voorbeeld ★★★☆☆

Antwoorden op hun vragen vinden ze in de geschiedenis, bij stemmen uit tweehonderd jaar feminisme.

Passing the Bechdel Test van fABULEUS & Grip / Jan Martens Beeld Clara Hermans

Passing the Bechdel Test (16+)

Jongerentheater

★★★☆☆

Door Fabuleus & Grip/Jan Martens.

 10/4, Frascati, Amsterdam. 12/4 Rotterdam, 17/4 Tilburg, 18/4 Breda.

Wat hebben filmhits als Shrek, The Lord of the Rings, Ocean’s Eleven, The Big Lebowski, Home Alone en Slumdog Millionaire met elkaar gemeen? Ze slagen niet voor de Bechdeltest: er zitten geen twéé vrouwelijke personages in, met naam, die samen over iets anders praten dan mannen. Bijna de helft van de films (43 procent) zakt voor deze test, bedacht door cartoonist Alison Bechdel. Pijnlijk. Want, zo zeggen de makers van de jongerenvoorstelling Passing the Bechdel Test (16+): ‘You can’t be what you can’t see’.

Passing the Bechdel Test van fABULEUS & Grip / Jan Martens Beeld Clara Hermans

De dertien afab-jongeren (assigned female at birth) die choreograaf Jan Martens op verzoek van het Vlaamse Fabuleus op het podium haalt, gaan nog een stapje verder. Ze missen niet alleen rolmodellen in films, ook in hun omgeving, in de media. Ze voelen zich allemaal anders dan een vrouw-volgens-de-heteronorm, bijvoorbeeld lesbisch, queer, bi, androgyn of trans. Maar hoe ontdek je als tiener-zonder-voorbeelden dat je er ook mag zijn als je afwijkt van de norm? Hoe verweer je je tegen seksistische dildograppen? En kun je zo maar à la carte kiezen uit het genderspectrum?

Ze vonden antwoorden in de geschiedenis, bij stemmen uit tweehonderd jaar feminisme. Bijna twee uur lang citeren ze elkaars ervaringen, maar vooral vrouwelijke activisten, zoals schrijvers Margaret Atwood, Virginia Woolf, Marguerite Yourcenar, Susan Sontag, Connie Palmen en Niña Weijers. De performers (tussen de 14 en 24 jaar) spreken rustig, op gelijkmatige toon, zittend op stoelen. Dat maakt deze bijzondere aanpak wel wat monotoon – je snakt naar een dansje, muziekje, een beweging in die lijven waarmee ze zo’n beladen verhouding hebben. Dat gebeurt gelukkig alsnog, tegen het eind. Zachtjes deinen ze op In Your Face van Cat Power. Een overwinning. Want, zo zegt één: ‘Ik ben voortdurend toeschouwer van mijn eigen lichaam.’ Terwijl Isabel zingt: ‘Ik ben mijn eigen vrouw’, roept de laatste: ‘Bye bye binary.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden